Գլուխ 7

   
1․ Արքայ Փիլովպատովր Պտողոմէոս` առ զաւրավարս եւ առ ամենայն իշխանս` եւ պետս, որ ի վերայ իրաց արքունի են` ողջոյն. դուք խրախ լիջիք, զի ողջ եմք մեք որդւովք եւ եղբարբք, եւ ամենայն զաւրաւք հանդերձ, որպէս եւ աջողեաց Աստուած զիրս մեր, որպէս մեր իսկ միտք խնդրէին:

2․ Արդ ոմանք ի ներքին բարեկամաց աստի մերոց` ըստ իւրեանց չարաբարութեան կանխեալ մերձենային չարախաւս լինել. գրգռէին զմիտս մեր, մինչչեւ ածին ի հաւանութիւն` տալ հրաման ժողովել զամենայն հրէայ ազգ` որ ընդ մերով իշխանութեամբ, խռնել ի մի վայր` կոտորել ի նորանշան տեսիլ տանջանաց:

3․ Եւ ամենեւին թոյլ ոչ ետուն` պատճառս եդեալ զոխութիւն որ ունէին ընդ ամենայն հեթանոսս, մինչչեւ ածին ժողովեցին. զորս եւ կապեալս եւս ածին, բազում լլկութեամբ եւ չարչարանաւք իբրեւ զանաշխարհիկս, մանաւանդ թէ իբրեւ զչարագործս. առանց ամենայն հարցափորձի քննութեան. յաւժարեցին կոտորել զնոսա միանգամայն: Քան զխուժ եւ զդուժ վայրենագոյն եւս զգածեալ էր զիւրեամբք զգազանութիւնն:

4․ Այլ մեք որպէս սովոր եմք` զսոսա խստագոյնս պատուհասեցաք. այլ որպէս եւ մարդասիրութիւն ունիմք ընդ մարդիկ, հազիւ` մինչ նոցա զոգիսն շնորհեցաք, եւ մեք զԱստուած երկնաւոր ծանեաք, զի ճշմարտութեամբ այցելու եղեւ հրէիցն, որպէս հայր որդւոց լինիցի:

5․ Եւ դարձեալ զսոցա սէր եւ զմիամտութիւն, որպէս զի հաստատուն ունէին ընդ մեզ ի նախնեացն մինչչեւ ի նախնիս. խորհեցաք հրաման տուաք արձակել զդոսա. եւ թողաք դոցա զամենայն վնաս զոր եդին ի վերայ: Եւ զայն եւս հրաման տուաք, զի զամենեցուն զդոցա` զոյր ինչ ուրուք եւ առեալ իցէ` յիւրաքանչիւր տէր դարձուցանել, զի ոք ի նոցանէ ամենեւին մի զրկեսցի. եւ մի ոք իշխեսցէ նախատել զնոսա վասն իրացդ եղելոց:

6․ Զի զայս գիտասջիք. եթէ ինչ զդոսա խորամանգել կամ տրտմեցուցանել յաւժարեսցուք, ոչ առ մարդ մեղաչեմք, այլ առ այն` որ ամենայն զաւրութեանց եւ բարձրութեանց տիրէ Աստուած. եւ ոչ եթէ ի մարդոյ միայն հատուցումն գտանէ այնպիսին, այլ անվրէպ ամենայն իրաւք ի բարձրելոյն գտանէ: Եւ դուք ողջ լիջիք:

7․ Իբրեւ առին զհրովարտակն զայն` ոչ եթէ փութացուցանել վաղվաղակի, այլ մտեալ առ թագաւորն անդր` աղաւթս մատուցանել` եւ ասել. Յազգէ աստի հրէից` որ զսուրբն Աստուած ինքնակամն ուրացան. եւ անցին ըստ աւրէնսն Աստուծոյ, հրամայել տալ ի ձեռս նոցա, ըստ արժանի աւրինացն ածել զպատուհաս ի վերայ նոցա: Դնէին եւս ի վերայ եւ ասէին. եթէ մարդք` որ վասն պորտոցն աղետի եւ որկորոյն չարութեան յաւժարեցին անցին ըստ աւրէնս նախնեացն, երբէք նոքա յիրս արքունի արդարանալ միամտութեամբ ոչ կարեն:

8․ Իրաւունս համարեցաւ թագաւորն, եւ ետ նոցա իշխանութիւն` զի սատակեսցեն զյանցաւորս աւրինացն Աստուծոյ, ընդ ամենայն տեղիս տէրութեան թագաւորին ուր ե․ւ գտցեն` ամենայն համարձակութեամբ. եւ ոք ընդդէմ մի դարձցի` մի իւիք սաստիւք արքունի:

9․ Յայնմ ժամանակի գոհացան աւրհնեցին` որպէս աւրէնք էին քահանայիցն, եւ ամենայն ժողովուրդքն. եւ գլուխ բանից բարբառոյն եւ վախճան` եդին զալէլուիա: Ինքեանք ցնծութեամբ եւ ուրախութեամբ պագին երկիր, եւ ի թագաւորէ անտի գնացին:

10․ Իբրեւ անկան յուղի. որ միանգամ անցեալ էին ըստ աւրէնսն, եւ անաւրինեալ պղծեալ էին յազգատոհմէ անտի, տանջանաւք առակելով սատակէին: Եւ յայնմ ի միում աւուր անդ սպանին աւելի քան զարս երեք հարիւր. եւ զայն աւր ուրախութեամբ կատարէին. զի զպիղծս զանաւրէնս զյանցաւորս աւրինաց իւրեանց` ձերբակալս ըմբռնեալ սատակէին. քանզի ինքեանք ի դրանց մահու յԱստուծոյ ողորմութեանցն զփրկութիւն գտեալ լինէին:

11․ Չուեցին խաղացին գնացին ի քաղաքէ անտի ազգի ազգի անուշութեամբ, եւ ի գոյնագոյն ծաղիկս պսակեալք ուրախութեամբ եւ ցնծութեամբ եւ աւրհնութեամբ ի ձայն քաղցրութեան գոհանային զԱստուծոյ հարցն նոցա, որ յաւիտենիցն է փրկիչ Իսրայէլի:

12․ Եւ իբրեւ եկին հասին ի քաղաքն Փտողոմէացւոց` որ անուանեալ կոչի վասն տեղւոյն յայտնութեան` Վարդաբերք. քանզի իսկ անցեալ կացեալ մնային նոցա նաւքն, որովք եկեալ անդ` ի հասարակաց հաւանութենէ, երեկացին աւուրս եւթն: Ուրախ լինէին, զի հրաման տուեալ էր նոցա թագաւորին առատապէս հանդերձս առնել ի պէտս ճանապարհին, մինչչեւ երթիցեն յիւրաքանչիւր տեղիս:

13․ Եւ իբրեւ հասանէին ի տեղի, ըստ արժանի իւր պարգեւացն գոհանային: Դարձեալ եդին աւրէնս, եւ զայն աւուրս եւս խառնել ի տաւն տարեկանաց իւրեանց, կատարել յուրախութիւն. նուէրս մատուցին, արձանս կանգնեցին ըստ տեղեաց ուրախութեան. խառնեցին զաւրն զայն ի տաւնս տարեկանաց:

14․ Ի մի վայր ժողովեցան, աղաւթս մատուցին եւ գոհացան. մեկնեցան ի միմեանց ողջք եւ անարատք, ազատեալք, խրախամիտք, զուարթացեալք, ապրեալք ընդ ծով եւ ընդ ցամաք եւ ընդ գետս` ի հրամանաց Տեառն, ի հրամանէ թագաւորին յիւրաքանչիւր տեղիս սփռեցան:

15․ Որ յառաջ ընդ ձեռամբ թշնամւոյն էին` ապա իշխանութեան փառաւք եւ շքով գնային, զի ամենեւին զնոսա այնուհետեւ ոչոք կարէ խռովել: Եւ զիւրաքանչիւր ինչս եւ զստացուածս` յաշխարհագրին զամենայն ժողովեցին. զի ահիւ եւ դողութեամբ ամենեքին որ զինչ առ ումեք կայր` բերէին տային ի դուրս վասն փրկութեան մեծին Աստուծոյ: Աւրհնեալ է Աստուած որ յամենայնէ փրկէ զԻսրայէլ յամենայն նեղութեանց` եւ վշտաց: Նմա փառք եւ պատիւ եւ զաւրութիւն, այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն: