Ծննդոց գրքի մեկնություն 39:20

Ա. Լոպուխին

20-23․ Եվ Հովսեփի տերը բռնեց Հովսեփին և բանտ նետեց նրան, այնտեղ, ուր արքունի կալանավորներն էին բանտարկված։ [20] Բայց Աստված Հովսեփի հետ էր. նա ողորմաց նրան, և այնպես արեց, որ նա բանտապետի բարեհաճությանն արժանանա։ Բանտապետը բանտն ու բանտում եղած բոլոր կալանավորներին վստահեց Հովսեփին։ Եվ ինչ էլ որ լինում էր այնտեղ, նա էր կարգավորում։ Բանտապետը նրա շնորհիվ բանտի գործերին չէր խառնվում, որովհետև ամեն ինչ հանձնված էր Հովսեփի ձեռքը։ Աստված նրա հետ էր, և ինչ էլ որ նա անում էր, Տերը հաջողություն էր տալիս նրան։ (Սինոդական թարգ․)
   
   «Սոհար» բանտի անունը Սուրբ Գրքում ոչ մի տեղ չի հանդիպում, միայն՝ Հովսեփի պատմության մեջ (Ծննդ. 40:3–5, ), և այստեղ բացատրություն է տրվում՝ «տեղ, ուր արքունի կալանավորներն են բանտարկված» (այսինքն՝ պետական հանցագործները)։ Իբեն Եզրասը այն համարում էր եգիպտական բառ, իսկ Յաբլոնսկին այն համարում էր ղպտերեն՝ «սոնհարհ»՝ «բանտարկյալների պահակություն»։ Սակայն Գեզենիուսը կարծում է, որ այստեղ կարելի է տեսնել նույն արմատը եբրայերեն «սաքար»՝ «պատսպարել», որտեղից «սոքար»՝ բերդ, ինչը ավելի է համապատասխանում Յոթանասնիցի οχυρεμα (սլավոներեն՝ «ամրություն») բառին։ Բանտապետը, որի բարեհաճությունը շահեց Հովսեփը, տարբերվում էր Պետափրեսից, որի տանը հավանաբար զնդան կար, և որի պետը ենթակա էր Պետափրեսին։ Այսպիսով՝ լուծվում է այն անհամաձայնությունը, որ տեսնում էին սուրբգրային քննադատները. այն, որ Հովսեփը երկու տեր ուներ և երկու բանտապետ։ Սաղմոսերգուն հիշատակում է բանտում Հովսեփին շղթայելը, բայց դա եղել է, հավանաբար, բանտարկության սկզբնական շրջանում (Սաղմ. 104։17–18)։ Հովսեփը ենթադրաբար բանտարկվեց 28 տարեկանում, քանզի երկամյա ազատազրկումից հետո, երբ դարձավ փարավոնի առաջին նախարարը, նա 30 տարեկան էր (Ծննդ. 41:46
--------------------------------
[20](Էջմիածին թարգ․) Յովսէփի տէրը բռնեց ու բանտ նետեց նրան, այնտեղ, ուր արքունի կալանաւորներ էին բանտարկուած:
(Արարատ թարգ․) Եվ Հովսեփի տերը նրան բանտ նետեց, ուր կապված էին թագավորի բանտարկյալները: Եվ նա այնտեղ՝ բանտում էր:
(Գրաբար) Եւ առ տէրն Յովսեփայ` արկ զնա ի բանտ. ի տեղի ուր կալանաւորքն արքունի կապեալ կային ի բանտին: