Օգոստինոս Երանելի
«Եւ ով որ ինձ հաւատացող այս փոքրիկներից մէկին գայթակղեցնի, նրա համար աւելի լաւ կը լինէր, եթէ նրա պարանոցից կախուած լինէր էշի մի երկանաքար, եւ ծով գցուէր:
Միևնույն տեղում Նա երեք անգամ կրկնում է այդ նույն բառերը (տե՛ս Մարկոս 9։43–47): Ո՞վ չի վախենա Աստծո բերանից հնչող այդպիսի կրկնությունից և պատժի այդպիսի սպառնալիքից:
Թեոֆիլակտ Բուլղարացի
«Եւ ով որ ինձ հաւատացող այս փոքրիկներից մէկին գայթակղեցնի, նրա համար աւելի լաւ կը լինէր, եթէ նրա պարանոցից կախուած լինէր էշի մի երկանաքար, եւ ծով գցուէր:
Այսպիսով, եթե փոքրիկներից մեկին պատվես, ապա Աստծուն կգոհացնես: Եթե նույնիսկ փոքրիկներից մեկին գայթակղես, ապա մեղք գործած կլինես. ավելի լավ կլիներ, եթե պարանոցիցդ էշի (երկնաքար) կախված լիներ: Դրանով այն է պատկերում, որ այս դեպքում մենք ամենախիստ պատժին ենք ենթարկվելու: Տերը զգայական տանջանքներն է մատնանշում, որպեսզի այս տեսանելի օրինակով սարսափեցնի մեզ:
Ա․ Լոպուխին
41-42․ «Եւ ով որ ինձ հաւատացող այս փոքրիկներից մէկին գայթակղեցնի, նրա համար աւելի լաւ կը լինէր, եթէ նրա պարանոցից կախուած լինէր էշի մի երկանաքար, եւ ծով գցուէր: Եւ եթէ քեզ գայթակղեցնում է քո ձեռքը, կտրիր դէ՛ն գցիր քեզնից, որովհետեւ քեզ համար աւելի լաւ է խեղուած մտնել յաւիտենական կեանքը, քան թէ երկու ձեռք ունենալ ու գնալ գեհեն, անշէջ կրակի մէջ: (Սինոդական թարգմ․) [41]
Քրիստոս կրկին շարունակում է այն վերաբերմունքի մասին ընդհատված խոսքը, որն առաքյալները պետք է ցուցաբերեն հավատի մեջ տկարների հանդեպ (տե՛ս Մատթեոս 18։5-6):
---------------------------------------
[41] (Էջմիածին թարգմ․) «Եւ ով որ ինձ հաւատացող այս փոքրիկներից մէկին գայթակղեցնի, նրա համար աւելի լաւ կը լինէր, եթէ նրա պարանոցից կախուած լինէր էշի մի երկանաքար, եւ ծով գցուէր:
(Արարատ թարգմ․) Իսկ ով որ գայթակղեցնի այս փոքրերից մեկին, որ հավատում են ինձ, նրա համար ավելի լավ կլինի, եթե վզից մի աղացքար կախվի, ու նա ծովը գցվի։ /42/
(Գրաբար) Եւ որ ոք՝ գայթագղեցուսցէ զմի ի փոքրկանցս որ հաւատան յիս, լա՛ւ էր նմա առաւել՝ եթէ արկեալ էր ընդ պարանոցաւ նորա երկա՛ն իշոյ, եւ ընկեցեալ ի ծով:
Պատմամշակութային մեկնություն
«Գայթակղություն» հասկացությունը հաճախ փոխաբերաբար օգտագործվում էր մեղքը կամ ճշմարտությունից շեղումը ցույց տալու համար: Երբ պարանոցից ջրաղացի երկնաքարի նման ծանր բեռ է կախված, ապա խեղդվելուց խուսափելն անհնար է: Խեղդելու միջոցով իրականացվող մահապատժին հրեաները նայում էին որպես սարսափելի պատժի և դրան միայն հեթանոսներին էին ընդունակ համարում: Այս պատկերին էլ ավելի մռայլ երանգ է տալիս նաև այն փաստը, որ մահվանից հետո առանց թաղման մնալը (ներառյալ մահացածի դիակի՝ ծովի հատակին մնալը) համարվում էր վատագույն մահը: Հեթանոսները նույնիսկ հավատում էին, որ հանգուցյալի հոգին հավիտյան սավառնում է այն վայրի ջրերի վրա, որտեղ խեղդվածն էր։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: