Գլուխ 3

   

1. Մի՛ բազում վարդապետս լինե՛լ եղբա՛րք իմ, գիտասջի՛ք՝ զի մե՛ծ դատաստան ընդունելոց եմք.

2. քանզի բազո՛ւմ ինչ յանցանեմք ամենեքեան: Եթէ ոք բանիւ ո՛չ յանցանիցէ՝ նա՛ է մարդ կատարեալ, որ կարաւղն է սանձահարե՛լ զամենայն մարմին իւր:

3. Տե՛ս՝ զի ձիոյ սանձս ի բերան դնեմք՝ առ անսալո՛յ նոցա մեզ, եւ զամենայն մարմինս նոցա նուաճեմք:

4. Ահաւասիկ եւ նաւք՝ որպիսի՞ ինչ են, եւ ի սաստիկ հողմոց վարին. եւ փո՛քր թեւովն շրջին՝ յո՛ր կոյս եւ միտք ուղղչին կամիցին:

5. Սոյնպէս եւ լեզու՝ փոքր ինչ անդա՛մ է՝ եւ մեծամեծս բարբառի. ահա եւ սակաւ ինչ հուր զորպիսի՛ անտառս հրդեհէ:

6. Եւ լեզու հուր՝ զա՛րդ անիրաւութեան, լեզու հաստատեալ է յանդամս մեր, որ զամենայն մարմինն ապականէ, եւ վառէ հրով զանիւ ծննդեան, եւ բորբոքեալ տոչորի՛ ի գեհենի:

7. Ամենայն բնութիւն գազանա՛ց, եւ թռչնոց, եւ սողնոց, եւ որ ի ծովու են, հնազանդեա՛լ է՝ եւ հնազանդի՛ մարդկեղէն բնութեան:

8. Բայց զլեզու մարդկան ո՛չոք կարէ հնազանդել, զչարն եւ զանկարգն՝ եւ զլի՛ թունաւք մահաբերին:

9. Նովաւ աւրհնեմք զՏէրն եւ զհայր. եւ նովաւ անիծանեմք զմարդիկ որ ըստ նմանութեան Աստուծոյ արարան:

10. Ի նմի՛ն բերանոյ ելանեն աւրհնութիւնք եւ անէծք: Ո՛չ է պարտ եղբարք իմ այսմ այսպէս լինել:

11. Մի թէ՝ աղբե՛ւր անտստին ի միոյ ականէ բղխիցէ՞ քաղցր եւ դառն:

12. Միթէ մա՛րթ ինչ իցէ եղբա՛րք իմ՝ թզենւոյ ձէ՛թ բերել, կամ որթոյ թուզ, եւ ո՛չ աղտաղտին տեղւոյ ջուր քաղցր առնել:

13. Ո՞վ իցէ իմաստուն եւ հանճարեղ ի ձեզ, ցուցցէ՛ ի բարւոք գնացից իւրոց զգործս իւր հեզութեա՛մբ իմաստութեան:

14. Ապա թէ նախա՛նձ՝ եւ դառնութիւն եւ հակառակութի՛ւն ունիցիք ի սիրտս ձեր, մի՛ պարծիք սուտ առնել զճշմարտութիւն:

15. Ո՛չ է իմաստութիւնս այս իջեալ ի վերուստ. այլ երկրաւո՛ր շնչաւոր՝ եւ դիւակա՛ն:

16. Զի ուր հեռ եւ նախանձ, ա՛նդ է անկարգութիւն՝ եւ ամենայն իրք չարք:

17. Իսկ վերին իմաստութիւնն, նախ՝ զի սո՛ւրբ է, եւ ապա խաղաղարա՛ր, հե՛զ, դիւրահաւա՛ն, լի՛ ողորմութեամբ եւ պտղովք բարեաց, անխի՛ղճ, առանց կեղծաւորութեա՛ն.

18. պտո՛ւղ արդարութեան խաղաղութեամբ սերմանի այնոցիկ՝ որ առնեն զխաղաղութիւն: