Ամբակումի մարգարեության մեկնություն 2։12

Բացատրական աստվածաշունչ, Ա. Պ. Լոպուխինի (†1904)

12-14․ Վա՛յ նրան, ով արյան վրա քաղաք է շինում և անիրավությամբ ամրոցներ հիմնում: [12] Ահավասի՛կ, մի՞թե Զորությունների Տիրոջից չէ այն, որ ազգերը չարչարվում են կրակի համար, և ցեղերը զուր տանջում են իրենց։ Քանզի երկիրը պիտի լցվի Տիրոջ փառքի գիտությամբ, ինչպես ջրերն են լցնում ծովը։ (Սինոդական թարգ․)
   
   Նախորդ տան գաղափարը շարունակվում է նաև այս տան մեջ, սակայն զարգանում է ավելի մեծ ընդգրկումով: Նախկինում դատապարտվող թշնամին ներկայացվում էր որպես անարդար տուն կառուցող, իսկ այստեղ արդեն հանդես է գալիս որպես ամբողջական քաղաքների և ամրոցների շինարար։ Արդեն որպես կառուցող հանդես է գալիս ոչ թե մեկ անձ, այլ ժողովուրդների մի ամբողջ բազմություն: Անօրինության հիմքի վրա կատարված ժողովուրդների ջանքերի կատարյալ ունայնությունը (հմմտ. 13-րդ համար, Երեմ. 51:58) մարգարեն ցույց է տալիս հենց Աստծու անվամբ, Ում որոշմամբ էլ ունայն են դառնում բոլոր այն ձեռնարկումները, որոնք զուրկ են աստվածային օժանդակությունից (հմմտ. Սաղմ. 126:1)։ Մասնավորապես, խոսքը «Զորությունների Տեր» անվան նշանակության մասին է, որը հատկապես գործածվում է աստվածաշնչյան պատմության թագավորա-մարգարեական շրջանում (ընթերցի՛ր պրոֆ. Ա. Ա. Գլագոլևի «Հինկտակարանյան աստվածաշնչյան ուսմունքը հրեշտակների մասին» գրքում, Կիև, 1900, էջ 238−256): Ի հակադրություն մարդկային գործերի ունայնության (տե՛ս Միք. 3:10, Ժող. 1:3, 5:15)՝ Տիրոջ մեծությունն ու փառքը ավելի պայծառ պիտի փայլեն քաղդեացիների հպարտ ու անմիտ թագավորության դատաստանի ժամանակ, և այդ փառքի գիտությունը պիտի տարածվի ամբողջ երկրով մեկ (14-րդ համար, նաև Ես. 11:9):
--------------------------------
[12](Էջմիածին թարգ․) Վա՜յ նրան, ով քաղաքը արեան վրայ է կառուցում եւ քաղաք է հաստատում անիրաւութեամբ:
(Արարատ թարգ․) Վա՜յ ավանը արյունով կառուցողին և քաղաքը անիրավությամբ հաստատողին։
(Գրաբար) Վայ որ շինէ զքաղաք արեամբ, եւ պատրաստէ զքաղաք անիրաւութեամբ։