Ծննդոց գրքի մեկնություն 47:18

Ա․ Լոպուխին

Այդ տարին անցավ, նրանք երկրորդ տարին եկան Հովսեփի մոտ և ասացին. «Արդյո՞ք կորստի կմատնվենք մեր տիրոջ կողմից: Տե՛ր, եթե արծաթ կար, վերջացավ, եթե ոչխարներ և անասուններ` քեզ մոտ են: Մենք այլևս ոչինչ չունենք մեր տիրոջը տալու, բացի մեր անձերից ու մեր հողից: [18] (Սինոդական թարգ․)
   
Տե՛ս Ծննդոց գրքի մեկնություն գլուխ 47:13
--------------------------------
[18](Էջմիածին թարգ․) Այդ տարին անցաւ. նրանք երկրորդ տարին եկան Յովսէփի մօտ եւ ասացին. «Արդեօ՞ք կորստի կը մատնուենք մեր տիրոջ կողմից: Տէ՛ր, եթէ արծաթ կար, վերջացաւ, եթէ ոչխարներ եւ անասուններ՝ քեզ մօտ են: Մենք այլեւս ոչինչ չունենք մեր տիրոջը տալու, բացի մեր անձերից ու մեր հողից:
(Արարատ թարգ․) Երբ այդ տարին ավարտվեց, հաջորդ տարի նրա մոտ եկան և ասացին նրան. «Չենք թաքցնի մեր տիրոջից, որ մեր դրամը վերջացել է: Մեր անասունները մեր տիրոջը եղան, և մեզ ոչինչ չմնաց մեր տիրոջ առաջ, բացի մեր անձերից ու մեր հողից:
(Գրաբար) եւ եկին առ Յովսէփ յերկրորդ ամին` եւ ասեն ցնա: Գուցէ սատակիցիմք ի տեառնէ մերմէ. եթէ արծաթ էր` պակասեաց, եւ եթէ խաշինք եւ ստացուածք` առ քեց են տէր. եւ չէ ինչ մնացեալ մեր առաջի տեառն, բայց միայն անձինք եւ երկիրս մեր:

---