Եզեկիելի մարգարեության մեկնություն 44։10

Բացատրական աստվածաշունչ, Ա. Պ. Լոպուխինի (†1904)

«Այլև ղևտացիները, որոնք հեռացան Ինձնից Իսրայելի ուրացության ժամանակ, որոնք, թողնելով Ինձ, թափառեցին իրենց կուռքերի հետևից, պատիժ պիտի կրեն իրենց մեղքի համար»։[10] (Սինոդական թարգ․)
   

    Իր մեջ եղող հեթանոս սպասավորների ներկայությունը չհանդուրժելով՝ սրբարանը չէր կարող հանդուրժել նաև իր օրինական սպասավորներին՝ Ղևիի հետնորդներին («ղևտացիներ» ասելով այստեղ նկատի է առնվում Ղևիի ամբողջ ցեղը), որոնք իրենք էլ Իսրայելի ուրացության ժամանակ լքեցին Յահվեին՝ կռապաշտության մեջ ընկնելով։ Աստվածապաշտական գործընթացում իրավասությունների սահմանափակման մասին խոսվում է 11-14-րդ համարներում։ Քննադատական ​​դպրոցի ներկայացուցիչներն այս հատվածում տեսնում են Հնգամատյանի կողմից առաջադրված` քահանաների և ղևտացիների միջև առկա տարբերության պատմական բացատրությունը. ղևտացիներ էին դառնում Ղևիի ցեղից սերող այն անձինք, որոնք մինչև միաստվածության հաստատումը և պաշտամունքի կենտրոնացումը Երուսաղեմում եղել էին բարձունքների և գյուղական տաճարների սպասավորներ, իսկ ահա որպես քահանաներ մնացին սադովկեցիների` երուսաղեմյան ազնվական տոհմի ներկայացուցիչները։ Պատմական հանգամանքների պատճառով առաջացած այս աստիճանակարգությունը Հնգամատյանի կողմից վերածվեց մինչև իսկ ղևտացիների և քահանաների միջև առկա ծագումնաբանական տարբերության։ Դա ապացուցվում է այն հանգամանքներով, որ

    1) Երկրորդումն Օրինաց գրքում ղևտացիները կարծես թե հավասար էին քահանաներին,

    2) Եզեկիելի մարգարեության մեջ այս հավասարությունը վերացվում է և շեշտվում է նրանց միջև առկա տարբերությունը,

    3) այսպես կոչված «Քահանայական օրենսգրքում» (որը Ղևտացվոց գրքի մի մասն է համարվում) այս տարբերությունը վերագրվում է արդեն Մովսեսի ժամանակներին (Սմենդ)։ Չխոսելով այս վարկածը հաստատող այլ, կամայական փաստարկումների մասին (օրինակ՝ Երկրորդումն Օրինաց գրքի մասին, որտեղ, բովանդակային ընդհանրականության պատճառով, որևէ հիմք չկա կանգ առնելու քահանաների և ղևտացիների տարբերության վրա)` պետք է նշենք, որ այն չի համապատասխանում իրականությանը։
--------------------------------
[10](Էջմիածին թարգ․) Նաեւ ղեւտացիները, որոնք ինձնից հեռացել են, երբ ժողովուրդը մոլորուել էր, մոլորուել-հեռացել իմ ճանապարհից՝ հետեւելով իրենց խորհուրդներին, - նրանք էլ են պատժուելու ըստ իրենց անօրէնութիւնների:
(Արարատ թարգ․) Այլև ղևտացիները, որոնք ինձնից հեռացան, երբ Իսրայելը մոլորվեց, մոլորվեցին ինձնից և իրենց կուռքերին հետևեցին, պիտի կրեն իրենց անօրենությունների պատիժը։
(Գրաբար) Այլ և Ղևտացիքն որք հեռացան յինէն ‘ի մոլորել ժողովրդանն. որ մոլորեցան յինէն զհետ խորհրդոցն իւրեանց, և ընկալցին ըստ անօրէնութեանց իւրեանց: