Գլուխ 6

   

1․ Յետ բազում ժամանակաց առաքեաց թագաւորն զԱթենեբիոս ծերունի, ստիպել տագնապել զհրէայսն, անցանել զհարցն աւրինաւք, եւ յաւրէնսն Աստուծոյ այլ մի եւս յամենալ:

2․ Եւ պղծել զտաճարն Երուսաղէմի, եւ անուանել զնա յայնմհետէ յանուն որմզդական դիցն Ողոմպիացւոց եւ որ ի Գարգարիզին էին. որպէս որ զտեղին բնակեալ նստէին. հիւրասէր որմզդական դիցն վանատրի:

3․ Եւ չարաչար դժուարին նեղութիւն չարեաց ի վերայ հասուցանէին:

4․ Զտաճարն սուրբ պղծութեամբք արուեստականաւք հեթանոսաց լնոյր, եւ սրբութեան սրահն արամբք եւ կանամբք միմեանց խառնակութեամբք յաղտեղութիւն դարձուցանէին. եւ որինչ ոչեւս արժան ինչ էր` զայն ի ներքս համարձակ տանէին.

5․ եւ զսեղանն ինքնին ի գլխովին անարգելովք յաւրինացն եւ խոտելովք լնուին:

6․ Եւ անդ էր ոչ զաւրէնս շաբաթուց տեսանել, եւ ոչ զտաւնս տարեկանաց զհայրենիս պահել, եւ ոչ բնաւ ամենեւին հրէայ անուն անուանել իշխել:

7․ Վարէին ածէին ստէպ ստէպ տագնապաւ յամսաւոր յաւր տաւնի ծննդեան թագաւորին` զի զոհեսցեն: Իբրեւ տաւն հասանէր սպանդարամետական պաշտամանն, տագնապէին զնոսա` պսակեալս թաւ ոստաւք սպանդարամետին կաքաւել:

8․ Հրաման առաքեցին յամենայն մաւտաքաղաքս պաշտաւնաւորս լինել. եւ իբրեւ բանս ի բերան եդին փտողոմայեցիքն, յոր հասու իցեն զոհիւք զպաշտաւնն պաշտիցեն:

9․ Եւ այն` որ ոչ յանձն առնուցուն զոհել` անդէն սուր ի վերայ դնել: Եւ անդ էր տեսանել շտապ տագնապի տառապանս չարչարելոցն:

10․ Նամակագիր եղեն զերկուց կանանց` վասն զորդիս իւրեանց թլփատելոյ. ածին վաղվաղակի` զմանկունսն զստեանցն կախեցին զմարցն, եւ զնոսա ընդ հրապարակսն առառակէ շրջեցուցանէին. ապա ի պարսպաց անտի ի վայր հոսեցին:

11․ Կէսքն երթեալ գաղտուկ յայրսն  մաւտաւորս` զշաբաթուց աւուրսն անցուցանէին. իբրեւ ի վերայ հասանէին, կենդանւոյն խանձատեալս հրով սպանանէին: Վասն երկիւղածութեան աւուրն փափկութեան եւ աւրինացն սրբութեան:

12․ Այլ ես` աղաչեմ զամենեսեան, որ զգիրսդ յակն արկանիցէք` մի ինչ վասն ազգին խղճիցէք, եւ զվիշտս զայս ամենայն առ սատակման տոհմին համարիցիք, այլ ի խրատ ազգին մերոյ:

13․ Եւ ոչ առ բազում ժամանակս ինչ թողուլ զանաւրէնս, այլ վաղվաղակի զնշանս իւր եւ զարուեստս իւր յայտնէ:

14․ Զի ոչ եթէ որպէս առ այլ հեթանոսս երկայնամիտ լինի Աստուած` մինչչեւ լցցեն զչափ մեղաց իւրեանց, եւ եկեսցեն հասցեն ի դատաստանս անհնարինս.

15․ այնպէս եւ առ մեւք կատարէ զամենայն, զի հասցուք մեք ի տեղի դատաստանի:

16․ Այլ մաւտ առ մաւտ խրատէ, եւ արագ արագ ածէ ի վերայ զողորմութիւն:

17․ Զայս բանս ընդ ձեզ վասն յիշատակի բանիցդ խաւսեցաք. արդ անդրէն ի գլուխ պատմելոյն մատիցուք:

18․ Եղիազարոս այր մեծ ընդ առաջինսն ի գնդի անդ. լցեալ աւուրբք` ծերացեալ հասակաւ, գեղեցիկ երեսաւք. ածեալ գայլ ի բերան ստիպէին ուտել խոզենի:

19․ Նորա ի մտի եդեալ` յամառեալ պնդեալ սրտիւ` յանձն առ ընդունել զմահ քաջ անուամբ` քան զկեանս խղճիւ. եւ ընկերաց ըստգտանելով: Ընտրեաց ինքնակամ հասանել ի տանջանս. ձեռներէց լինէր, թքանել անարգել զպաշտաւնս նոցա.

20․ որպէս աւրէն է համբերողաց բացէ ի բաց անարգել ինչ` զոր ոչ է աւրէն յանձինս մատուցանել:

21․ Իսկ այն` որ պատրաստեալ եկեալ էին, ինքեանք առ տկարութեան մտացն, վասն անձնասէր բարոյից զոհից ի պաշտաւն, ծանաւթ եւս էին առնն աւագութեան. առեալ մեկուսի` իւրեանց տկարութեան մտաւքն զհաստատեալ միտսն ի հրապոյրս ցոփութեան դարձուցանել ջանային: Յանձն առ ասեն զհրաման թագաւորիդ`

22․ եւ քեզ այլ միս մատուսցուք զի լուծցես զկարծիսն, եւ ի մահուանէդ ապրեսցիս:

23․ Նա գեղեցիկ խորհուրդս հաստատուն յանձին եդեալ, զարժանի հասակին` ըստ ծերութեան մեծութեանն, ըստ երեւելի վայելչութեանն, ըստ զուարթածաղիկ ալեացն զուարճացելոց, ըստ գեղեցիկ ի մանկութենէ մինչչեւ յաւագոյթ սննդեանն. մանաւանդ առաւել ըստ աստուածագործ սրբութեան աւրինադիր կրաւնից, ամենայն կարգաւք լի, արագ արագ առնէր զպատասխանին:

24․ Ոչ արժան` ոչ պատշաճ, ասէ` մերոյ չափոյ հասակի` կեղծաւորութիւն մտանել ընդ սրբութեան խոստովանութիւն: Իցեն բազումք ի մանկտւոյ այտի` որ ընդ ակամբ հայիցին. կարծիս ի մտի դնիցեն եւ ասիցեն, եթէ Եղիազարոս` իննըսնամեան անցեալ ծերութեամբ հասեալ ի դուռն վախճանի, յայլազգութիւն դարձաւ:

25․ Եւ նոքա վասն իմ կեղծաւորեալ գայթագղեսցին. եւ զայս` խիղճ մտաց եւ կեղտ անուն ծերութեանս յաշխարհի թողից:

26․ Իսկ արդ` եթէ ամենեւին նոյնչափ ժամանակս կենաց շնորհիցեն ինձ, եւ ի ձեռս մարդկան բնաւ այլ ոչ մատնիցիմ. սակայն յաւիտենից ի մշտնջենաւոր ձեռաց անտի` ոչ կենդանեաւք եւ ոչ յետ կենդանութեան ուրեք փախչել կարիցեմ:

27․ Վասն այսորիկ քաջութեամբ փոխեցայց յաշխարհէ աստի, զի արժանի իմոյ ծերութեանս երեւեցայց:

28․ Եւ աւրինակ բարեաց եւ առաքինութեան մանկտւոյ թողից, զի յաւժարութեամբ եւ քաջութեամբ ի վերայ սրբութեան աւրինացն մահու չափ ջանալ մարթասցեն: Զայս ամենայն իբրեւ ասէր` ինքնակամ դիմագրաւ կամակար ի վիշտս մահուն եւ տանջանացն դիմէր:

29․ Նոքա որ յառաջագոյն շուրջ մատուցեալ մխիթարէին, զբանս մխիթարութեանն ի թշնամութիւն դարձուցանէին, եւ զիմաստութեան խորհուրդսն իբրեւ մոլորութիւն համարէին. առաւել մատուցեալ ի տանջանս տագնապէին:

30․ Նա իբրեւ մերձ եղեւ ի տանջանաց անտի ի վախճան, եբաց զբերան իւր հեծեծելով, սկսաւ խաւսել ի Տէր որ ունի զգիտութիւն սրբութեան խորհրդոց` եւ ասէ: Այս մի ինչ յայտ եղեւ, եթէ ի ձեռս իմ էր արձակել ի մահուս վշտաց. զայս խստութեան տանջանս մարմնոյ ընկալեալ համբերեմ. այլ հոգւով քաջ քաղցրութեամբ վասն ահի սաստիցն Տեառն ընդունիմ:

31․ Եւ սա` զայս աւրինակ պատերազմեալ` յաշխարհէ փոխեցաւ: