Զաքարիայի մարգարեության մեկնություն 11։12

Ա․ Լոպուխին

«Եվ ասելու եմ նրանց. «Եթե ձեզ հարմար է, ապա տվեք Ինձ Իմ վարձը, իսկ եթե ոչ, ապա մի տվեք»; և նրանք իբրև վարձ Ինձ երեսուն արծաթ են տալու»: (Սինոդական թարգ․) [12]
   
   [Ապստամբ ոչխարներին] «խելքի բերելու» և Իր հանդեպ նրանց իրական վերաբերմունքը պարզելու համար Հովվի կողմից կիրառվում է վերջին միջոցը: Հովիվն առաջարկում է, որպեսզի գառներն արտահայտվեն ու ասեն, թե որքանով են գնահատում Իր գործունեությունը. նրանք իրեն վարձատրության արժանի համարում են, թե ոչ։ Եվ Նա հոտի հանդեպ իր հոգատարության համար իբրև վարձ երեսուն արծաթ` ստրուկի գին (Ելք 21:32) է ստանում, որով, ակնհայտորեն, նրանք Հովվի ջանքերի համար ոչ թե նրան վարձատրել, այլ ծանր վիրավորանք հասցնել են ցանկանում:
--------------------------------
[12](Էջմիածին թարգ․) Ես նրանց ասացի.«Եթէ ձեր աչքին հաճելի է թւում, ապա տուէ՛ք իմ վարձը, իսկ եթէ՝ ոչ, ասացէ՛ք»: Եւ նրանք կշռեցին իմ վարձը՝ երեսուն արծաթ»:
(Արարատ թարգ․) Եվ ես նրանց ասացի. «Եթե ձեր աչքին հաճելի է, տվե՛ք իմ վարձքը, իսկ եթե ոչ, հրաժարվե՛ք»։ Եվ նրանք կշռեցին իմ վարձքը՝ երեսուն սիկղ արծաթ։
(Գրաբար) Եւ ասացի ցնոսա, թէ բարւոք թուի յաչս ձեր՝ տուք զվարձս իմ, ապա թէ ոչ՝ զրոյց արարէք։ Եւ կշռեցին զվարձս իմ երեսուն արծաթի։