ԳԵԴԵՈՆԻ ԳԵՂՄԻ ՄԱՍԻՆ, ՈՐ ԵՐԿՈՒ ԲԱՆ ԷՐ ՄԱՏՆԱՆՇՈՒՄ

Աստ­ված ա­սում է ­Գե­դեո­նին. խիստ բա­զում են զին­վոր­ներդ, որ քեզ հետ են: Ես քո ձեռ­քը չեմ հանձ­նի ­Մա­դիա­մը նրանց մի­ջո­ցով, թերևս­ Իս­րա­յե­լի որ­դի­նե­րը պար­ծե­նան ինձ և­ ա­սեն, թե` հզոր ձեռ­քը փրկեց ինձ և­ ոչ ­Տեր Աստ­ված: ­Խո­սիր քո զին­վոր­նե­րիդ և­ ա­սա. Այդ­պես է ա­սում Իս­րա­յե­լի ­Տեր Աստ­վա­ծը. ե­թե ձեզ­նից մե­կը վախ­կոտ ու ա­հա­բեկ­ված է, թող ետ դառ­նա: Եվ հա­վաք­ված­նե­րից քսա­ներ­կու հա­զա­րը ետ վե­րա­դար­ձան: ­Տե­րը դարձ­յալ սկսեց խո­սել ­Գե­դեո­նի հետ և­ ա­սաց.    Տա­կա­վին շատ են զին­վոր­ներդ, վերց­րու տար նրանց ջրի մոտ և­ այն­տեղ նրանց փորձ­վե­լը քեզ ցույց կտամ, և­ ում ա­սեմ, որ քեզ հետ գնան` (կգնան), և­ ում ա­սեմ, որ չեն գնա­լու` նրանք կվե­րա­դառ­նան: Ա­պա ­Տե­րը սկսեց խո­սել ­Գե­դեո­նի հետ և­ ասաց. ­Քո այն բո­լոր զին­վոր­նե­րը, ով­քեր մի ան­գամ ի­րենց լեզ­վով շան նման լա­կե­լով կլա­կեն այն ջրից, մի կողմ տար նրանց, և­ այն ա­մեն­քը, ով­քեր ծնկի գա­լով ի­րենց քիթն ու բե­րա­նը կխո­թեն ջրի մեջ, նրանց ա­ռան­ձին կանգ­նեց­րու: Եվ պար­զե­ցին, որ շան նման լա­կող այ­րե­րի թի­վը ե­րեք հար­յուր էր, իսկ մնաց­յալ բո­լո­րը խմում էին ծնկա­չոք` քիթ­նու­բե­րա­նը խո­թած ջրի մեջ: Աստ­ված ­Գե­դեո­նին ա­սում է. խիստ շատ են զին­վոր­ներդ. երբ պա­տե­րազ­մում հաղ­թես, մո­ռա­նա­լու ես իմ բա­րե­րա­րութ­յու­նը, ինչ­պես սո­վոր էին ձեր ա­ռա­ջին հայ­րե­րը: Եր­կու ի­մա­ցա­կան տե­սակ­ներ ի հայտ ե­կան այդ­տեղ նախ` սար­սա­փա­հար վախ­կոտ­նե­րը, ո­րով­հետև մարմ­նա­սեր են. նրանք, ո­րոնց հա­յաց­քը միայն երկ­րին է, եր­կին­քը չեն կա­րող տես­նել, հա­վի­տե­նա­կան կյան­քը կոծկ­ված է նրանց հա­մար: Իսկ մարդ­կան­ցից ինն հա­զար յոթ հար­յու­րը, որ քննութ­յամբ փորձ­վե­ցին ջրի մեջ. նրան­ցից շա­տե­րը ևս­ երկ­րա­թա­վալ են, այս աշ­խար­հի զեխ կյան­քը ցան­կա­ցող, (ով­քեր) թող­նե­լով կանգ­նած կյան­քը սո­ղում են պոր­տի և­ ո­րո­վայ­նի վրա թե­պետ նրանք վախ­կոտ չան­վա­նվե­ցին, բայց և ­պատ­շաճ չէր նրանց դա­սել քա­ջե­րի կող­մը: Ն­րանք ծնկա­չոք, կրծքի վրա ըն­կած` ար­­ջառ­նե­րի նման էին ջուր խմում` ցույց տա­լով ա­նաս­նա­կան բարք. նրանց բա­ժի­նը միայն եր­կիրն է: Ս­րան­ցից յու­րա­քանչ­յու­րի տուն­դար­ձի ճա­նա­պար­հը մեկն է. «Ն­րանց տնե­րը, ասում է, նրանց գե­րեզ­ման­ներն են լի­նե­լու» (Սղմ. Խ 12): Եվ որով­հետև նրանց ա­նուն­նե­րը հնչե­ցին ի­րենց հո­ղե­րի մեջ` դրանք հա­վիտ­յան լի­նե­լու են նրանց բնա­կա­վայ­րը. (նրանք), ով­քեր չի­մա­ցան մարդ­կա­յին պա­տի­վը, ա­նա­սուն­նե­րի հա­վա­սար­վե­ցին և ն­րանց նման­վե­ցին (հմմտ. Սղմ. ԽԸ 13): Այս նա­խա­տին­քը մար­գա­րեից մարդ­կանց ուղղ­վեց: Իսկ ե­րեք հար­յու­րը փոքր ինչ ի­րենց գլու­խը խո­նար­հե­լով ցան­կա­լի ջրի վտակ­նե­րի վրա, ձեռ­քի մատ­նա­ծայ­րե­րով վա­րից վեր դեմ­քին հպե­լով, շան նման լա­կում են լեզ­վով ոչ թե ամ­բողջ ծա­րա­վը հա­գե­ցնե­լով, այլ կո­կոր­դի չո­րութ­յու­նը փոք­րի­շա­տե մեղ­մե­լով: Լե­զու­նե­րով ջուրն են լա­կում, իսկ մտքով (մեծ) ցան­կութ­յամբ ա­ճա­պա­րում են թշնա­մի­նե­րի ար­յու­նը հե­ղել հո­ղի մեջ: (­­Սա) սոսկ նշա­նակ է մարդ­կանց սա­կա­վա­պետ ստաց­ված­քի. (ով­քեր) թող­նե­լով մա­մո­նա­յի երկ­րա­վոր բա­նե­րը` դ­­ևե­րի գնդին են պա­տե­րազմ տա­լիս և ­մեղ­քի խայ­թոցն են փշրում: Ն­րանց եր­կի­րը դար­ձավ քա­ջե­րի ժա­ռանգ­ութ­յան տա­րածք, նրանք ոչ միայն մա­դիա­նա­ցի­նե­րին են հաղ­թում, այլև` ան­վա­նա­կան աստ­ված­նե­րին:

­Զին­վոր­նե­րին ընտ­րե­լուց ա­ռաջ ­Գե­դեո­նը ­Տի­րո­ջից նշան խնդրեց, նա մեկ հա­տիկ բան խնդրեց, և Աստ­ված ե­րեք տե­սակ խոր­հուրդ հայտ­նեց նրան. բուր­դը, ե­րեք հար­յուր այ­րե­րը և վառ­վող ճրագ­նե­րով սա­փոր­ներն ու մե­ծա­ձայն փո­ղե­րը: ­Մի՛ բար­կա­ցիր, ­Տեր, ա­սում է, ե­թե ճշմար­տա­պես ինձ հետ լի­նես, բուր­դը կգա­լա­րեմ կդնեմ կա­լի մեջ, անձրև թող գա միայն գեղ­մի վրա և ն­րա շուրջ ե­ղած գե­տի­նը թող ցա­մաք մնա: Եվ այն­պես ե­ղավ. բրդից քա­մեց ջու­րը և լց­րեց տաշ­տի մեջ: (­­Բայց) հա­ջորդ օրն այդ­պես չե­ղավ. գե­տի­նը թա­ցեց, իսկ բուր­դը չոր մնաց: ­Նույն ցողն էր և ­նույն բուր­դը, բայց հրաշ­քի տես­քը եր­կու­սի բա­ժա­նեց: Բր­դի շուրջ ե­ղած ջրի լճակ­նե­րը մա­դիա­նա­ցի­նե­րի ար­յունն էին, իսկ բրդի չոր մնա­լը այ­րե­րի ողջ դուրս գալն էր պա­տե­րազ­մից: ­Բայց անձր­ևի տե­ղա­լը գեղ­մի վրա (ցույց է տա­լիս) Աստ­ծու ­Սուրբ ­Հո­գին, որ խո­սեց մար­գա­րե­նե­րին և ն­րան­ցով ո­ռո­գեց ամ­բողջ եր­կի­րը: Եվ քա­նի որ (այս) խոր­հուրդ էր աչ­քի հա­մար` վա­ղան­ցիկ և (սա­կայն) պա­հե­լիք, չի թա­փում ջու­րը, այլ տաշ­տի մեջ է լցնում ու պա­հում:

Ն­րանց ­Դա­վիթ թա­գա­վորն ու մար­գա­րեն բա­զում տա­րի­ներ հե­տո գա­լով ա­սում է ­Սուրբ ­Հո­գով. «Իբրև անձրև կտե­ղա գեղ­մի վրա» (Սղմ. ՀԱ 6): Եվ ցույց է տա­լիս, թե ինչ է նրա տե­րութ­յու­նը. «Ն­րա առջև նախ ս­­ևե­րը պետք է ընկ­նեն» (­­Սաղ. ՀԱ 9): Այ­րո­ղը բա­ժան­վե­լով երկ­նա­յին հրե­ղեն բնութ­յու­նից եր­կիր ըն­կավ և ս­ևա­ցավ: ­Բայց ժո­ղովր­դի որ­դի­նե­րը, որ փա­րի­սե­ցի­ներ կոչ­վե­ցին, ­Սո­ղո­մո­նի վրա են վերց­նում ­Սաղ­մո­սի ամ­բողջ խոս­քը: Ն­րա ի­մաս­տութ­յունն անձրև ան­վա­նե­ցին և­ ի՞նչ պի­տի ա­նես արդ­յոք քա­ռա­ս­­նամ­յա խա­ղա­ղութ­յու­նը, ո­րով­հետև (այն) չի կա­րող հաս­նել լուս­նի լրու­մին: Ում ա­ռաջ որ ըն­կավ ս­­ևը` նրան է վե­րա­բեր­ե­լու բո­վան­դակ ­Սաղ­մո­սը: ­Բայց փո­խա­նակ բրդի ի­հար­կե սուրբ ­Կույ­սի բնութ­յան (մա­սին) պի­տի ա­սենք, և ­փո­խա­նակ երկն­քի ցո­ղի` հրեշ­տա­կի բա­նա­կան ա­վե­տի­սի, նաև` կրի փո­խա­րեն ­Հոր­դա­նան գետն ի­մա­ցիր, ուր և Աստ­ծու ­Գա­ռը մկրտվեց: