Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան
Երեմիան դուրս եկաւ Երուսաղէմից, որպէսզի գնայ Բենիամինի երկիրը եւ այնտեղ, ժողովրդի մէջ, գնի իր բաժին հողը:
Ոմանք ասում են, որ բաբելոնացիները եգիպտացիների հարձակման ժամանակ ոչ թե թուլության պատճառով նահանջեցին, այլ թագավորի բացակայության: Կարծում եմ, որ սա ավելորդ կարծիք է, քանի որ թագավորը նույնիսկ Երուսաղեմի վերջին գրավման ժամանակ ներկա չի եղել: Քաղաքի վերջնական գրավումից հետո Սեդեկիան տարվեց Դևլաթա (Δεβλαθᾶ): Հետևաբար, ես կարծում եմ, որ նրանք բազում թշնամիների առաջ դուրս գալու համար բավականաչափ ուժ չունեին, ուստի Աստված օգնեց, որպեսզի նրանք համապատասխան որակներ (δικαίοις) ունենան, այսինքն` ժողովրդին իրենց մեղքերի համար թույլ դարձրեց: Դրա հիման վրա պետք է ասել, որ Աստված կանխատեսեց ապագա հարձակումը՝ ոչ թե անձամբ դժբախտություն բերելով, այլ ապագայում պատահելիքով սպառնալով և օգնել հրաժարվելով: Այս գաղափարն ընդհանուր առմամբ օգտակար է: Իրադարձությունները տեղի չեն ունենում այն պատճառով, որ Աստված կանխագուշակում է դրանք: Աստված հայտարարում է դրանց մասին, քանի որ կանխապես տեսում է այն, ինչն ապագայում պետք է լինի. ուստի այսպես պետք է հասկանալ նաև Քրիստոսի մասին մարգարեների ասածներն ու Հուդայի մասին Քրիստոսի կանխատեսումը:
Ա. Լոպուխին
12–17. «Երեմիան դուրս եկավ Երուսաղեմից, որպեսզի գնա Բենիամինի երկիրը, այնտեղից թաքնվելով ժողովրդի մեջ»։ [11] «Բայց երբ որ նա Բենիամինի դարպասների մոտ էր, այնտեղ գտնվող մի պահակապետ՝ Հերիա անունով, որը Անանիայի որդու՝ Սեղեմիայի որդին էր, կալանավորեց Երեմիա մարգարեին՝ ասելով. «Դու ուզում ես անցնել քաղդեացիների կո՞ղմը»»։ «Երեմիան ասաց. «Դա սուտ է. ես չեմ ուզում անցնել քաղդեացիների կողմը»։ Բայց նա չլսեց նրան, և Հերիան բռնեց Երեմիային ու նրան տարավ իշխանների մոտ»։ «Իշխանները բարկացան Երեմիայի վրա և ծեծեցին նրան ու բանտարկեցին բանտում՝ Հովնաթան դպրի տանը, որովհետև այն բանտ էին դարձրել»։ «Երբ Երեմիան մտավ բանտ ու խուց, և Երեմիան այնտեղ մնաց շատ օրեր»: «Սեդեկիա թագավորը մարդ ուղարկեց և նրան բերել տվեց։ Եվ թագավորն իր տանը ծածուկ հարցրեց նրան և ասաց. «Տիրոջ կողմից խոսք չկա՞»։ Երեմիան պատասխանեց՝ «կա», և ասաց. «Դու մատնվելու ես Բաբելոնի թագավորի ձեռքը»»։ (Սինոդական թարգմ.)
Այն ժամանակ, երբ Երուսաղեմ քաղաքի բնակիչների համար շրջակա քաղաքներ գնալը կրկին հնարավոր դարձավ, Երեմիան էլ ցանկացավ իր ծննդավայր Անաթոթ գնալ, հավանաբար ինչ–որ ժառանգական գործերով: Բայց Բենիամինի դարպասների մոտ նա բռնվեց պահակապետի կողմից, և, հակառակ բոլոր ապացույցներին, որոնցով Երեմիան ապացուցեց իր անմեղությունը, պահակները նրան՝ որպես քաղդեացիների մոտ փախչողի, բանտ տարան և նույնիսկ ծեծեցին:
---------------------
[11](Էջմիածին թարգմ.) Երեմիան դուրս եկաւ Երուսաղէմից, որպէսզի գնայ Բենիամինի երկիրը եւ այնտեղ, ժողովրդի մէջ, գնի իր բաժին հողը:
(Արարատ թարգմ.) այն ժամանակ Երեմիան դուրս եկավ Երուսաղեմից, որպեսզի գնա Բենիամինի երկիրը, այնտեղից ժողովրդի մեջ իր կալվածի բաժինն առնի։
(Գրաբար) Եւ եղեւ իբրեւ մերժեցաւ զաւր քաղդեացւոցն յԵրուսաղէմէ, յերեսաց զաւրացն փարաւոնի,
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: