Երեմիայի մարգարեության մեկնություն 17։2

Ա. Լոպուխին

«Ինչպես իրենց որդիների մասին, նրանք հիշում են իրենց զոհասեղանները և իրենց կաղնու անտառները` կանաչ ծառերի մոտ, բարձր բլուրների վրա»: (Սինոդակ. թարգմ.) [2]
   
    Երեմիայի ժամանակակիցները ափսոսում էին, որ  Օզիա թագավորի օրոք վերացվեց կռապաշտությունը, և հեթանոսական զոհասեղանները, պուրակները, բլուրները, որտեղ հեթանոսական զոհաբերություններ էին մատուցվում, նրանց համար հարազատ երեխաների պես թանկ հիշողություններ էին:

---------------------------------------

[2] (Էջմիածին թարգմ.) քանի դեռ նրանց որդիները կը յիշեն իրենց մեղքերը եւ իրենց պաշտամունքի անտառները՝ վարսաւոր ծառերի տակ, բարձր բլուրների եւ ամայի լեռների վրայ:

(Արարատ թարգմ.) Որ իրենց որդիները հիշեն իրենց զոհասեղանները և իրենց աստարովթները կանաչ ծառերի մոտ, բարձր բլուրների վրա.

 (Գրաբար) ի ժամանակի յորում յիշեսցեն որդիք նոցա զմեղանս իւրեանց, եւ զանտառս իւրեանց ի վերայ ծառոց վարսաւորաց՝ եւ ի վերայ բլրոց բարձանց,

---