Երեմիայի մարգարեության մեկնություն 44։30

Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան

Այսպէս է ասում Տէրը. «Ահա ես եգիպտացիների արքայ Վափառ փարաւոնին կը յանձնեմ իր թշնամիների ձեռքը, իր հոգին պահանջողների ձեռքը, ինչպէս որ Սեդեկիա արքային տուեցի իր թշնամու եւ իր հոգին պահանջողի՝ բաբելացիների Նաբուքոդոնոսոր արքայի ձեռքը»:
   
   Ձեր աղետների նշանը կործանվել պատրաստվող փարավոնն է: Իմ կամքով և ոչ թե իր ուժով, Բաբելոնի թագավորը գերեց նաև Սեդեկիային: Այս մեկը նույնպես կկործանվի` որպես ամբարիշտ, և որպես մեզ այն գիտակցությանը ուղղորդող, որ «լավ է հույսը դնել Տիրոջ վրա, քան հույսը դնել իշխանների վրա» (Սաղմ. 117:9): Պատմության հետ կապված այս մարգարեության մեջբերումը հիշեցնում է մի ավելի հին մարգարեություն, որը Հովակիմի օրոք Բարուքին էր հայտարարել հրամայվել:
Երբ Երուսաղեմը գրավվեց, եգիպտացին (արքան), վախենալով ամեն ինչից, Եփրատի մոտ բախվեց Բաբելոնի թագավորի հետ և այդ ժամանակ էլ գերվեց: Երբ սա դեռ հստակ չէր, երբ պատերազմը դեռ տատանվում էր (այսինքն` փոփոխական հաջողություններով ընթանում), Եգիպտոսին սպառնում էր նվաճմամբ, իսկ հրեաներին՝ ոչնչացմամբ, ի հաստատումն իր խոսքերի՝ նա մատնանշում էր փարավոնի պարտությունը։
 

Ա. Լոպուխին

«Այսպես է ասում Տերը. «Ահա, Ես Վափառ փարավոնին` Եգիպտոսի թագավորին, պիտի մատնեմ իր թշնամիների ձեռքը և նրա հոգին փնտրողների ձեռքը, ինչպես որ Սեդեկիային` Հուդայի թագավորին մատնեցի իր թշնամի Նաբուգոդոնոսորի` Բաբելոնի թագավորի ձեռքը, որը փնտրում էր նրա (Սեդեկիայի) հոգին»»։ (Սինոդական թարգմ.) [30]
   
   Ըստ Հերոդոտոսի (II, 169)՝ Օֆրա փարավոնը, ով հավատում էր, որ ոչ մի աստված չի կարող իրեն զրկել գահից, իր փեսա Ամազիսի կողմից մատնվեց ապստամբ ժողովրդի ձեռքը:
   Հատուկ նշումներ: Այստեղ նկարագրված իրադարձությունը պատկանում է Երեմիայի գործունեության շատ ուշ շրջանին, ինչը երևում է այն հանգամանքից, որ հրեաներն արդեն հաստատվել էին ամբողջ Եգիպտոսում: Սա տեղի է ունեցել Օֆրայի գահընկեցությունից ոչ շատ ժամանակ անց (մոտ մ.թ.ա. 570 թվական): Երեմիան այդ ժամանակ ավելի քան 70 տարեկան էր:
   
Տե՛ս Երեմիայի մարգարեության մեկնություն գլուխ 44։20
------------------------------------
[30](Էջմիածին թարգմ.) Այսպէս է ասում Տէրը. «Ահա ես եգիպտացիների արքայ Վափառ փարաւոնին կը յանձնեմ իր թշնամիների ձեռքը, իր հոգին պահանջողների ձեռքը, ինչպէս որ Սեդեկիա արքային տուեցի իր թշնամու եւ իր հոգին պահանջողի՝ բաբելացիների Նաբուքոդոնոսոր արքայի ձեռքը»:
(Արարատ թարգմ.) Այսպես է ասում Տերը. Ահա ես Եգիպտոսի Վափառ փարավոն թագավորին պիտի մատնեմ իր թշնամիների ձեռքը և նրա կյանքը փնտրողների ձեռքը, ինչպես որ Հուդայի Սեդեկիա թագավորին մատնեցի իր կյանքը փնտրող թշնամու՝ Բաբելոնի Նաբուգոդոնոսոր թագավորի ձեռքը»։
(Գրաբար) Այսպէս ասէ Տէր. Ահաւասիկ ես տաց զփարաւոն Վափառ արքայ եգիպտացւոց ի ձեռս թշնամւոյ իւրոյ, եւ ի ձեռս խնդրողաց անձին իւրոյ. որպէս ետու զՍեդեկիա արքայ ի ձեռս Նաբուքոդոնոսորայ արքայի բաբելացւոց թշնամւոյ իւրոյ, եւ խնդրողի անձին նորա։