Հովհաննես Ծործորեցի
Եւ եթէ մի քաղաք չընդունի ձեզ եւ չլսի ձեր խօսքերը, այդ քաղաքից դուրս գնալիս՝ ձեր ոտքերից փոշին թօթափեցէ՛ք:
Եվ ով չի ընդունի ձեզ և ձեր խոսքերը չի լսի, երբ այդ քաղաքից դուրս գաք, փոշին ձեր ոտքերից թա՛փ տվեք:
Սա արեք, ոչ թե երբ ձեզ չեն պատվի, ասում է, այլ երբ ձեր խոսքերը չեն լսի, որովհետև չընդունելու նշանը խոսքերը չլսելն է: Բայց որպեսզի ոչ թե ձեր անձի համար վրեժխնդիր լինեք, այլ խոսքի, թափ տվեք, ասում է, փոշին ձեր ոտքերից: Նախ՝ որպեսզի ցույց տային, որ [քաղաքի բնակիչներից] ոչ մի ինչք չեն վերցրել, այլ անգամ փոշին են նրանց վրա թափ տալիս, որը նշանակում է, որ ինչքի ցանկությունից ազատ էին, և նաև որպեսզի [քաղաքի բնակիչները] չասեին, թե [առաքյալներն] արծաթ էին փնտրում, այդ պատճառով էլ չլսեցինք: Երկրորդ՝ ի վկայություն այն բանի, որ դուք մտաք նրանց ճանապարհները, բայց նրանք ձեր երանելի հյուրությանն արժանի չեղան. որպեսզի չասեին թե՝ «Մեզ մոտ չմտան»: Երրորդ՝ որպեսզի հայտներ, որ վրեժխնդիր է լինելու նրանց և քամու միջոցով փոշու պես ցրելու է նրանց երկրի երեսին՝ ըստ մարգարեի 571՝ այստեղ՝ գերությամբ, այնտեղ՝ կրակի մեջ ուղարկելով: Եվ չորրորդ՝ ճշգրիտ քննության է ենթարկելու նրանց մանրագույն ու նրբագույն [հանցանքներն իսկ]:
Իսկ այլաբանորեն՝ որևէ քարոզիչ, երբ շրջում է քարոզելու քաղաքներում ու գյուղերում և քարոզությունից օգուտ չեն ստանում լսողները, և քարոզչի կյանքում էլ սակավ-ինչ փոշետեսակ հանցանք է հանդիպում՝ ծուլություն կամ որկրամոլություն, նույն այդ անհավան ժողովուրդը, դատելով այդ ուսուցչի մեղքերը, նրա հանցանքների տերը կդառնա, իսկ նա ազատ կգնա իր տեղը: Բայց եթե [նրա քարոզությունն] ընդունեն, Աստված կքավի [նրանց]: [Այս խոսքով Տերը] խրատում է նաև մարմնավորից հոգևորի փոխվել. ինչպես երբ Մովսեսը փոշին ցանեց օդի մեջ, այն վերածվեց մժեղների 572, այդպես էլ ներելի մարմնավոր մտքի ցանկությունից, որն [այստեղ] ոտքով է խորհրդանշվում, [Տերը] պատվիրում է հոգով [ազատվել]- կենդանանալ և օդ թռչել, որովհետև [Սուրբ] Գրքին հատուկ է փոշով խորհրդանշել ներելի մեղքերը, ինչպես որ տիղմով՝ մահացուն, և ոտքով խորհրդանշել կամքը:
Ստեփանոս Սյունեցի
Եւ եթէ մի քաղաք չընդունի ձեզ եւ չլսի ձեր խօսքերը, այդ քաղաքից դուրս գնալիս՝ ձեր ոտքերից փոշին թօթափեցէ՛ք:
«Ձեր ոտքերից փոշին թոթափեցե՛ք»:
Տեսանելի փոշին, որ ճանապարհորդության ընթացքում է լինում, խորհրդանիշն է անօգուտ եղած աշխատանքի: Արդ, առաքյալներին հրամայում է այն քաղաքներից ելնելիս, որտեղ չընդունեցին նրանց խոսքը, ոտքերի փոշին թոթափել նրանց վրա, այսինքն՝ ասել. «Մենք անպարտ ենք, քանզի աշխատեցինք ըստ վարդապետի հրամանի, և մեր աշխատանքը դատարկ և ավելորդ եղավ, դու՛ք տեսեք»:
Մաղաքիա արք. Օրմանյան
Եւ եթէ մի քաղաք չընդունի ձեզ եւ չլսի ձեր խօսքերը, այդ քաղաքից դուրս գնալիս՝ ձեր ոտքերից փոշին թօթափեցէ՛ք:
Տե՛ս Մեկնություն Ավետարան ըստ Մատթեոսի գլուխ 10:5
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: