Եսայու մարգարեության մեկնություն 17։11

Ա. Լոպուխին

«Քո ծառատունկի օրը դու հոգ էիր տանում, որպեսզի այն աճեր ու որպեսզի քո կողմից տնկածը արագորեն ծաղկեր, սակայն բերքահավաքի օրը ոչ թե առատ հունձք է լինելու, այլ սաստիկ ողբ»: (Սինոդական թարգ․) [11]
   

   «Դու հոգ էիր տանում»․ եբրայերենից թարգմանած՝ «պաշտպանում էիր»: Մարգարեն ցանկանում էր ասել, որ Իսրայելը ջանասիրաբար պահպանում էր հեթանոսական ծեսերն ու կռապաշտությունը, մի երևույթ, որը համեմատվում է Իսրայելում տնկված ցորենի հասկի հետ, որը հենց հաջորդ օրն իսկ ծիլ էր տալիս ու ծաղկում էր, սակայն այդ ամենից Իսրայելն օգուտ չէր ստանում։ Իսկ «բերքահավաքի օրը» Իսրայելը միայն մեծ ողբ է անելու:
--------------------------------
[11](Էջմիածին թարգ․) Այն օրը, երբ տնկես, պիտի մոլորուես: Եթէ անգամ կանուխ սերմանես, պիտի ծաղկի ամռանը, այն օրը, երբ կտակելու ես, ինչպէս հայրն է ժառանգութիւն թողնում իր որդիներին:
(Արարատ թարգ․) Թեև տնկած օրը դրանք աճեցրիր և առավոտյան բուսցրիր քո ցանածը, բայց հունձն անհետանում է վշտի և անբուժելի ցավի օրը։
(Գրաբար) յաւուր յորում տնկեսեցես, վրիպեսցիս: Ընդ առաւաւտս եթէ սերմանեսցես, ծաղկեսցէ յամառն: յաւուր յորում ժառանգեցուսցես` որպէս հայր զի թողուցու զժառանգութիւն որդւոց իւրոց: