Մաղաքիայի մարգարեության մեկնություն 1։8

Ա․ Լոպուխին

Եւ երբ որ կույրին զոհ եք մատուցում, արդյո՞ք դա վատ չէ, կամ էլ երբ որ կաղին և հիվանդին եք մատուցում, արդյո՞ք դա վատ չէ։ Դա քո իշխանին մատուցիր, մի՞թե նա քեզանից գոհ կլինի և բարեկամաբար կընդունի քեզ, ասում է Զորությունների Տերը։ (Սինոդական թարգ․) [8]
   

   Մարգարեն այստեղ բացատրում է, թե ինքն ինչ նկատի ունի «անմաքուր հաց» արտահայտության ներքո։ Դրանք կույր, կաղ և հիվանդ կենդանիներն են, որոնցով չէր կարելի անգամ շրջանի ղեկավարին ներկայանալ (ամենայն հավանականությամբ ինչ−որ պարսիկի), երբ նրան ինչ−որ խնդրանքով դիմելու անհրաժեշտություն լիներ։ Արևելքում հնուց ի վեր ղեկավարներին և դատավորներին նվերներ մատուցելու սովորություն է եղել, և հրեաները չէին կարող չենթարկվել այդ սովորությանը, թեև նրանց սեփական դատավորներին օրենքը արգելում էր նվերներ վերցնել (Ելք 23։8)։ Որտեղի՞ց է հետգերության շրջանի հրեաների մոտ նման օրենքով անթույլատրելի զոհեր մատուցելու սովորություն հայտնվել։ Շատ հավանական է, որ սկզբում զոհ մատուցողները իրապես լավ կենդանիներ չեն ունեցել, և քահանաները որոշել են ընդունել նաև այդպիսինները, որպեսզի չվիրավորեն բերողին, որն ամեն դեպքում ցանկացել է ինչ−որ կերպ Տեր Աստծու հանդեպ իր նվիրվածությունն արտահայտել։ Սակայն հետագայում աստիճանաբար դա սովորություն դարձավ, և քահանաները սկսեցին անպիտան կենդանիներին ընդունել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ գիտեին, որ բերողը նաև լավ անասուն ունի։ Նրանց մոտ հետևյալ միտքն էր ամրապնդվել․ «Եհովան դրան ուշադրություն չի դարձնի, որովհետև նախկինում նույնպես դրա համար չի պատժել»։
--------------------------------
[8](Էջմիածին թարգ․) Իսկ եթէ մի կոյր անասուն էք զոհ մատուցում, ապա չար գործ չէ՞ դա. եւ եթէ կաղ կամ հիւանդ անասուն էք զոհ մատուցում, ապա զուր գործ չէ՞ դա. լաւ, այն քո իշխանին մատուցիր, տես, թէ կ՚ընդունի՞ քեզ, կամ քեզ նկատի կ՚առնի՞, - ասում է ամենակալ Տէրը:
(Արարատ թարգ․) Եվ երբ կույր անասունին եք մատուցում զոհելու համար, վատ չէ՞, կամ երբ կաղին ու հիվանդին եք մատուցում, վատ չէ՞. նրան քո կառավարչի՛ն մատուցիր, արդյոք քեզ կհավանի՞, քեզ կընդունի՞»,- ասում է Զորքերի Տերը։
(Գրաբար) Զի թէ մատուցանիցէք զկոյրն ի պատարագ՝ չիցէ՞ չար, եւ եթէ մատուցանիցէք զկաղն կամ զհիւանդոտն՝ չիցէ՞ չար։ Աղէ՝ մատո զնա իշխանին քում, թէ ընդունիցի՞ զքեզ, կամ թէ առնուցո՞ւ քեզ ակն, ասէ Տէր ամենակալ։