Հիպոլիտոս Հռոմեացի
60-61. Ամբողջ ժողովուրդը աղաղակեց բարձր ձայնով, օրհնեց Աստծուն, որ փրկում է իր վրայ յոյս դնողներին: Եւ յարձակուեցին երկու ծերունիների վրայ, քանի որ Դանիէլը իրենց իսկ բերանով, որպէս սուտ վկաների, խայտառակեց նրանց: Եւ ըստ Մովսէսի օրէնքի նրանց հետ վարուեցին այնպէս, ինչպէս վարւում են նրանց հետ, ովքեր մտադրւում են չարութիւն անել իրենց ընկերոջը.
Այսպիսով՝ ի՞նչ իմաստ կարող ենք գտնել այն փաստի մեջ, որ մեկն ասաց՝ «σχΐνον» (փուշ), իսկ մյուսը՝ «πρίνον» (քրեսմինա): Դրան կհաջորդի բացատրությունը: Ի՞նչ էին նրանք ցանկանում դրանով ասել... Ի վերջո, երբ Դանիելն իր բառերով պատկերեց նրանց սրտերի կրքոտ ցանկությունները և նրանց հրեշավոր կիրքը, որ նրանք դեռ ունեին իրենց աչքերում, երբ նա սկսեց մատնանշել նրանց գաղտնիքը Իսրայելի դուստրերի դեմ նրանց գործած հանցագործությունների սկզբում։ Նրանք, այդքան հստակորեն ենթարկվելով Սուրբ Հոգու ազդեցությանը և ասես մթագնելով իրենց մտքերում, այս անգամ տարբեր ծառերի անուններ են տալիս և այդպիսով, ըստ էության, իրենց իսկ խոսքով մերկացնում են իրենց:
Ա. Լոպուխին
Ամբողջ ժողովուրդը աղաղակեց բարձր ձայնով, օրհնեց Աստծուն, որ փրկում է իր վրայ յոյս դնողներին: (Սինոդական թարգ․)[60]
Տե՛ս Դանիելի մարգարեության մեկնություն գլուխ 1(13):1
--------------------------------
[60](Էջմիածին թարգ․) Ամբողջ ժողովուրդը աղաղակեց բարձր ձայնով, օրհնեց Աստծուն, որ փրկում է իր վրայ յոյս դնողներին:
(Արարատ թարգ․)
(Գրաբար) Եւ աղաղակեաց ամենայն ժողովուրդն ՛ի ձայն մեծ, և օրհնեցին զԱստուած որ ապրեցուցանէ զյուսացեալս իւր։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: