Սոփոնիայի մարգարեության մեկնություն 2:10

Ա․ Լոպուխին

Սա նրանց իրենց ամբարտավանություն համար, այն բանի, որ նրանք ծիծաղում և ամբարտավանանում են Զորությունների Տիրոջ ժողովրդի վրա: (Սինոդական թարգ․)[10]
   
   10−րդ համարում ցույց է տրվում 9−րդ համարում պատկերված մովաբացիների և ամմոնացիների կործանման հիմնական պատճառը։ Դա նրանց անսովոր ամբարտավանությունը, հպարտությունն էր (եբրայերեն՝ «гаон», հունարեն՝ «ὕβρις», լատիներեն՝ «superbia»), որի ուժով էլ նրանք ծաղրում էին Զորությունների Տիրոջ ժողովրդին: Մյուս մարգարեները ևս, բազում անգամներ, դատապարտել են հրեաների հանդեպ մովաբացիների արհամարհական և նողկալի վերաբերմունքը (Ես. 16։6, Եր. 48։29, 30, 49։4, Եզ. 25։3, 8), ավելին, նրանց մեջ նաև Եհովայի կրոնի հանդեպ է այդ վերաբերմունքը եղել. «Նրանք՝  ողորմելիները, համարձակվել էին ամբարտավան խոսքեր ասել և պարսավական  խոսքեր փսխել Նրա անասելի Փառքի դեմ և, իրենց տարօրինակ և անզուսպ բարկության ազդեցության ներքո գործելով, հազիվ թե չապստամբեին Նրա դեմ, Ով ամեն ինչից վեր է» (սուրբ Կյուրեղ Ալեքսանդրացի, Սոփոնիայի մարգարեության մեկնություն // Աստվածաբանական բանբեր, 1895, հ. Բ, էջ 362): Մովաբացիների և ամմոնացիների ունեցած ծաղրանքի ու պարսավանքի անմիջապես ընտրյալ ժողովրդի կրոնական համոզմունքներին վերաբերելու մասին այս միտքը ուղղակիորեն արտահայտված է Յոթանասնիցի ընդունված հունարեն տեքստում. «ἐπί τὸν Κύριον, τόν παντοκράτορα» (այսինքն՝ եբրայերեն  «ам» − ժողովուրդ բառին համապատասխանող «τὸν λαόν» արտահայտությունն այստեղ բաց է թողնված: Սակայն Գոլմեսի մոտ եղած այլ հունական ձեռագրերում, օրինակ, համար 22, 36, 51, 62, 86, 114, 147, 228, 238, 240, եբրայերեն մասորեթական տեքստի համաձայն է ընթերցվում, նույն կերպ է նաև սլավոներեն տեքստում՝ «Ամենազոր Տիրոջ ժողովրդին»):
--------------------------------
[10](Էջմիածին թարգ․) Եւ դա կը պատահի նրանց՝ իրենց հպարտութեան փոխարէն, քանի որ նախատեցին եւ վատաբանեցին Ամենակալ Տիրոջը:
(Արարատ թարգ․) Սա նրանց կլինի իրենց ամբարտավանության դիմաց, որովհետև նրանք Զորքերի Տիրոջ ժողովրդին նախատեցին ու մեծամտացան։
(Գրաբար) Եւ այն նոցա փոխանակ հպարտութեան նոցա, զի նախատեցին եւ մեծաբանեցին ի վերայ Տեառն ամենակալի։