Հովհաննես Ծործորեցի
Ով լսելու ականջ ունի, թող լսի»:
Լսելու համար ականջ ունեցողը թող լսի»:
Ամենքն էլ ականջ ունեին, բայց ո՛չ՝ ներքինը, որը մարգարեն փափագեց ստանալ. «Տո՛ւր ինձ ականջ, որ լսեմ» (Ես. 50։4): Ուստի պարզ է, որ այն առակի իմաստներն ընդունելու համար անհրաժեշտ էին հավատ և առանց սրտի խորամանկության մտավոր քննություն, որոնք օրենսգետներն ու փարիսեցիները չունեին, իսկ [Հիսուսի] պարզամիտ աշակերտներն ունեին, որովհետև թեպետ [առակը] չհասկացան, սակայն հարցրին, լսեցին և իմացան, ինչպես և ասում է [ավետարանիչը].
Մաղաքիա արք. Օրմանյան
Ով լսելու ականջ ունի, թող լսի»:
Տե՛ս Մեկնություն Ավետարան ըստ Մատթեոսի գլուխ 13:4
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: