Մեկնություն Ավետարան ըստ Մարկոսի 6։8

Մաղաքիա արք. Օրմանյան

8-13․ Նրանց պատուիրեց, որ ճանապարհի համար գաւազանից բացի այլ բան չվերցնեն. ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ դրամ գօտիների մէջ, այլ հագնեն հողաթափներ. եւ ասաց. «Աւելորդ պարեգօտ մի՛ վերցրէք»: Եւ ասում էր նրանց. «Ինչ տուն որ մտնէք, այնտեղ օթեւանեցէ՛ք, մինչեւ որ այնտեղից ելնէք: Եւ ուր որ ձեզ չեն ընդունի ու ձեզ չեն լսի, երբ որ այնտեղից ելնէք, ձեր ոտքերի փոշին թա՛փ տուէք՝ իբրեւ նրանց դէմ վկայութիւն»: Եւ նրանք ելան ու քարոզում էին, որպէսզի մարդիկ ապաշխարեն: Եւ բազում դեւեր էին հանում, բազում հիւանդների օծում էին իւղով ու նրանց բժշկում:
   
Տե՛ս Մեկնություն Ավետարան ըստ Մատթեոսի գլուխ 10:5
   

Թեոֆիլակտ Բուլղարացի

Նրանց պատուիրեց, որ ճանապարհի համար գաւազանից բացի այլ բան չվերցնեն. ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ դրամ գօտիների մէջ,
   
   Նա պատվիրում է նրանց ոչ մի բան չվերցնել՝ ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ դրամ գոտիների մեջ, որպեսզի այս կերպ նրանց անշահախնդրություն սովորեցնի, և որպեսզի ուրիշները, նայելով նրանց, գթասիրտ դառնան, երբ նրանք անշահախնդրություն սովորեցնեն նաև այն ​​փաստով, որ իրենք էլ ոչինչ չունեն: Իսկապես, ո՞վ գթասիրտ չի դառնա և չի շարժվի դեպի անշահախնդրությունը, տեսնելով, որ առաքյալը չի ​​վերցնում ո՛չ պարկ և ո՛չ էլ հաց, ինչը մեզ համար առավել անհրաժեշտն է:

   Այս մասին ընթերցի՛ր նաև Ղուկաս 9։3 համարի մեկնաբանությունը։

   

Ա. Լոպուխին

Նրանց պատուիրեց, որ ճանապարհի համար գաւազանից բացի այլ բան չվերցնեն. ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ դրամ գօտիների մէջ, (Սինոդական թարգ․)[8]

   

Ըստ Մարկոսի՝ Տերն առաքյալներին թույլ է տալիս իրենց հետ «գավազան» վերցնել, իսկ ըստ Մատթեոսի՝ արգելում է (Մատթ. 10։10, այսպես է նաև Ղուկասի Ավետարանում): Ինչպե՞ս կարելի է հաշտեցնել այս ավետարանական հաղորդումները: Քրիստոս առհասարակ առաքյալներին Աստծո նախախնամության հանդեպ վստահություն է ներշնչում, և ավանդությունն այս հրահանգը կարող էր երկու ձևով պահպանած լինել. այն ձևով, որով այն բերված է Մարկոսի մոտ, և որը բացառում է ճանապարհի համար ցանկացած պահուստ վերցնելը, սակայն թույլ է տալիս վերցնել միայն գավազան, այն էլ պարզապես որպես լեռնային արահետներով բարձրանալու ժամանակ օգտագործվող հենարան: Եվ այն ձևով, որը մենք գտնում ենք Մատթեոսի և Ղուկասի մոտ, որտեղ գավազանը հասկացվում է որպես պաշտպանական զենք այն հարձակումներ դեմ, որոնց առաքյալները կարող էին ենթարկվել իրենց ճանապարհորդության ընթացքում։ Գավազանը՝ որպես զենք, չէր վկայում նրանց նախախնամության հանդեպ ունեցած վստահության մասին...
--------------------------------
[8](Էջմիածին թարգ․) Նրանց պատուիրեց, որ ճանապարհի համար գաւազանից բացի այլ բան չվերցնեն. ո՛չ պարկ, ո՛չ հաց, ո՛չ դրամ գօտիների մէջ,
(Արարատ թարգ․) Նրանց պատվիրեց, որ ճանապարհի համար ոչինչ չվերցնեն, բացի գավազանից. ո՛չ մախաղ, ո՛չ հաց, ո՛չ էլ դրամ գոտու մեջ,
(Գրաբար) Եւ պատուիրեաց նոցա՝ զի մի՛ ինչ բարձցեն ի ճանապարհ, բայց միայն գաւազա՛ն. մի՛ պարկ, մի՛ հաց, մի՛ պղինձ ի գաւտիս: