ԵՐԻՔՈՎԻ ԱՎԵՐՄԱՆ ԵՎ ԱՔԱՐԻՆ ՔԱՐԿՈԾԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

Իսկ ե­թե մե­կը հանդգ­նի խախ­տել այդ (­­Հե­սո­ւի) նզով­քը` որ օ­րը որ (քա­ղա­քի) հիմ­քը դնի` իր անդ­րա­նիկ որ­դուն պի­տի թա­ղի և­ որ օ­րը որ ա­վար­տի` կրտսեր (որ­դուն), և ­շի­նութ­յան ամ­բողջ ըն­թացքն ա­նեծ­քի տակ մնաց: ­Նա­վեի որ­դին` ­Հե­սուն ներ­գոր­ծա­կան ձայ­նով ա­վի­րում է Ե­րի­քո­վը և բ­նա­կան նզով­քով ա­նի­ծում է նրա շի­նա­րա­րութ­յու­նը, այն դժոխ­քը, որ գե­րեզ­ման էին դարձ­րել մար­դիկ: Աստ­ծո Որ­դու գալստ­յան ժա­մա­նակ, երբ հնչի ա­վեր գոր­ծող փո­ղի ձայ­նը` այն­տեղ չեն մնա վախ­ճան­ված­նե­րի ոս­կոր­ներն իսկ, ինչ­պես Ե­րի­քո­վը, ուր ոչ մի կեն­դա­նի շունչ չմնաց, և­ երկ­րի մարդ­կանց հա­մար գե­րեզ­ման­ներ չեն փոր­վում, ինչ­պես և ­վեց քա­ղաք­նե­րում չեն շին­վի մինչև հա­վի­տե­նա­կան ժա­մա­նակ­նե­րը: Այդ նպա­տա­կով ­Հե­սուն ան­ջինջ ա­նեծք թա­փեց այդ ա­վե­րակ տե­ղի վրա: Իսկ ա­նօ­րեն Ա­քաաբ թա­գա­վո­րը խախ­տեց մար­գա­րեի ա­նեծ­քը ու թե­պետ վայ­րը փո­խեց, բայց քա­ղա­քի ա­նու­նը չփո­խեց. թո­ղեց հին Ե­րի­քո­վը և ­Սո­դո­մին մո­տիկ ներք­ևի կող­մում կա­ռու­ցեց և­ ան­վա­նեց ­Նոր Ե­րի­քով: Եվ նզով­քի խոս­քը նրա վրա և ն­րա որ­դի­նե­րի վրա կա­տար­վեց. ամ­բողջ տո­կո­սը հա­տու­ցեց իր ան­ձով, կնո­ջով, յո­թա­նա­սու­ներ­կու որ­դի­նե­րով, ո­րոնց կո­տո­րեց Հե­սուն: Եվ նրա հի­շա­տա­կը ջնջվեց ար­դար թա­գա­վոր­նե­րի ազ­գա­հա­մա­րից: Ե­թե Ե­ղի­սե մար­գա­րեի օրհ­նութ­յուն­նե­րը չհանգ­չեին նրա վրա, ա­ռա­ջին Ե­րի­քո­վից ա­վե­լի շուտ կքանդ­վեր: