Ա․ Լոպուխին
2-3. Տերն ինձ պատասխան տվեց և ասաց․ այդ տեսիլքը հստակորեն գրի՛ր ու գծի՛ր տախտակների վրա, որպեսզի ընթերցողը հեշտությամբ կարդա: [2] Որովհետեւ տեսիլքիդ կատարման համար տակաւին ժամանակ կայ, այն կը ծագի անպայման եւ ոչ իզուր տեղը: Բայց եթէ ուշանայ, համբերի՛ր, որովհետեւ ինչ որ պիտի գայ, կը գայ եւ չի ուշանայ: (Սինոդական թարգ․)
Այս անգամ Աստվածային պատասխանը ակնհայտորեն հետևում է անմիջապես, ահա թե ինչու չենք ընթերցում վերջին տրտմալի բառերը՝ «մինչ ե՞րբ» (1:2): Այս պատասխանում Տեր Աստված նախ և առաջ հրամայում է գրի առնել հաջորդող հայտնությունները, այն է՝ հատուկ քարասալերի վրա (եբրայերեն՝ «գալուհոտ՝ галлухот») պարզորոշ զետեղել դրանք, «որպեսզի ընթերցողը հեշտությամբ կարողանա կարդալ» (համար 2): Քարասալիկ ասելով՝ այստեղ հավանաբար նկատի են առնվում Սինայի քարե սալիկների նմանվող քարե տախտակները (Ելք. 26:12, 31:18, Բ Օր. 9:9): Հաշվի առնելով հայտնության ոչ մոտ ապագայում կատարվելու հանգամանքը և դրա խիստ կարևորությունը (Բ Օր. 30:2, Ա Մակ. 14:27)՝ Ամբակում մարգարեն բարձրյալից հրահանգներ ստացող Եսայի մարգարեի պես (Ես. 8:1, 30:8) պետք է լիներ ստացված հայտնությունները քարե կամ պղնձե տախտակների վրա գրող «Ճարտար գրիչը» (Ես․ 8:1): Անհավանական չէ գիտնականների այն կարծիքը (Էվալդա, Քլեյներտա և այլք), որ նմանատիպ մարգարեական խոսքերով տախտակները ժողովրդին հայտարարվելուց հետո տարվել են Տաճար և այնտեղ անվնաս պահպանվել: Ուստի, այդքան շատ մարգարեությունների անվնաս պահպանման համար մենք պարտական ենք [Տաճարին]: Հնագույն ժամանակներում գրավոր հուշարձանների պահպանման նմանատիպ եղանակի գոյությունը հաստատվում է մեծ սենյակներ զբաղեցնող ասորա−բաբելական սեպագիր արձանագրություններով: Եբրայերեն տեքստի 2−րդ համարի վերջնահատվածի բառացի թարգմանությունը հետևյալն է՝ «․․․որպեսզի կարողանա փախչել այն ընթերցողը» (նույն տարբերակով է նաև Յոթնասնիցում՝ «ὅπως διώκη̨», սլավ. яко да постигнет), «վազել՝ նպատակ ունենալով լուրը տարածել Երուսաղեմի շրջակայքում, որտեղ այն տրվել է, և ավելին… Մարգարեական ավետիսը պետք է տարածվի ամբողջ արագությամբ (Նավե․ 1:15, Ես․. 52:7, Դան. 12:4, Եր․. 23:21) (պրոֆ. Գոլուբև, նույն տեղում, էջ 868): Երրորդ համարում նշվում է երկրորդ համարում ասվածի պատճառը կամ հիմքը։ Տեսիլքով նախապատկերվող իրադարձությունը վերաբերում է ինչ−որ կոնկրետ ժամանակահատվածի, իսկ ավելի հստակ՝ հեռավոր ապագային (Դան. 8:17, 19, 26, 10:14, 11:27, 35): Բայց միևնույն ժամանակ այն «շտապում է, բառացիորեն շնչում, ագահությամբ սլանում է, ոգեշնչվում ինքը իրենով, որ չուշանա (ինչպես զուգահեռաբար ասվում է համարի վերջում)․ ճշմարիտ մարգարեությունը, որպես կենդանի ամենաիմաց և ամենազոր Աստծո խոսք, կարծես իր վախճանի, այսինքն՝ իրականացման ցանկությամբ ոգեշնչված [լինի], ճիշտ այնպես, ինչպես բեղմնավորված առողջ կյանքն է ոգեշնչվում ծննդյան ցանկությամբ և վերջնական զարգացման փնտրտուքով»․ Այս պարագան առկա չէ կեղծ՝ սուտ մարգարեության մեջ (պրոֆ. Գոլուբև, նույն տեղում, էջ. 871):
«Չի խաբի» մարդկանց այնպես, ինչպես խաբել են իրենց ունկնդիրներին կեղծ մարգարեները՝ մոտ ապագայում տարբեր բարիքներ խոստանալով (Միք. 2:11): «Ընթերցո՛ղ, իսկ եթե հանկարծ, քո անհամբերության ու կրքոտ ցանկության պատճառով կարծում ես, որ խոստման իրականացումը մի փոքր դանդաղել է, ապա հուսախաբ չլինես դրա կատարման առնչությամբ, այլ համբերատար սպասի՛ր (Երանելի Հերոնիմոս, Ամբակումի մարգարեության մեկնության երկու գրքեր… Կիև, 1898, էջ 156): «Նրա կողմից ասված այս բառերը ճշմարիտ են, հետևաբար մի՛ կասկածիր, թեպետ երկար ժամանակ անց էլ վերջը չես տեսնի, քանի որ այն, անշուշտ, կկատարվի և չի մնա անկատար» (Թեոդորիտ, Ամբակումի մարգարեության մեկնություն, Ս. Պոսադ, 1907 թ. էջ 28): «Անպայմանորեն կիրականանա, չեղյալ չի համարվի», եբրայերեն. «բո յավո լո յեահեր՝ бо яво ло йеахер»: Վուլգաթայում՝ «veniens veniet, et non tardabit», Յոթնասնիցում՝ «ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ μη χρονίση̨»: Յոթանասնիցում և Վուլգաթայում եբրայերենի «բո՝ бо»−ն հասկացել են ոչ թե որպես infinitivus absolutes, այլ որպես participium (եբրայերեն՝ «բա՝ ба»), և այս դարձվածքում («ἐρχόμενος») հենց Մեսիայի անձի մասին մատնանշում են տեսել, ով, անկասկած, գալու է որպես աշխարհի դատավոր: 3−րդ համարի քննարկվող բառերը նմանատիպ իմաստով են փոխանցվել նաև եբրայեցիներին ուղղված նամակի 10−րդ գլխի 37−րդ համարում. «Նա կգա և չի հապաղի»: Նման ըմբռնումը, թե ըստ իր գաղափարի և թե ըստ էության, անկասկած, ընդունելի է և կատարելապես ճշմարիտ, բայց այս ստորոգյալի կողքին հրեական «բո յավո՝ бо яво» արտահայտության ձևը ավելի շատ մոտ է առարկայի վերացական, քան կոնկրետ ընկալմանը («грядый» բառը կարող էր լինել «հաբբա՝ хабба»)։
--------------------------------
[2](Էջմիածին թարգ․) Պատասխանեց ինձ Տէրը եւ ասաց. «Պարզորոշ գրի՛ր այդ տեսիլքդ տախտակի վրայ, որպէսզի ով որ կարդայ, համարձակ կարդայ.
(Արարատ թարգ․) Տերն ինձ պատասխան տվեց և ասաց. «Գրի՛ր տեսիլքը և որոշակի նշանակի՛ր տախտակների վրա, որպեսզի այն կարդացողը սահուն կարդա»։
(Գրաբար) Պատասխանի ետ ինձ Տէր եւ ասէ. Գրեա զտեսիլդ զայդ յայտնապէս ի տախտակս. զի որ ընթեռնուն՝ համարձակ ընթեռնուցու։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: