Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան
Նա ասաց. «Գնա՛, Դանիէ՛լ, քանի որ փակուած եւ կնքուած են խօսքերս մինչեւ ժամանակի վախճանը։
«Իսկ դու,−ասում է,− «գնա՛», քանի որ դա կլինի շատ երկար ժամանակ անց: Հետևաբար, մարգարեն ոչ թե վերադարձի, այլ արդեն դարձից հետո վերադարձածների համար է արտասվում»:
Ա. Լոպուխին
9-12. «Եվ նա ասաց. «Գնա՛, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը գաղտնի են պահված և կնքված են մինչև ժամանակների վախճանը»։ [9] «Շատերը պիտի մաքրվեն, սպիտակեցվեն ու զտվեն գայթակղության մեջ, իսկ ամբարիշտները պիտի ամբարշտությամբ գործեն, և ամբարիշտներից ոչ ոք չպիտի հասկանա, բայց իմաստունները պիտի հասկանան»։ «Ամենօրյա զոհաբերության դադարեցման և ամայի գարշելիության հաստատման պահից սկսած պիտի անցնի հազար երկու հարյուր իննսուն օր»։ «Երանի՜ նրան, ով կսպասի ու կհասնի հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրվան»։ (Սինոդական թարգ․)
Մարգարեի մտավոր հայացքը չի կարող թափանցել դեպի Նոր Կտակարանի եկեղեցու ապագան: Կարծես որպես դրա փոխհատուցում, մարգարեին ցույց է տրվում իր ժողովրդի տառապանքների տևողությունը, որի մասին մտածելը կարող էր տանջել և անհանգստացնել նրան: Դան․ 12։10 համարը (սա զուգահեռ է 11։35, 12։11 համարներին) և անմիջականորեն դրա հետ կապի մեջ գտնվող 11։32 համարը հստակ ցույց են տալիս, որ երկնային էակի խոսքը վերաբերում է Անտիոքոս Եպիփանեսի գործունեությանը՝ հրեա ժողովրդի նկատմամբ նրա հալածանքներին: Ըստ այդմ, Դան․ 12։11, 12 համարների թվային տվյալները ևս պետք է ցույց տան դրա տևողությունը: Վերջինս հավասար է 1,290 և 1,335 օրվա: Այս օրերի հաշվարկի սկիզբը վերաբերում է «Ամենօրյա զոհաբերության ավարտի ժամանակին և ամայության պղծության տեղադրմանը», որը տեղի է ունեցել 145 թվականի Հասլև ամսի 15−ին (Ա Մակա. 1։54): 148 թվականի Հասլև ամսի 25−ին Երուսաղեմի տաճարում զոհասեղանը վերականգնվեց, և այդ օրը նորակառույց զոհասեղանի վրա հրեաները Աստծուն զոհ մատուցեցին (Ա Մակա. 4։52): Այս իրադարձությունն էլ պետք է ճանաչվի որպես վերջնակետ Հրեշտակի կողմից նշված ժամանակահատվածի համար: Բայց քանի որ Անտիոքոսի կողմից տաճարի պղծման (145 թվականի Հասլև ամսի 15) և դրա վերականգնման (148 թվականի Հասլև ամսի 25) միջև ընկած ժամանակահատվածը հավասար է 3 տարու և 10 օրվա կամ 1105−1102 օրվա, ուստի այս օրերի և Հրեշտակի կողմից հայտարարված 1290 օրվա միջև տարբերությունը հավասար է 185−188 օրվա, իսկ 1290−ի և 1335 միջև՝ ևս 45 օրվա: Այս անհամապատասխանությունը բացատրելու համար ենթադրվում է, որ 185−188 օր է անցնում այն ժամանակից, երբ Պարսկաստանում գտնվող Անտիոքոսը լսում է, որ Լյուսիասի հրամանատարությամբ հրեաների դեմ ուղարկված իր զորքերը ջախջախվել են, իսկ հրեաները քանդել են իր պղծած զոհասեղանը, կառուցել են նորը, վերակառուցել են իրենց սրբարանը։ Նա վախենում ու անհանգստանում է և գալիս է այն գիտակցությանը, որ իրեն հասած անհաջողությունները վերից եկած պատիժներ են (Ա Մակա. 6։5−13)։ Իսկ հաջորդ 45 օրերի ընթացքում Անտիոքոսի հիվանդությունը շարունակվում է (Ա Մակա. 6։9) և 149 թվականին ավարտվում է մահվամբ: Եթե այս վերջինը դիտարկենք որպես 1335 օր ընդգրկող ժամանակահատվածի ավարտ, ապա ինչ−որ չափով Հրեշտակի խոսքերը կդառնան հասկանալի. «Երանի նրան, ով կսպասի և կհասնի 1335 օրվան»: Անտիոքոս Եպիփանեսի մահը վերջ դրեց հրեաների կրոնական հալածանքներին ու այդ պատճառով էլ ուրախալի իրադարձություն է համարվում:
--------------------------------
[9](Էջմիածին թարգ․) Նա ասաց. «Գնա՛, Դանիէ՛լ, քանի որ փակուած եւ կնքուած են խօսքերս մինչեւ ժամանակի վախճանը։
(Արարատ թարգ․ 12։9) Եվ նա ասաց. «Գնա՛, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը գաղտնի պահված և կնքված են մինչև վախճանի ժամանակը։
(Գրաբար) Եւ ասէ. Ե՛րթ Դանիէլ. զի արգելեալ և կնքեալ են բանքս մինչև ցժամանակ վախճանի։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: