Գլուխ 2

   
1. Ասացի ես ի սրտի իմում. եկ եւ փորձեցից զքեզ յուրախութեան. եւ տեսից ի բարութեան: եւ ահա եւ այս ինքն ունայնութիւն է:

2. Ծաղուն ասացի զբաւսանս. եւ ուրախութեանն զի՞ գործես զայդ:

3. Եւ խորհեցայ թէ սիրտ իմ ձգեսցէ իբրեւ զգինի զմարմին իմ: եւ սիրտ իմ առաջնորդեաց իմաստութեամբ. եւ զաւրանալ յուրախութեան. մինչչեւ տեսից ո՞ր իցէ բարին որդւոց մարդկան զոր արասցեն ի ներքոյ արեգական, ի թիւ աւուրց կենաց իւրեանց:

4. Յաճախեցի ինձ արարս, շինեցի ինձ ապարանս, տնկեցի ինձ այգիս:

5. Արարի ինձ պարտէզս եւ դրախտս, եւ տնկեցի ի նոսա փայտս ամենաբերս:

6. Արարի ինձ աւազանս ջուրց արբուցանել ի նոցանէ զանտառախիտս մայրաց:

7. Ստացայ ծառայս եւ աղախնայս` եւ ընդոծինք եղեն ինձ: եւ ստացուածք անդւոց եւ հաւտից բազում եղեն ինձ քան զամենեցուն որ յառաջ եղեալ էին քան զիս յԵրուսաղէմ:

8. Ժողովեցի ինձ արծաթ եւ ոսկի. եւ ստացուածս բազումս զթագաւորաց եւ զգաւառաց: Արարի ինձ գուսանս եւ երգեցիկս` արս եւ կանայս, եւ զփափկութիւնս որդւոց մարդկան: Արարի ինձ տակառապետս` արս եւ կանայս:

9. եւ մեծացայ առաւել քան զամենեսին որ յառաջ էին քան զիս յԵրուսաղէմ, նաեւ իմաստութիւն յաւելաւ ինձ:

10. Եւ զամենայն զոր ինչ խնդրեցին աչք իմ, ոչ զրկեցի ի նոցանէն, եւ ոչ արգելի զսիրտ իմ յամենայն ուրախութենէ: Զի սիրտ իմ ուրախ եղեւ յամենայն վաստակս իմ. եւ այս եղեւ բաժին իմ յամենայն վաստակոց իմոց:

11. Եւ հայեցայ ես յամենայն արարս իմ զոր արարին ձեռք իմ, եւ ի վաստակս զոր վաստակեցայ առնել, եւ ահա ամենայն ընդ ունայնութիւն է եւ յաւժարութիւն ոգւոյ. եւ ոչինչ է առաւելութիւն ի ներքոյ արեգական:

12. Եւ հայեցայ ես տեսանել զիմաստութիւն, եւ զբաւսանս, եւ զանզգամութիւն, եթէ ո՞վ է մարդ որ երթիցէ զհետ խորհրդոյն զոր ինչ արար:

13. Եւ տեսի ես եթէ է առաւելութիւն իմաստութեան քան անմտութեան. որպէս է առաւելութիւն լուսոյ քան զխաւարի:

14. Իմաստնոյն աչք իւր ի գլուխ իւրում, եւ որ անմիտն է` ընդ խաւար գնայ: Եւ գիտացի ես թէ պատահար մի պատահելոց է ամենեցուն նոցա:

15. Եւ ասացի ես ի սրտի իմում. թէ որպէս պատահարն անզգամին` եւ ինձ պատահեսցէ նոյն, եւ ընդէ՞ր իմաստնացայ: Եւ զաւելորդս խաւսեցայ ի սրտի իմում. զի եւ այս իսկ ունայնութիւն է: զի անզգամն ի յաւելորդաց անտի խաւսի:

16. վասն զի ոչ գոյ յիշատակ իմաստնոյն ընդ անզգամի յաւիտեան. զի արդարեւ իսկ յաւուրցն որ գալոց են ամենայն ինչ մոռացաւնք են: եւ զիա՞րդ մեռանիցի իմաստունն ընդ անմտին:

17. Եւ ատեցի ես զկեանս իմ. զի չար էր ինձ արարածն, որ արարեալն էր ի ներքոյ արեգական. զի ամենայն ինչ ունայնութիւն է եւ յաւժարութիւն ոգւոյ:

18. Եւ ատեցի ես զամենայն վաստակս իմ զոր ջանացայ ընդ արեգակամբ, զի թողում ես զնա մարդոյ` որ լինելոց է յետ իմ:

19. Եւ ո՞վ գիտէ` իմաստուն լինիցի թէ անմիտ. եւ կամ իշխելո՞ց իցէ ամենայն վաստակոցն իմոց զոր եսն վաստակեցի, եւ յորս իմաստնացայ ընդ արեգակամբ: սակայն եւ այս ունայնութիւն է:

20. Եւ դարձայ ես հրաժարեալ սրտիւ իմով, յամենայն վաստակոց իմոց զոր վաստակեցի ընդ արեգակամբ:

21. Զի է մարդ` զի վաստակ նորա իմաստութեամբ եւ գիտութեամբ եւ արութեամբ. եւ մարդ` որ ոչինչ վաստակեաց ի նոյն` տացի՞ նմա մասն նորա: սակայն եւ այս ընդ ունայնութիւն է` եւ չարութիւն մեծ:

22. Զի՞ լինի մարդոյն յամենայն վաստակս իւր. եւ ի յաւժարութեան սրտի իւրոյ` յորում ինքն ջանայ ի ներքոյ արեգական:

23. Զի ամենայն աւուրք նորա ցաւոց, եւ տրտմութեան զբաւսանք իւր, եւ գիշերի ոչ ննջէ սիրտ նորա: սակայն եւ այս ընդ ունայնութիւն է:

24. Եւ ոչ գոյ բարի ինչ մարդոյ, բայց զոր ուտէն` եւ ըմպէն. եւ եցոյց անձին իւրում բարիս ի վաստակս իւր: Սակայն եւ զայն տեսի` զի ի ձեռանէ Աստուծոյ է.

25. քանզի ո՞վ իցէ որ ուտիցէ եւ ըմպիցէ առանց նորա:

26. Զի մարդոյ բարւոյ` ետ զիմաստութիւն եւ զգիտութիւն` եւ զուրախութիւն: եւ մեղանչականին ետ զբազումն, յաճախել եւ ժողովել, եւ տալ բարւոյն առաջի երեսաց Աստուծոյ: Սակայն եւ այն ունայնութիւն է` եւ յաւժարութիւն ոգւոյ: