16․ Չարչարվեց, խաչվեց, թաղվեց, մեռելների հետ եղավ, գերեզման դրվեց և երրորդ օրը հարություն առավ.

Չարչարեալ, խաչեալ, թաղեալ և ընդ մեռեալս լեալ, ի գերեզմանի եդեալ և յերիր աւուր յարուցեալ. 

 

Որ ըստ աստվածային բնության անչարչարելի է Խոսքը, թող ոչ ոք սրանում չտարակուսի կամ չկարծի, թե գերագույն Էությունը  կարող  է  մահվան  չարչարանքների տակ  ընկնել.  սակայն  մարդանալիս  Կույսի արյունից ու շնչից վերցնելու միջոցով [Իր] մարդկությունը ստեղծելով՝ դրանով նաև չարչարվելն է սեփականացրել: Աստվածաշունչը խոսում է Աստծո Խոսքի և չարչարանքի  մեջ  անչարչար  Մնացողի`  իբրև մարդ չարչարվելու մասին, որպեսզի խոստովանվի, որ մեր փրկությունն Աստծով է [իրականացել]: Որովհետև եթե Աստված էր և մարդ դարձավ` չդադարելով Աստված լինելուց, բնությամբ Արարիչը դարձավ արարածներից մեկը, Օրենսդիրը մտավ Օրենքի տակ, Աստված էր և առավ ծառայի կերպարանք՝ Տեր լինելուց չհրաժարվելով, Միածինը «բազում եղբայրների մեջ անդրանիկ եղավ» (հմմտ. Հռոմ. 8:29), նմանապես էլ իբրև մարդ չարչարվեց մարմնով, սակայն իբրև  Աստված  անչարչարելի  է  դավանվում: Եվ քանի որ միշտ կենդանի է Հոր Ծնունդը, Ով կյանք և կենարար է, ինչպես նաև «ննջեցյալների առաջին պտուղը» (Ա Կորնթ. 15:20), Իր մարմի՛նը մահն ընդունող դարձրեց Աստծո շնորհով և ըստ Պողոս առաքյալի՝ ամենքի համար մահ ճաշակեց մարմնով (տե՛ս Եբր. 2:9), որով էր հնարավոր չարչարվել, առանց սակայն Կյանք լինելուց հրաժարվելու: Ուստի Իր մարմնո՛վ և ոչ թե Աստվածության բնությամբ ընդունեց չարչարանքները, և Նա, Ով չարչարանքի մեջ անչարչարելի է, Նույնը նաև մահվան մեջ էր կենդանի և թաղվելիս մահվանն անենթակա, իսկ հարություն առնելով` մահվանն ու ապականությանը հաղթեց ու խափանեց, ինչպես ասում է մարգարեն և բացատրում  առաքյալը.  մահը  խափանվեց` կյանքից պարտվելով, ինչի մասին հեգնաբար ասվում է. «Ո՞ւր է, մա՛հ, քո հաղթությունը, որով զորանում էիր, և ո՞ւր է, դժո՛խք, քո խայթոցը, որով սպանում էիր» (հմմտ.  Օսեե  13: 14,  Ա  Կորնթ.  15:55):

Քանզի Կենարարի ձեռքով մեռար, Անարատի` խաչի վրա բարձրանալով խայտառակվեցիր և այժմ մեռած, անգործ ու անկենդան ես: Ըստ ձևի` սա հիշեցնում է Մովսեսի ողջախոհ օձը, որն օրինակն էր և ցույց տվողը տերունական անմեղ մարմնի: Սա՛ է Տիրոջ հարության արդյունքը, ինչից հետո նաև Նրա համբարձման դավանումն է ներկայացվում:

 

Հաջորդը՝

17․ Հարություն առած նույն մարմնով ելավ երկինք.

Նախորդը՝

15․  [Առնելով] հոգի, մարմին ու միտք և այն ամենն, ինչ կա մարդու մեջ ըստ բնության, բացի մեղքից, ճշմարտապես և առանց որևէ կասկածի.