Ա․ Լոպուխին
(եբր․11)․ Նա հափշտակված, ամայացված և ջախջախված է․ և սիրտը հալվում է, ծնկերը դողում են, և ամենքի մեջքում ուժգին ցավ կա, և բոլորի երեսները խավարել են։ (Սինոդական թարգ․)[10]
Մարգարեն արտահայտչականության արտասովոր ուժով է նկարագրում Նինվեի ամբողջական կործանման սարսափելի պատկերը։ [Սա արվում է] երեք՝ «բուկա (−խ)», «մեվուկա (−խ)», «մեվուլակա (−խ)», եբրայերեն համահունչ և հոմանիշ բառերի համադրման միջոցով, որոնք բովանդակում են ինչպես մտքի, այնպես էլ հենց բառերի հնչյունային ձևերի սաստկացող զարգացում։ Սակայն սա Նինվեի անկման միայն մեկ՝ արտաքին կամ էլ օբյեկտիվ կողմն է։ Մարգարեն ոչ պակաս արտահայտիչ է պատկերում իրադարձության ներքին՝ սուբյեկտիվ կողմը․ բնակիչների խուճապահար սարսափը, որից նրանց սիրտը կարծես հալչում է, ծնկները թուլանում են, և նրանք պատրաստ են լինում ընկնելու․ նրանց տառապանքները, որոնք նմանվում են ծննդաբերող կնոջ տանջանքներին․ նրանց սարսափով խեղաթյուրված դեմքերը, որոնք կաթսաների պես սևացել են։ Ավերածության և սարսափի նմանատիպ պատկերներ կարելի է գտնել, օրինակ, Եսայի մարգարեի մոտ (Ես․ 24։1−3, 13։7, 8)։ «Ինչ սովորաբար տեղի է ունենում երկրաշարժերի ժամանակ, երբ երկրակեղևը ցնցվում և տատանվում է, այդ նույնն էլ,− ասում է մարգարեն,− լինելու է թշնամիների անկման ժամանակ, որովհետև, երբ սրտերը վախով լցվեն, և ծնկների հոդերը թուլանան, բոլորը ծննդաբերող կնոջ պես կտառապեն, արյան թանձրացումից երեսները կապարի գույն կդառնան և կնմանվեն կաթսայի այն կողմին, որը միշտ դեպի կրակն է ուղղված» (երանելի Թեոդորոս, Տասներկու մարգարեների մեկնությունը, Մ․, 1857, գիրք 3, էջ 14)։ «Դատարկված, ավերված ու խոշտանգված Նինվեն գերի կնոջ պատկերի (sub metaphora) ներքո է նկարագրվում։ Նրա սիրտը սոսկում է, ծնկները թուլացած են, մեջքը ջախջախված է․ նրա բոլոր բնակիչների ուժասպառ ու այլանդակված դեմքերը, սարսափի ու թշնամիների հանդեպ ունեցած ուժեղ վախի արդյունքում, գունատվում և այրված կաթսաների են նմանվում» (երանելի Հերոնիմոս, «Մեկ գիրք՝ Նավում մարգարեի մեկնության»։ Կիև, 1896, մաս 13, էջ 284)։
--------------------------------
[10](Էջմիածին թարգ․) Սրտի սոսկում, թօթափում եւ ձգտում, ծնկների թուլացում, ցաւ ամէն մէջքի վրայ, եւ բոլորի երեսները սեւացան պուտուկի նման:
(Արարատ թարգ․) Դատարկված ու դատարկ ու թալանված է. սիրտը հալվում, ծնկները դողում են, բոլորի գոտկատեղերն անձկության մեջ են, և բոլորի դեմքը սփրթնում է։
(Գրաբար) Թաւթափումն եւ ձգտումն եւ սոսկումն սրտի՝ եւ լքումն ծնգաց. եւ երկունք ի վերայ ամենայն միջոյ. եւ երեսք ամենեցուն իբրեւ զայրեցած պուտան։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: