Գիրք` 20. Թուղթ Յակոբայ Առաքելոյ

Գլուխ 1

   

1. Յա՛կովբոս Աստուծոյ եւ Տեառն Յիսուսի Քրիստոսի ծառա՛յ. երկոտասան ազգացդ որ ի սփի՛ւռդ էք՝ ողջո՛յն:
2. Ամենա՛յն ուրախութեան արժանի՛ համարիջիք ե՛ղբարք, յորժամ ի պէսպէ՛ս փորձութեանց ի մէջ անկանիցիք:
3. Գիտասջի՛ք զի հանդէս ձերոյ հաւատոցն յաւրինեալ գործէ զհամբերութիւն:
4. Իսկ համբերութիւնն գո՛րծ կատարեալ ունիցի. զի իցէք ողջանդա՛մք եւ կատարեալք, եւ ո՛չինչ իւիք նուազեալք:
5. Ապա թէ ոք ի ձէնջ իցէ նուազեալ յիմաստութենէ, խնդրեսցէ յԱստուծոյ՝ որ տայն ամենայնի առատապէս՝ եւ ո՛չ նախատէ. եւ տացի՛ նմա:
6. Բայց խնդրեսցէ հաւատովք՝ եւ մի՛ երկմտեսցէ. զի որ երկմիտն է՝ նմա՛ն է հողմակոծեալ եւ տատանեալ ալեաց ծովու:
7. Մի՛ ակն կալցի մարդն այն առնուլ ինչ յԱստուծոյ.
8. զի այր երկմիտ՝ առանց հաստատութեա՛ն է յամենայն ճանապարհս իւր:
9. Պարծեսցի՛ եղբայր խոնարհ ի բարձրութիւն իւր,
10. եւ որ մեծատունն իցէ ի խոնարհութի՛ւն իւր. քանզի իբրեւ զծաղիկ խոտոյ անցանիցէ:
11. Զի ծագեաց արեւ հանդերձ խորշակաւ՝ եւ ցամաքեցո՛յց զխոտն, եւ թաւթափեցաւ ծաղիկն նորա, եւ կորեա՛ւ վայելչութիւն երեսաց նորա. Նո՛յնպէս եւ մեծատունն հանդերձ շահիւքն իւրովք թարշամեսցի:
12. Երանեա՛լ է այր որ համբերիցէ փորձանաց. զի եթէ ընտիր եւս գտանիցի, առցէ զպսակն կենաց՝ զոր խոստացաւ սիրելեաց իւրոց տէր:
13. Մի՛ ոք որ ի փորձութեան իցէ, ասիցէ՝ թէ յԱտուծոյ փորձիմ. զի Աստուած անփո՛րձ է չարեաց. փորձէ նա՝ եւ ո՛չ զոք:
14. Իւրաքանչիւր ոք փորձի՝ առ ի յիւրո՛ցն ցանկութեանց ձգեալ եւ պատրեալ:
15. Ապա այնուհետեւ ցանկութիւնն յղացեալ՝ զմե՛ղս ծնանի. եւ մեղքն կատարեալ՝ զմա՛հ ծնանին:
16. Մի՛ խաբիք եղբա՛րք իմ սիրելիք,
17. զի ամենայն տուրք բարիք եւ ամենայն պարգեւք կատարեալք՝ ի վերո՛ւստ են իջեալ առ ի հաւրէն լուսոյ. յորում չի՛ք փոփոխումն՝ եւ կամ շրջելոյ ստուեր:
18. Կամեցեալ ծնա՛ւ զմեզ բանիւն ճշմարտութեա՛ն լինել մեզ պտո՛ւղ ինչ ստացուածոց նորա.
19. գիտասջի՛ք ե՛ղբարք իմ սիրելիք:
20. Եղիցի ամենայն մարդ արա՛գ առ ի լսել, եւ ծանր առ ի խաւսել, եւ ծանր առ ի բարկանալ:
20. Զի բարկութիւն մարդոյ զարդարութիւն Աստուծոյ ո՛չ գործէ:
21 Որով ի բա՛ց թաւթափեալ զամենայն աղտեղութիւն եւ զյաւելուածս չարեաց, հեզութեամբ ընդունիջի՛ք զբանն ընտաբոյս. որ կարաւղն է կեցուցանե՛լ զոգիս ձեր:
22. Լինիջի՛ք առնելի՛ք բանին, եւ մի՛ լսելիք միայն համարեսջիք յանձինս:
23. Զի եթէ ոք լսաւղ միա՛յն իցէ բանին՝ եւ ոչ առնելի, նման է նա մարդոյ որ պշուցեալ հայիցի՛ ընդ երեսս իւր՝ որ ծնանիցին ի հայելւոջ.
24. զի հայեցեալ ետես զինքն, եւ զա՛նց արար, եւ անդէն մոռացա՛ւ թէ որպիսի ոք էր:
25. Իսկ որ յառեալ ի կատարեա՛լ աւրէնս ազատութեանն հայիցի, եւ ի նմին կացցէ, ո՛չ եղեւ նա լսաւղ մոռացութեան, այլ առնելի՛ գործոյն: Նա՝ յառնելն իւրում լիցի երանելի՛:
26. Եթէ ոք կամիցի կրաւնաւոր լինել, եւ ո՛չ սանձահարեսցէ զլեզու իւր, այլ զբաղեցուցանիցէ զսիրտն իւր, այնպիսւոյն վայրապա՛ր է կրաւնաւորութիւնն:
27. Կրաւնաւորութիւն սո՛ւրբ եւ անարատ՝ առ ի յԱստուծոյ եւ ի հաւրէ՝ ա՛յս է, այցելո՛ւ լինել որբոց եւ այրեաց ի նեղութեան իւրեանց, անարա՛տ պահել զանձն յաշխարհէ: