Սրբ. Եփրեմ Ասորի
1-5. Օձը երկրի վրայ Աստծու ստեղծած բոլոր գազաններից աւելի խորամանկ էր: Օձն ասաց կնոջը. «Ինչո՞ւ Աստուած ասաց, թէ դրախտում գտնուող բոլոր ծառերի պտուղներից չէք կարող ուտել»: Կինն ասաց օձին. «Դրախտի ծառերի պտուղներից կարող ենք ուտել: Սակայն դրախտի մէջտեղի ծառի պտղի համար Աստուած ասաց. «Դրանից չուտէք եւ չմօտենաք, որպէսզի չմեռնէք»»: Օձն ասաց կնոջը. «Չէք մահանայ, որովհետեւ Աստուած գիտէր, որ այն օրը, երբ դրանից ուտէք, կը բացուեն ձեր աչքերը, եւ դուք կը լինէք աստուածների նման՝ կ՚իմանաք բարին ու չարը»:
Եվ օձն ասում է կնոջը. «Ինչո՞ւ Աստված ասաց, թե դրախտում գտնվող բոլոր ծառերի պտուղներից չեք կարող ուտել», որովհետև տեսավ, թե նրանք չէին մոտենում այն ծառին, որից Աստված պատվիրեց չուտել: Իսկ թե քանի՞ ծառից էր պատվիրել չուտել և թե ո՞ր ծառերից իրավունք ունեին օգտվել, բանսարկուն տեղյակ չէր և այդ պատճառով էլ հարցրեց Եվային: Իսկ նա միամտաբար պատասխանեց, թե միայն մեկ ծառ կա, որից չպետք է ուտենք, որպեսզի չմեռնենք: Իսկ օձը, որպես մի հոգաբարձու և դաստիարակ, ասում է, թե Աստված իր բարերարությամբ հրամայեց դրախտի բոլոր ծառերից ուտել, սակայն իր նախանձի պատճառով արգելեց ձեզ այն մեկից ուտել, որպեսզի նրա նման չլինեք:
Բացատրական աստվածաշունչ, Ա. Պ. Լոպուխինի (†1904)
Օձը երկրի վրա Աստծու ստեղծած դաշտային բոլոր գազաններից ավելի խորամանկ էր։ Եվ օձն ասաց կնոջը. «Իրոք Աստված ասաց, թե դրախտում գտնվող բոլոր ծառերի պտուղներից չեք կարող ուտել»։ (Սինոդական թարգ․)[1]
Օձը... Այս օձի բնույթը շատ առեղծվածային է. իր որոշ հատկանիշներով, օրինակ՝ իր իսկ անվանումը, կենդանական տեսակին պատկանելը, իրեն բնորոշ խորամանկությունը (Մտթ. 10։16) և իր ստացած պատժով՝ գետնի վրա սողալը (Ծննդ. 3։14). նա, անկասկած, Աստվածաշնչում ներկայացվում է իբրև սովորական, բնական օձ: Սակայն, մի շարք ուրիշ հատկանիշներով՝ խոսելու ունակությունը, պատվիրանի գոյության իրազեկությունը, արտասովոր խորամանկությունն ու նենգությունը, նաև սովորական օձի համար իր գոյության արտառոց երկարակեցության հաստատումը , մեզ հուշում են մի ինչ-որ բարձր, գիտակից, մտածող էակի մասին: Հետևաբար, այս օձին ճիշտ ընկալելու համար անհրաժեշտ է միավորել վերոնշյալ բոլոր առանձնահատկությունները, ինչպես Հովհան Ոսկեբերանն է անում,ասելով «Սուրբ Գրքին հետևելով՝ պետք է մտածել այսպես. բառերը պատկանում էին սատանային, որը, նախանձից դրդված, շահագրգռված էր խաբելուն (Իմաստ. 2։24), իսկ այդ կենդանուն (այսինքն՝ սովորական օձին) օգտագործեց որպես գործիք»: Գայթակղող սատանայի ներկայությունն օձի մեջ հաստատվում է նաև Սուրբ Գրքի ուրիշ շատ տեղերում, որտեղ սատանան անվանվում է ի սկզբանե մարդասպան (Հովհ. 8։44), երկրի վրա չարի առաջացման առաջին մեղավորը (Ա Հովհ. 3։8, Իմաստ. 2։24), նույնիսկ առաջին օձը (Հայտ. 12։9–10):
Եվ օձն ասաց կնոջը... Նենգավոր օձը դիմում է կնոջն իբրև դյուրաբեկ անոթի (Ա Տիմ. 2։14, Ա Պետ. 3։7), ճիշտ հաշվարկելով, թե հեշտ կլինի վերջինիս միջոցով հասնել նպատակին, ընդ որում, կինը, հավանաբար, անձամբ Աստծուց չէր լսել պատվիրանը, այլ ստացել էր ամուսնուց: Հետևաբար, դրա մասին ոչ այնքան հաստատուն գիտեր:
...Բոլոր ծառերի պտուղներից չեք կարող ուտել... Փորձիչը դիդմամբ է չափազանցնում պատվիրանի դժվարությունը, որպեսզի դրանով իսկ շեղի կնոջ ուշադրությունը և ներշնչի նրա մեջ անվստահություն, ինչպես պատվիրանի, այնպես էլ նրա Հիմնադրի նկատմամբ (իմա՝ Աստծո):
--------------------------------
[1](Էջմիածին թարգ․) Օձը երկրի վրայ Աստծու ստեղծած բոլոր գազաններից աւելի խորամանկ 2էր: Օձն ասաց կնոջը. «Ինչո՞ւ Աստուած ասաց, թէ դրախտում գտնուող բոլոր ծառերի պտուղներից չէք կարող ուտել»:
(Արարատ թարգ․) Եվ օձն ավելի խորամանկ էր, քան դաշտի բոլոր գազանները, որ Տեր Աստված ստեղծել էր: Եվ օձն ասաց կնոջը. «Աստված իրո՞ք ասաց, թե պարտեզի ոչ մի ծառից չուտեք»:
(Գրաբար) Եւ օ՛ձն էր իմաստնագոյն քան զամենայն գազանս որ ի վերայ երկրի զոր արա՛ր Տէր Աստուած։ Եւ ասէ օձն ցկինն. Զի՞ է զի ասաց Աստուած թէ յամենայն ծառոց որ իցեն ի ներքս ի դրախտի այդր՝ մի՛ ուտիցէք։
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: