Գլուխ 5

ՄԱՐԴԸ
Հարսն աղաչում է, որ իր Փեսան ցած իջնի:

1. «Թող իմ սիրեցեալն իջնի իր պարտէզը,
եւ իր ծառերի պտուղներն ուտի»:
   
Փեսան ասում է Հարսին.
«Ես իմ պարտէզը մտայ, քո՛յր իմ հարս,

զմուռս քաղեցի իմ խնկերի հետ,

հացս կերայ իմ մեղրով,

իմ կաթի հետ խմեցի գինիս:

Կերէ՛ք, ո՜վ իմ սիրելիներ,

խմեցէ՛ք եւ հարբեցէ՛ք, ո՜վ իմ սիրելիներ»:

   
ՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԳ
ԿԻՆԸ
   

2. «Ես քնած եմ, բայց իմ սիրտն արթուն է»:

Հարսն զգում է, որ Փեսան բախում է դուռը.

«Իմ սիրեցեալն է, նրա ձայնն է.

դուռն է բախում»:

   
ՄԱՐԴԸ
Փեսան ասում է

«Բա՛ց, քո՛յր իմ, ո՜վ իմ սիրելի,

իմ աղաւնի՛, իմ կատարեա՛լ.

գլուխս, ահա, թրջուել է ցօղով,

մազերս՝ գիշերուայ շաղով»:

   
ԿԻՆԸ
Հարսն այսպէս է ասում.

3. «Ես հանել եմ իմ պատմուճանը,

ինչպէ՞ս հագնեմ այն.

ես լուացել եմ իմ ոտքերը,

ինչպէ՞ս կեղտոտեմ դրանք:

4. Իմ սիրեցեալը ձեռքը ձգեց պատուհանից,
եւ որովայնս սարսռաց նրա համար:

5. Վեր կացայ դուռը բացելու իմ սիրեցեալի համար.

իմ ձեռքերից զմուռս կաթեց,

եւ իմ մատներից զմուռսը լցուեց փականի բռնակի վրայ:

6. Ես բացեցի դուռն իմ սիրեցեալի համար,

բայց նա գնացել էր արդէն,

եւ խելքս մաղուեց նրա խօսքի համար:

Փնտռեցի նրան, բայց չգտայ,

կանչեցի նրան, բայց ձայն չտուեց ինձ:

7. Ինձ գտան քաղաքում շրջող պահապանները,

խփեցին եւ վիրաւորեցին ինձ,

իսկ պարիսպների պահակները քօղս հանեցին իմ վրայից:

8. Երդուեցէ՛ք, ո՛վ Երուսաղէմի դուստրեր,

հողի ու հանդի զօրութեան վրայ,

եթէ դուք գտնէք իմ սիրեցեալին,

կը պատմէք նրան, որ ես այրւում եմ նրա սիրուց»:

   
ԿԱՆԱՅՔ
Երուսաղէմի աղջիկները եւ պարիսպների պահապանները հարցնում են Հարսին.

9. «Ինչո՞վ է առաւել քո սիրելին միւս տղաներից,

ո՜վ գեղեցիկդ կանանց մէջ,

ինչո՞վ է նա առաւել,

որ այդպէս երդուեցնում ես մեզ»:
   
ԿԻՆԸ
Հարսը պատմում է սիրածի մասին՝ ասելով, թէ ինչպիսին է նա

10. «Իմ սիրեցեալը սպիտակ է եւ կարմիր,

ընտրեալ է՝ տասը հազարից:

11. Նրա գլուխը ոսկի է ազնիւ,

նրա մազերը գանգուր են, սեւ, ինչպէս ագռաւ:

12. Նրա աչքերը նման են աղաւնիների՝

հակուած առատ ջրերի վրայ,

կաթով լուացուած եւ թառած՝ առատ ջրերի վրայ:

13. Նրա ծնօտները նման են խնկէ անօթների,

որոնք, ինչպէս օծման իւղեր,

անուշահոտութիւն են բուրում.

նրա շուրթերը շուշաններ են,

որոնցից առատ զմուռս է բխում:

14. Նրա ձեռքերը ճախարակուած ոսկի են՝

Թարսիսի ակնաքարերով պատուած:

Նրա որովայնը փղոսկրեայ տախտակ է՝

շափիւղայ քարերով ընդելուզուած:

15. Նրա սրունքները մարմարեայ սիւներ են՝

հաստատուած ոսկէ խարիսխների վրայ:

Նրա տեսքն ասես Լիբանանի ընտիր եղեւնափայտ լինի:

16. Նրա կոկորդը լի է քաղցրութեամբ,

եւ ամբողջովին հաճելի է նա:

Այսպիսին է, ահա, իմ սիրեցեալը,

ո՜վ Երուսաղէմի դուստրեր,

այսպիսին է իմ հոգու սիրածը:

   
Երուսաղէմի դուստրերը հարցնում են, թէ ուր է գնացել նրա, այսինքն՝ Հարսի սիրեցեալը.

17. «Ու՞ր գնաց քո սիրեցեալը,

ո՜վ գեղեցիկդ կանանց մէջ,

ո՞ր կողմը գնաց քո սիրեցեալը,

որ մենք էլ քեզ հետ որոնենք նրան»: