Ա․ Լոպուխին
Այսպես կլինի հրճվալից քաղաքը, որ ապրում է անհոգ, և ասում իր սրտում. «Ես եմ, և ինձանից բացի ուրիշ ոչ մեկը չկա»: Ինչպես այն դարձավ ավերակ, կենդանիների համար բույն: Յուրաքանչյուր ոք, ով կանցնի նր մոտով, կսուլի և ձեռքը կթափահարի: (Սինոդական թարգ․)[15]
Վերջին համարը բնութագրում է Նինվեի հպարտությունը և միաժամանակ պատկերում է այն ապշեցուցիչ հակադրությունը, որը գոյություն ունի այս քաղաքի երբեմնի ծաղկուն վիճակի և վերջնական ամայացման ու մոտ ապագայում գազանների որջի վերածման միջև: Նինվեի անչափելի և անսանձ հպարտությունն արտահայտված է ցանկացած չափի զգացումից զուրկ հետևյալ համոզման մեջ․ «Ես եմ, և ինձանից բացի ուրիշ ոչ մեկը չկա» (Ես. 47:8): Նման մեծ և սարսափի մոտ զարմանքը կարտացոլի ոչ միայն Ասորեստանի, այլ նաև ամբողջ Ասիայի երբեմնի փառքով պսակված մայրաքաղաքի կատարյալ ամայացման տեսքը: Եվ ամեն անցորդ զարմանքով և սարսափով կսուլի և ձեռքը կթափահարի (Գ Թագ. 9։8, Երեմ. 18:16, 49:17): «Որովհետև մարդկանց մոտ սովորություն է ակնկալվածից ավելի մեծ դժբախտությունների դեպքում սուլելը և ձեռքերը բարձրացնելը» (Թեոդորիտ, նույն տեղում, էջ 51):
--------------------------------
15](Էջմիածին թարգ․) Այսպէս է լինելու վրիժագործ քաղաքը, որ ապրում էր յոյսով, որ ասում էր իր մտքում. «Ես եմ, եւ ոչ ոք չի լինի ինձնից յետոյ»: Ինչո՞ւ գազանների ճարակ դարձաւ այն եւ ապականուեց: Իւրաքանչիւր ոք, որ պիտի անցնի նրա միջով, պիտի սուլի եւ իր գլուխը շարժի:
(Արարատ թարգ․) Սա է ցնծացող քաղաքը, որ անվտանգ ապրում էր, որ իր սրտում ասում էր. «Ես եմ, և ինձանից բացի ուրիշը չկա», ինչպե՜ս ավերակ և գազանների մակաղատեղի եղավ. նրա մոտով ամեն անցնող պիտի սուլի ու ձեռքը շարժի։
(Գրաբար) Այս քաղաք վրիժագործ բնակեալ յուսով, որ ասէր ի սրտի իւրում. Ես եմ, եւ ոչ եւս ոք իցէ յետ իմ. զիա՞րդ եղեւ յապականութիւն ճարակ գազանաց. ամենայն որ անցանիցէ ընդ նա, շչեսցէ եւ շարժեսցէ զգլուխ իւր։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: