Ա․ Լոպուխին
4-5. «Արդյոք դու այսուհետ էլ Ինձ չե՞ս կանչի. «Հա'յր իմ, Դու էիր իմ երիտասարդության առաջնորդը»։ [4] «Մի՞թե Նա հավիտյան բարկության մեջ կլինի, և մի՞թե այն (բարկությունը) միշտ կպահի Իր մեջ: Ահա, թե դու ինչ ես ասում, բայց չարություն ես անում և հաջողում ես դրանում»։ (Սինոդական թարգ․)
«Մի՞թե դու այլևս․․․»−ը ավելի ճիշտ է թարգմանել՝ «Մի՞թե դու Ինձ հենց նոր «Հայր իմ» չէիր կանչում․․․» և այլն։ Մարգարեն նկատի ունի այն աստվածահաճո մղումները, որոնք Իսրայելը դրսևորում է Հովսիա թագավորի կրոնական բարեփոխումների ժամանակ (Դ Թագ․ 23:3)․ Դրանք, սակայն, շուտով վերափոխվում են այդ սուրբ գործի հանդեպ ամբողջական անտարբերությամբ։ Այդ պատճառով էլ մարգարեն ասում է, որ Իսրայելը իսկական պոռնիկի պես միայն խոստանում է հավատարիմ լինել իր ամուսնուն, իսկ գործնականում իր խոստումներին ամբողջությամբ հակառակ է վարվում։
___________________________________________
(Էջմիածին թարգ․) Չընդունեցիր ինձ իբրեւ տաճար, իբրեւ Հայր եւ Իշխան քո կուսութեան:
(Արարատ թարգ․) Հիմա էլ ինձ չե՞ս կոչել. Ո՛վ Հայր իմ, դու ես իմ երիտասարդության մտերիմը։
(Գրաբար) ոչ իբրեւ զՏէր կոչեցեր զիս. հայր եւ իշխան կուսութեան քո։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: