Ով [մեկին] իբրև հայր է ընդունում, իրեն որդիության սահմանի տակ է դնում: Սրանց միջև թշնամության ոխ չի արմատանում, այլ եթե որդին ստահակություն է ցուցաբերում, հայրը բնական գութով ու իմաստությամբ ներում է և ներողամտությամբ նրան միշտ իր ենթակայության տակ պահում: Հայրական կամքի այս մեծահոգությանը ծանոթ է որդին, ուստի սիրո կապը չի խզում ապստամբելու հետ մեկտեղ նաև հուսահատվելով: Հապա ի՞նչ. որպես մանուկ մեղանչում է և դարձյալ դիմելով` «հայր» անունը խոստովանում, իսկ հայրն էլ ներելով` նրան թևերի մեջ առնում գրկախառնվում է: Սակայն ծառայի հանդեպ այս սովորական վերաբերմունքը չունի, քանի որ տիրոջ ու ծառայի միջև չկա բնական գութի շաղկապը. երբ [ծառան] մեղանչում է, ինքը զարհուրում է, տերը` պատժում: Իսկ Քրիստոսի Եկեղեցին Հայր Աստծո համար ծառայության կարգում չէ, այլ որդեգրության, քանի որ Քրիստոսն ասում է. «[Ելնում եմ] Իմ Հոր և ձե՛ր Հոր մոտ» (Հովհ. 20:17): Ուստի մեղքերով ապստամբելու դեպքում քրիստոնյան չի զարհուրում, այլ բնական գութը հիշելով` աներկյուղ պատկառանքով դիմելով Հորը` ասում է. «Հա՛յր մեր, որ երկնքում ես»: Այսինքն` թեպետ երկինքն ու երկիրը փառքովդ ու զորությամբդ լի են, սակայն Դու՝ էությամբ անհաս Ինքնությունդ, բազմած ես Քո սեփական աթոռին` երկնքում: Լսի՛ր իմ հառաչանքը այդտեղ` երկնքում, ուր և մեզ մարմնակից Քո Որդին մտավ մեզ համար իբրև քահանա և բարեխոս. լսի՛ր ինձ համար եղած Նրա [խնդրանքը], նաև իմը, որ Քեզ հետ խոսակցում եմ, որ Նա դեպի Քեզ առաջնորդի: Իսկ ի՞նչ է այն խնդրանքը, որ հայցում ես Աստծո, Ում Հայր խոստովանեցիր, ամե- նաբաշխ կամքից, ո՛վ մարդ, հայտնի՛ր: Եթե արժանի գտնվեցիր հրեշտակների համար սոսկալի, իսկ քեզ համար ընտանի անվամբ դիմելու, խնդրանքներիդ մեջ տարակուսող մի՛ եղիր, այլ սփռի՛ր Նրա առաջ համարձակապես:
Հաջորդը՝
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: