Մաղաքիայի մարգարեության մեկնություն 2։6

Ա․ Լոպուխին

Ճշմարտության օրենքը նրա շուրթերին էր, և անիրավություն չէր գտնվում նրա լեզվին, խաղաղության և ճշմարտության մեջ էր նա քայլում Ինձ հետ և շատերին հետ դարձրեց մեղքից։ (Սինոդական թարգ․) [6]

   
   Նախկինում Ղևիի շուրթերին մշտապես «ճշմարտության օրենքն» էր։ Սա նշանակում է, որ քահանաները զոհաբերողներին ուղղված իրենց պահանջներում առաջնորդվել են միմիայն Մովսիսական օրենքի հրահանգներով՝ առանց դրանցից մեկ «հովտ» նահանջելու։ Այն ստերը, այն անհիմն պատրվակները, որոնք անպիտան զոհ մատուցողներին արդարացնելու համար այժմ հորինում էին քահանաները այդ հեռավոր ժամանակներում դեռ չէին արտահայտվել զոհասեղանի սպասավորների կողմից։ Ղևին «քայլում էր», այսինքն` ապրում էր հանգիստ (խաղաղության մեջ), որովհետև ապրում էր «ճշմարտության մեջ», ինչպես որ պահանջում էր Տեր Աստծու օրենքը։ Նա շատերին էր մեղքից հետ դարձնում. այնպես չէր վարվում, ինչպես որ ներկայիս քահանաները, որոնք իրենց ավելորդ հանդուրժողականությամբ շատերին տանում էին անթերի կենդանու փոխարեն անպետքին մատուցելու միջոցով Աստծուն խաբելու մտքին (Մաղ․ 1։14)։
--------------------------------
[6](Էջմիածին թարգ․) Ճշմարիտ օրէնքն էր նրա բերանում եւ անիրաւութիւն չգտնուեց նրա շրթունքներին, նա խաղաղութեամբ եւ ուղիղ ընթացաւ ինձ հետ եւ շատերին անիրաւութիւնից դարձի բերեց:
(Արարատ թարգ․) Ճշմարտության ուսուցում կար նրա բերանում, և նրա շրթունքներին անիրավություն չէր գտնվում. խաղաղությամբ և ուղղամտությամբ էր ընթանում ինձ հետ և շատերին դարձնում էր անօրենությունից։
(Գրաբար) Աւրէնք ճշմարտութեան էին ի բերան նորա, եւ անաւրէնութիւն ոչ գտաւ ի շրթունս նորա. խաղաղութեամբ եւ ուղղութեամբ գնաց ընդ իս. եւ զբազումս դարձոյց յանիրաւութենէ։