Ա. Լոպուխին
«Եվ Նա ձեռքի նման մի բան մեկնեց և բռնեց ինձ իմ գլխի մազերից, և Հոգին ինձ բարձրացրեց երկրի և երկնքի մեջտեղն ու աստվածային տեսիլքներով ինձ տարավ Երուսաղեմ՝ ներքին դարպասի մուտքի մոտ, որ նայում է դեպի հյուսիս, որտեղ նախանձի կուռքն էր՝ նախանձ գրգռողը»։ [3] (Սինոդական թարգ․)
«Ձեռքի նման» – Իրական տեսիլքը տարբերակող հատկանիշը ձեռքն է, որը մեկնվում է մարգարեին։ «Ձեռքի նման», սլավոներենում ավելի ճշգրիտ՝ «նմանություն» (եբրայեցերեն «tabnit» - «կառույց», «պատկեր»)։ Ձեռքը հազիվ էր նշմարվում։ Սա 1-ին գլխից մեզ արդեն ծանոթ մի երկյուղալի զգուշավորություն է Աստվածային կերպարի նկարագրության հարցում:
«Բռնեց ինձ իմ գլխի մազերից, և Հոգին ինձ բարձրացրեց երկրի և երկնքի մեջտեղը» - հետևաբար մարգարեն զգաց նաև ֆիզիկական հպում գլխի վերին մասում, այնուհետև լողաց օդում, չնայած որ նրա մարմինը, ըստ երևույթին, չէր լքել նախորդ վայրը։ Այս վերջինի մասին հուշում է «Հոգով» և հաջորդ նախադասության մեջ արդեն կիրառված«աստվածային տեսիլքներով» բառերը, ինչպես նաև այն, որ մարգարեի կողքին եղողներն այդ «հափշտակության» ժամանակ չեն լքում նրան (Եզեկ․ 11:25)։ Այնուամենայնիվ, այս արտահայտությունը չափազանց որոշակի՝ այն հասկանալու համար միայն որպես դեպի Երուսաղեմ և տաճար հոգևոր տեղափոխության իմաստով. սա հիշեցնում է 3:12-րդ և 14-րդ համարները, որոնցում խոսքը վերաբերում է մարմնապես տեղափոխությանը: Այստեղ, ինչպես 37:1-ին և 40:1-2-րդ համարներում, նկատի է առնվում, հավանաբար, ինչ-որ կիսա-ֆիզիկական տեղափոխություն, որը, հնարավոր է, վկայում է երկակիության երևույթի, սակայն ոչ թե այդքան կտրուկ զուտ ֆիզիկական տեղափոխության մասին, ինչպիսին որ Դանիելի մարգարեության 14:35-րդ համարում էր, որում գործող անձը ոչ թե Աստված էր, այլ հրեշտակը:
«Հոգի»-ն, ըստ երևույթին, նույնն է, ինչի մասին որ խոսվել է 2:2-րդ, 3:12-րդ և 14-րդ համարներում, այսինքն՝ ինչպես արդեն տեսանք, այն նույնական է 1:12-րդ համարում վկայված «Հոգու», այսինքն՝ Սուրբ Հոգու հետ։ Այսպիսով միայն ավելի ճշգրիտ եղանակով է մատնանշվում մարգարեի հրաշալի տեղափոխությունն իրականացնող Անձը (Ղուկ․ 11:20, ավելի ճշգրիտ կերպով մատնանշված է Մատթ․ 12:28-րդ համարում)։ Հրեշտակի կողմից Ամբակումի՝ Բաբելոն տեղափոխության մասին պատմության մեջ նշվում է, որ հրեշտակը մարգարեին տեղափոխել է «իր հոգու զորությամբ»։
«Երուսաղեմ՝ ներքին դարպասի մուտքի մոտ, որ նայում է դեպի հյուսիս» - այսինքն՝ դեպի տաճար, որի մասին, սակայն, չի ասվում, այլ միայն ակնարկվում է․․․ «Ներքին դարպասներ» են կոչվում (ի հակառակ վերինների, Եզեկ․ 9:2, Երեմ․ 20:2 և այլ տեղիներ) միայն պարսպի մեջ գտնվող դարպասները, որոնք բաժանում էին արտաքին գավիթը ներքինից: Ի տարբերություն այս դարպասների, արտաքին գավթի դարպասը, որով մուտք էին գործում տաճար, պարզապես կոչվում էր «Տիրոջ տան դարպաս»։ Այդ և մյուս դարպասները հավանաբար երեքն են եղել՝ արևելյան (գլխավոր), հյուսիսային և հարավային, իմիջիայլոց վերջիններս նախատեսված էին միայն թագավորների համար (Եզեկ․ 43:8)՝ պալատից դեպի տաճար տանելով։ Այս երեք տեսակի դարպասներից այստեղ հիշատակվում են երկրորդ տեսակին պատկանողները, որոնք 5-րդ համարում կոչվում են «զոհասեղանի դարպասներ»։ Սակայն կարծես թե հենց այդ նույն դարպասներն են, որ Երեմիայի մարգարեության 26:10-րդ համարում կոչվում են «նոր»։ Մարգարեն տարվել է այդ դարպասների մուտքի մոտ, սակայն թե մասնավորապես որ մուտքի՝ արտաքի՞ն (հյուսիսային), թե՞ ներքին (հարավային), չի ասվում։ Սակայն 5-րդ համարից երևում է, որ խոսքը ներքին մուտքի մասին է, քանի որ իր կանգնած տեղից դեպի հյուսիս նայելով՝ մարգարեն տեսնում է կուռքը դարպասի հյուսիսային կողմից։ Ուստի մարգարեն տեղափոխվում է դարպասի և զոհասեղանի միջև՝ ներքին գավիթում կամ քահանաների գավիթում։ Այնտեղից նա տաճարում առաջին հերթին տեսնում է նախանձի կուռքը, որ համաձայն մարգարեի բացատրության՝ նույնն է, թե «նախանձ գրգռողը», որը, իհարկե, «գրգռում» էր Տիրոջ՝ Իսրայելի միակ տիրակալի «նախանձը» (այստեղից էլ հետևում է Յոթանասնից թարգմանության լրացումը՝ «գրավիչ»): Իսրայելի կռապաշտության դեմ ուղղված Աստծո բարկությունը հաճախ պատկերվում է խանդի, նախանձի տեսքով, ըստ որի՝ Աստծո սերը չի հանդուրժում երկրպագության այլ առարկաներ ունենալ, Ելք 20:5, Բ Օրին․ 32։16, 21 և այլ տեղիներ։ Հետևաբար, յուրաքանչյուր կուռք էլ կարելի է անվանել «նախանձի կուռք»։ Սակայն այդպիսի վստահությունը՝ մատնացույց անելու համար այն տեղը, որտեղ գտնվում էր կուռքը, կուռքի նման արտասովոր անունը՝ վերցված ամուսնական փոխհարաբերությունների ոլորտից, ու վերջապես տաճարի այդքան պատվավոր և սուրբ վայրը, որը զբաղեցված էր կուռքի կողմից, այս բոլորը ցույց են տալիս, որ այստեղ նկատի է առնվում մի որոշակի կուռք, որը երբևէ կամ հենց այդ ժամանակ կանգնեցված է եղել տաճարում: Սակայն Սրբազան Գրքերում հաստատապես հայտնի է տաճարում միայն մեկ կուռքի տեղադրման մասին․ դա եղել է Աստարտի կուռքը՝ Մանասեի օրոք (Դ Թագ․ 21:7, Բ Մնաց․33։7, 15, որոնցում «կուռք» բառը հիշատակված է ճիշտ նույն կերպ, ինչ այստեղ՝ «սեմել» բառով, որն օգտագործված է միայն Բ Օրինաց 4:16-րդ համարում։ Այդ կուռքը համապատասխանում է նաև սույն հիշատակության մյուս բոլոր տվյալներին՝ զոհասեղանին մոտ լինելուն (հմմտ․ Բ Օրին․ 16։21, 22) և նախանձի առարկա լինելուն, ինչը լիովին հասկանալի է (աստվածության կանացիությունը, պաշտամունքի անառակությունը): Մյուսները այդ կուռքի ներքո հասկանում են Մոլոքին, Բաաղին, Ադոնիսին կամ Բելին:
--------------------------------
[3](Էջմիածին թարգ․) Այնտեղ էր եւ Իսրայէլի Աստծու փառքը, ճիշտ այն տեսիլքի պէս, որ տեսել էի դաշտում:
(Արարատ թարգ․) Եվ ահա այնտեղ էր Իսրայելի Աստծու փառքը, այն տեսիլքի նման, որ տեսել էի դաշտում։
(Գրաբար) Եւ ա՛նդ էին փառք Աստուծոյ Իսրայէլի, ըստ տեսլեանն զոր տեսի ‘ի դաշտի անդ։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: