Հովհաննես Ծործորեցի (†1338)
Այն ժամանակ փարիսեցիները գնացին խորհուրդ արեցին նրա մասին, թէ ինչպէս խօսքերով նրան որոգայթ լարեն:
Այդ ժամանակ փարիսեցիները գնացին ու Նրա մասին խորհրդակցեցին, թե ինչպես խոսքով որոգայթ կազմեն Նրա համար:
Ավետարանիչը հենց այնպե՛ս չի դնում «այն ժամանակ»ը, այլ որպեսզի ցույց տա, որ երբ վայել էր զղջալ [Տիրոջ] մարդասիրության պատճառով և գալիք [պատիժներից] վախենալ (քանի որ խոսքերին գործերն էին հետևում` մաքսավորներն ու պոռնիկները հավատացին, և մարգարեները կոտորվեցին, ինչ պատճառով պետք էր խոնարհվել և ոչ թե հակառակել), նրանք չհագեցան չարիք գործելուց, այլ է՛լ ավելի մեծ չարություն երկնեցին և նենգությամբ գնացին մեկ այլ ճանապարհով` ըստ այսմ. «Դարանում են հափշտակել Նրան, Ով աղքատացավ մեզ համար, և իրենց որոգայթի մեջ գցել» (հմմտ. Սաղմ. 9։30): Քանի որ ժողովրդի պատճառով [Հիսուսին] բռնել վախենում էին, մտածեցին [Նրան] վտանգավոր ցույց տալ արքունիքի համար և մատնել հռոմեական իշխանություններին:
Մաղաքիա արք. Օրմանյան (†1918)
15-22․ Այն ժամանակ փարիսեցիները գնացին խորհուրդ արեցին նրա մասին, թէ ինչպէս խօսքերով նրան որոգայթ լարեն: Եւ նրա մօտ ուղարկեցին իրենց աշակերտներից ոմանց՝ հերովդէսականների հետ միասին եւ ասացին. «Վարդապե՛տ, գիտենք, որ ճշմարտախօս ես եւ Աստծու ճանապարհը ճշմարտութեամբ ես ուսուցանում. եւ ոչ մէկից չես քաշւում ու ոչ մի մարդու աչառութիւն չես անում: Արդ, ասա՛ մեզ, ինչպէ՞ս է քեզ թւում. պէ՞տք է հարկ տալ կայսրին, թէ՞՝ ոչ»: Յիսուս հասկացաւ նրանց խորամանկութիւնն ու ասաց. «Ինչո՞ւ էք ինձ փորձում, կեղծաւորնե՛ր, ինձ հարկի դահեկա՛ն ցոյց տուէք»: Եւ նրանք մի դահեկան բերեցին: Եւ նա ասաց նրանց. «Այս պատկերը կամ գիրը ո՞ւմն է»: Նրանք ասացին՝ կայսրինը: Այն ժամանակ նրանց ասաց. «Գնացէ՛ք, տուէ՛ք կայսրինը՝ կայսեր եւ Աստծունը՝ Աստծուն»:
Քահանայապետերը, դպիրներն ու ծերերը, որոնք նույն օրը չէին համարձակվել Հիսուսին բռնել (Մատթ. 45-46), նորից ցանկացան խարդախ կերպով Նրան հանցանքի մեջ բռնել և մեղապարտության ենթարկելու փորձ անել: Եվ այս անգամ փարիսեցիները սադուկեցիներից բաժանվեցին՝ յուրաքանչյուրն իր ըմբռնման ձևով ծուղակ լարելու համար: Փարիսեցիների խմբին հերովդիանոսականներն էլ միացան, որոնք, ըստ ոմանց, Հերովդեսին իբրև մեսիա հռչակողներ էին, բայց ավելի հավանականությամբ Հերովդեսի պաշտոնյաներն էին, որոնք ծառայում էին կայսերական տուրքերը հավաքելու համար և ընդհանրապես հետևում էին փարիսեցիական աղանդին: Փարիսեցիական խումբը մտածեց, որ գնա Հիսուսին հարցնի թե հրեաների համար պարտավորություն կա՞ Հռոմի կայսեր տուրքը տալու: Իրենք մտածում էին, թե Հիսուս իբրև խիստ օրինապահ, Մովսեսի օրենքի պաշտպան, և որպես մոլեռանդ մի հրեա, որ հեթանոսների հետ որևէ հարաբերություն պղծություն է համարում, պիտի ասի, թե տուրքը տալու հարկ չկա. և իրենք էլ առիթ կունենան հռոմեացի դատավորի առաջ ամբաստանելու Հիսուսին, որ տուրք տալու արգելք է դնում: Այս որոշումից հետո, իրենք իրենց խստակրոն օրինապահ և արդար ձևացնելով մոտեցան Հիսուսին ու շողոքորթելով սկսեցին առաջարկել:
«Վարդապետ, գիտենք, որ ճիշտ և առողջ սկզբունքների տեր ես, միայն ճշմարտությանն ու ուղղությանն ես հետևում և ըստ այդմ անաչառ կերպով արդարություն ես քարոզում, ժողովրդին միայն ու միայն Աստծո ճամփան ես սովորեցնում, ոչ մեկից կախում չունես կամ ակնածություն չունես, ինչպես նաև ոչ մեկից վախ չունես, քո կարծիքների համարձակ տերն ես, և չես կաշկանդվում հայտնել այն, ինչ որ զգում ես և ինչում որ համոզված ես. մենք էլ մեր խիղճը հանգստացնելու համար քեզ պես մեկի խորհրդի կարիքն ունենք, քանի որ վախենում ենք հանկարծ
հեթանոսների հետ որևէ հարաբերություն մեր վրա պղծություն և Աստծո օրենքին անարժանություն բերի: Ուստի աղաչում ենք, որ մեզ հայտնապես ասես, թե կներվի՞ արդյոք կայսեր տուրքը տալով հեթանոսների հետ հարաբերության մեջ գտնվելը: Ինչ՞ կասես, կայսեր տուրքը տալու՞ ենք, թե՝ ոչ»:
Այդ ամբողջ շողոքորթ բացատրությունների տակ խաբեության թույն էր ծածկված, ինչ որ Հիսուսի համար գուշակելը դժվար չէր, քանի որ երբեք փարիսեցիները Իր հանդեպ բարեկամական և պատվադիր ձևեր չէին գործածել. և այս անգամ էլ չափից դուրս շատացնում էին շողոքորթությունը:
Հիսուսին դժվար չէր կտրուկ մեկ խոսքով պատասխան տալ, որովհետև օրենքում այդ մասին ոչ մի արգելք չկար և սրբության ու արդարության ձևն էլ այդ հանգամանքում ամենևին տեղ չուներ: Սակայն պարզ պատասխանը միշտ էլ կարող էր զրպարտանքների առիթ տալ հարցնողներին, պետք էր իրենց ամաչեցնելով ու լռեցնելով վերջացնել գործը, որպեսզի ոչ մի անգամ բերան բացելու հանդգնություն չունենային: Նրանք կարծում էին, որ կկարողանան Հիսուսի համար ասել, թե անարդարություն է արել իշխանության կամ հրեական օրենքի դեմ:
«Կեղծավորներ,- պատասխանեց Հիսուս,-ինչ՞ եք եկել ինձ փորձելու և ձեր խելքով ինձ մեղադրանքի տակ թողնելու: Ձեր կեղծավոր նենգությունը պարզ է, սակայն հնարքը շատ թույլ է: Կայսեր տուրքը դրամով է վճարվում. այդ դրամի մի հատ ցույց տվեք տեսնեմ»: Հարցնողները, իսկույն գրպաններից հռոմեական մի դահեկան հանելով, ցույց տվեցին հիսուսին: Հիսուս հարցրեց. «Այս դահեկանի վրա պատկեր և գիր կա՞. ու՞մ պատկերն է և ու՞մ անունն է»: Հարցնողներն առանց մտածելու, թե Հիսուս հարցումից ինչ հետևություն կանի, միանգամից պատասխանեցին.
«Պատկերը Հռոմի կայսեր պատկերն է, գիրն էլ նույն կայսեր անունն է»: «Ինչու՞ եք ուրեմն վարանում,- ասում է Հիսուս,-Գնացեք, ինչ որ կայսեր է պատկանում, տվեք կայսեր, իսկ ինչ որ Աստծուն է պատկանում, այն էլ Աստծուն տվեք»: «Երթայք, դուք զկայսերն կայսեր, եւ զԱստուծոյն զԱստուծոյ»: Այնքան պարզ ու համոզիչ էր Հիսուսի դարձվածքը, որ նենգավոր հարցնողներն էլ և իրենց թելադրողներն էլ պապանձվեցին, լռեցին և ոչ մի դիտողություն չկարողացան անել և զարմացան Հիսուսի իմաստության վրա: Թողեցին հեռացան, ցավելով, որ չկարողացան հասնել իրենց նպատակին. «Եւ ոչ կարացին զնա ըմբռնել բանիւք ժողովրդեանն»:
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: