Ա․ Լոպուխին
1-4. Հովնանն այդ պատճառով մեծապես տխրեց ու ջղայնացավ: [1] Աղոթեց Տեր Աստծուն և ասաց. «Ով Տեր, ես այդ նույն բանը չասացի՞, երբ տակավին իմ երկրում էի: Այդ պատճառով էլ շտապեցի փախչել Թարսիս, քանի որ գիտեի, որ Դու գթասիրտ ես ու ողորմած, համբերող ես ու բազումողորմ և զղջում ես աղետների համար»: «Արդ Տեր, այժմ վերցրու իմ հոգին ինձանից, քանի որ ինձ համար ավելի լավ է մեռնելը, քան թե կենդանի մնալը»: Եվ Տերն ասաց Հովնանին. «Մի՞ թե դա այդքան մեծ տխրություն է պատճառել քեզ»: (Սինոդական թարգ․)
4−րդ գլխի սկզբնական հատվածը սերտ կապի մեջ է նախորդ գլխի վերջին բառերի հետ. «Աստված զղջաց աղետների համար… ու դրանք չբերեց» (3:10) Նինվեի վրա: Հավանաբար, Հովնան մարգարեն այս մասին իմացավ այն պատճառով, քանի որ քաղաքի համար սահմանված քառասնօրյա ժամկետը բարեհաջող անցավ, և ահա՛, մարգարեն «այդ պատճառով մեծապես տխրեց ու ջղայնացավ» (4:1): Հովնանի աղոթքից հստակ երևում է, որ նրա տխրության պատճառն այլ բան չէր, քան հեթանոս նինվեացիների հանդեպ ցուցաբերված ողորմածությունը: Աղոթքում Հովնանը ասում է, որ տեղի ունեցավ հենց այն, ինչից ինքը վախենում էր, երբ դեռ իր երկրում էր, և ինչի պատճառով էլ փախավ Թարսիս․ «Քանի որ գիտեի, որ Դու գթասիրտ ես ու ողորմած, համբերող ես ու բազումողորմ և զղջում ես աղետների համար» (Հովն․ 4։2): Այսպիսով՝ գրքի վերջում Հովնան մարգարեն մեր առջև հառնում է ճիշտ այնպես, ինչպիսին մենք նրան տեսել էինք մարգարեության սկզբում՝ հեթանոսների փրկությունը չցանկացող և անգամ նրանց հանդեպ Աստծո ողորմած դատաստանի համար տրտնջացող: Այն տպավորությունն է ստեղծվում, որ բոլոր նշանները նրա համար անհետևանք էին անցել, և Տեր Աստծուն հնազանդվելը նրա հոգու համոզմունքը չէր: Այժմ նա գիտակցում է, որ ինքը ճիշտ էր հեթանոսների մասին իր մտածումներում, իսկ Տերը «անարդարացի» կերպով է նրանց հանդեպ ողորմած․ ի վիճակի չլինելով տանել այս անհամաձայնությունը՝ նա Տիրոջից իր համար մահ է աղերսում. «Արդ, Տե՛ր, այժմ վերցրո՛ւ իմ հոգին ինձանից, քանի որ ինձ համար ավելի լավ է մեռնելը, քան թե կենդանի մնալը» (Հովն․ 4։3): Հրեական ազգային մտածելակերպին և զգացմունքներին վերադառնալու այս իրողությունը Հովնան մարգարեի հետ տեղի է ունենում միգուցե այն պատճառով, որ Նինվեում անձամբ է տեսնում հեթանոսների բարոյական անսահման անկումը, իսկ նրանց ապաշխարության պտուղները կա՛մ չի նկատում, կա՛մ էլ չի հավատում դրանց անկեղծությանն ու հաստատունությանը: Որպես դյուրազգաց, մշտապես անկեղծ, ոչինչ թերի կատարել չկարողացող և ցանկացած զգացմունքի ամբողջությամբ տրվող անձնավորություն՝ Հովնանն ամենակոշտ ձևով է անարժաններին, այսինքն՝ հեթանոսներին ողորմության արժանացնելու վերաբերյալ իր անհամաձայնությունն արտահայտում: Այս պարագայում նա, միգուցե, ընդօրինակում է Եղիա մարգարեին, որին կարող էր անձամբ ճանաչել: Եղիան նույնպես Տիրոջից իր մահն էր աղերսում, քանի որ Տերը չէր ցանկանում ոչնչացնել Իրեն ուրացած իսրայելացիներին (Գ Թագ. 19:3−14):
--------------------------------
[1](Էջմիածին թարգ․) Յովնանը մեծապէս տխրեց եւ ջղայնացաւ:
(Արարատ թարգ․) Հովնանը խիստ դժգոհեց և զայրացավ։
(Գրաբար) Եւ տրտմեցաւ Յովնան տրտմութիւն մեծ՝ եւ խռովեցաւ։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: