Ա. Լոպուխին
«Ես զարդարեցի նրան իր ճյուղերի բազմությամբ, այնպես որ Աստծո պարտեզում եղող Եդեմի բոլոր ծառերը նախանձում էին նրան»։ [9] (Սինոդական թարգ․)
«Ես զարդարեցի» - ինչպես և Աստծո կողմից անմիջականորեն տնկված դրախտի ծառերի պարագայում էր: «Ես, - հետևաբար, - կարող եմ նաև ոչնչացնել նրան»:
«Ծառերը․․․ նախանձում էին» - սա անձնավորում է, որն այնքան բնական է այս առակատիպ խոսքում:
--------------------------------
[9](Էջմիածին թարգ․) Աստծու դրախտի ոչ մի ծառ գեղեցկութեամբ չէր նմանւում նրան, որովհետեւ նա ստուարախիտ ոստեր ունէր: Աստծու բերկրալից դրախտի բոլոր ծառերը նախանձում էին նրան»»:
(Արարատ թարգ․) Նրան գեղեցիկ էի դարձրել իր ոստերի առատությամբ, և Աստծու դրախտում եղող Եդեմի բոլոր ծառերը նախանձում էին նրան»։
(Գրաբար) վասն անտառախիտ ոստոց նորա. և նախանձեցան ընդ նմա ամենայն ծառք դրախտին փափկութեան Աստուծոյ:
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: