Ա. Լոպուխին
«Եվ ես տեսա, և ահա տղամարդու կերպարանք՝ կրակի տեսքով, նրա մեջքից դեպի ցած կրակ էր, և նրա մեջքից դեպի վեր՝ մի փայլ՝ կրակի բոցի նման»։[2] (Սինոդական թարգ․)
«Մարդու կերպարանք» (նմանություն) – «Տղամարդու» բառը առկա է միայն Յոթանասնից թարգմանության մեջ։ Չնայած որ «մեջք»-ի վերաբերյալ հետագա հիշատակումը մեզ ստիպում է մտածել, որ մարգարեին հայտնված կերպարանքը միայն մարդկային է, սակայն եբրայեցերեն տեքստում «տղամարդ», «մարդ» բառի բացթողումն այստեղ ի չիք է դարձնում երևացող պատկերի նմանությունը մարդու հետ և խոսում է դրա աննկարագրելիության ու առեղծվածայնության մասին։ Մարգարեին հայտնված պատկերը նույնական է Քոբարի տեսիլքում գահի վրա բազմած կերպարանքի հետ (տե՛ս 1։26), քանի որ այն նկարագրված է նույնությամբ։ Սակայն ամբողջ տեսիլքը՝ այն նույն ձևով, ինչպես որ մարգարեն տեսավ այնտեղ, այստեղ չի կրկնվում։ Բուն մարդկային կերպարանքի չի ասվում, թե՝ նա նստած էր, կանգնած, թե քայլում էր, և դա, անկասկած, այն պատճառով, որովհետև մարգարեն այդ ամենը չէր տեսնում ու, հավանաբար, նա հազիվ էր տարբերում այդ կերպարանքի բուն ուրվագծերը, ինչպես որ 1-ին գլխի պարագայում էր (27-րդ համար)։ Մյուս կողմից էլ այստեղ մարգարեն հստակորեն տեսնում է մարդկային կերպարանքի ձեռքը (3-րդ համար), այն դեպքում, որ նա 1-ին գլխում այդ կերպարանքի ոչ մի առանձին հատված չէր տեսել՝ բացի անորոշ ուրվագծերից: Թեև մարդկային կերպարանքից ցոլարձակող շողերի բնույթը նկարագրված 1:27-րդ համարի նմանությամբ, սակայն ոչ լիակատար նույնությամբ։ Կերպարանքի վերին մասն այնտեղ փայլում էր կրակի նման և «հաշմալի» պես, այստեղ՝ որպես «պայծառություն» և դարձյալ «հաշմալի» նման: Առաջին արտահայտությունը՝ «փայլ», եբրայեցերենում արտահայտված է «զոհար» բառով, որը հանդիպում է միայն Դանիելի մարգարեության 12:3-րդ համարում, որում այն գործածվում է աստղերի շողերի պայծառությունը նկարագրելու համար, պիտի որ ունենա մոտավորապես այն նշանակությունը, որը նրան վերագրում են սլավոնական թարգմանությունը և հունարեն որոշ ձեռագրեր՝ փոխադրելով «արշալույս» (հունարեն մյուս ձեռագրերում այն բաց է թողնված, իսկ Դանիելի մարգարեության սլավոներեն թարգմանության մեջ թարգմանվում է «երկնակամարի պայծառություն» արտահայտությամբ): Եբրայական տեքստն անհայտ է թողնում, թե միմյանց նկատմամբ ինչ հարաբերության մեջ են այս երկու արտահայտությունները («զոհար» և «հաշմալ»)։ Արդյո՞ք այստեղ գործ ունենք երկու, իրարից տարբեր ճառագայթումների հետ, ինչպես առաջարկում է սլավոներեն թարգմանությունը՝ նրանց միջև տեղադրելով «և» շաղկապը, թե՞ երկրորդ արտահայտությունն ավելի մասնավոր ձևով է սահմանում առաջինը (ինչպես առաջարկում է Վուլգաթան)։ Առաջին պարագայում հագուստ Կրողի հագուստը կարող էր շողալ լուսաբացի նման («լույսը հագիր որպես վերարկու»), իսկ հաշմալի պես կարող էին շողարձակել Նրա դեմքն ու մարմինը (Դանիելի մարգարեության վերոնշյալ հատվածում այդ առաջին լույսով և աստղերի լույսով փայլում էին սրբերը): Ամեն դեպքում, պատկերի վերին մասը նույնիսկ ավելի բաց էր, քան ստորին, կրակոտը։ փայլում են առաջին լույսով». և աստղերի լույսը): Ամեն դեպքում, կերպարանքի վերին հատվածն ավելի պայծառ էր, քան ստորին, «կրակե» հատվածը։
--------------------------------
[2](Էջմիածին թարգ․) ու տեսնում էի մարդու նման մի կերպարանք, մէջքից ներքեւ՝ կրակ, մէջքից վեր՝ ասես օդի մէջ տեսիլք, ասես երփներանգ ակ:
(Արարատ թարգ․) Նայեցի, և ահա մի կերպարանք՝ կրակիտեսքով, նրա երանքի տեսքից դեպի ցած կրակ էր, իսկ նրա երանքից դեպի վեր՝ մի հրափայլ պղնձի տեսքի նման։
(Գրաբար) և տեսանէի՝ և ահա նմանութիւն առն, ‘ի միջոյն և ‘ի խոնարհ՝ հո՛ւր, և ‘ի միջոյն և ‘ի վեր՝ իբրև զտեսիլ փայլական. իբրև զգոյն բազմագունի ականն։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: