Գլուխ 12

   
1․ Եւ սկսաւ խաւսե՛լ ընդ նոսա առակաւք՝ եւ ասել: Այր մի՝ տնկեաց այգի, եւ ա՛ծ շուրջ զնովաւ ցանգ, եւ գո՛ւբ հնծան փորեաց եւ շինեաց աշտարա՛կ, եւ ե՛տ զնա ցմշակս՝ եւ գնա՛ց ի տա՛ր աշխարհ:

2․ Եւ առաքեա՛ց առ մշակսն ի ժամանակի ծառայ մի, զի ի մշակաց անտի առցէ՛ ի պտղոյ այգւոյն:

3․ Եւ նոցա կալեալ՝ գա՛ն հարին զնա, եւ արձակեցին ունա՛յն:

4․ Դարձեալ առաքեաց ա՛յլ ծառայս, եւ զնա կառափնատեցին՝ եւ արձակեցին անարգեա՛լ:

5․ Եւ դարձեալ՝ ա՛յլ առաքեաց, եւ զնա սպանի՛ն: Եւ զբազումս այլս զոմանս՝ հարկանէի՛ն, եւ զոմանս՝ սպանանէի՛ն:

6․ Ապա՝ որդի մի էր իւր սիրելի. զնա՛ առաքեաց առ նոսա յետոյ, եւ ասէ. Թերեւս ամաչեսցե՛ն յորդւոյ աստի իմմէ,

7․ Իսկ մշակքն իբրեւ տեսին զնա զի գայր, ասե՛ն ցմիմեանս. Սա՛ է ժառանգն. եկա՛յք սպանցուք զսա, եւ մե՛ր լիցի ժառանգութիւնն:

8․ Եւ կալեալ զնա՝ սպանի՛ն, եւ հանի՛ն արտաքոյ այգւոյն:

9․ Արդ՝ զի՞նչ արասցէ տէր այգւոյն: Եկեսցէ՛ եւ կորուսցէ՛ զմշակսն, եւ տացէ զայգին ի ձեռս այլո՛ց:

10․ Եւ ոչ զգի՞րն զայն՝ իցէ ընթերցեալ ձեր, թէ զվէմն զոր անարգեցին շինաւղքն, նա եղեւ գլո՛ւխ անկեան:

11․ Ի տեառնէ եղեւ այս. եւ է՝ սքանչելի յաչս մեր:

12․ Եւ խնդրէին զնա ունե՛լ. եւ երկեա՛ն ի ժողովրդենէ անտի, զի գիտացին՝ թէ առ նոսա ասաց զառակն. եւ թողին զնա եւ գնացի՛ն:

13․ Եւ առաքեն առ նա զոմանս ի փարիսեցւոց անտի՝ եւ ի հերովդիանոսաց, զի զնա որսասցե՛ն բանիւ:

14․ Եւ նոքա եկեալ՝ հարցանէին զնա նենգութեամբ՝ եւ ասէին. Վարդապե՞տ՝ գիտեմք զի ճշմարի՛տ ես, եւ ո՛չ ինչ փոյթ է քեզ զումեքէ. զի ո՛չ հայիս յերեսս մարդկան, այլ ճշմարտութեամբ զճանապարհն Աստուծոյ ուսուցանես. արդ՝ ասա՛ մեզ, արժա՞ն է հարկ տալ կայսեր՝ եթէ ո՛չ. տացո՞ւք՝ թէ ո՛չ տացուք:

15․ Եւ Յիսուս գիտա՛ց զկեղծաւորութիւն նոցա, ասէ՛ ցնոսա. զի՞ փորձէք զիս կե՛ղծաւորք. բերէ՛ք ինձ դահեկան մի զի տեսից:

16․ Եւ նոքա բերին: Եւ ասէ ցնոսա. Ո՞յր է պատկերս այս՝ կամ գիր: Եւ նոքա ասեն ցնա. Կայսե՛ր:

17․ Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Երթա՛յք տո՛ւք՝ զկայսեր, կայսե՛ր, եւ զԱստուծոյ՝ Աստուծո՛յ: Եւ զարմացան ընդ նա:

18․ Գա՛ն առ նա սադուկեցիքն որ ասեն՝ թէ չի՛ք յարութիւն. հարցանէին ցնա՝ եւ ասէին:

19․ Վա՛րդպետ՝ Մովսէս գրեաց մեզ. եթէ ուրուք եղբայր մեռանիցի եւ թողուցո՛ւ կին, եւ որդի ո՛չ թողուցու. զի առցէ եղբայր նորա զկինն նորա, եւ յարուսցէ զաւա՛կ եղբաւր իւրում:

20․ Արդ՝ եղբարք ե՛ւթն էին առ մեզ. առաջինն ա՛ռ կին՝ եւ մեռա՛ւ, եւ ո՛չ եթող զաւակ:

21․ Եւ երկրո՛րդն առ զնոյն, եւ մեռաւ: Եւ ոչ նա՛ եթող զաւակ: Նոյնպէս եւ երրո՛րդն առ զնոյն.

22․ եւ եւթնեքեան իսկ: Եւ ո՛չ թողին զաւակ. յետ ամենեցուն՝ մեռաւ եւ կինն:

23․ Արդ՝ ի յարութեանն յորժամ յառնիցեն, ո՞յր ի նոցանէ լինիցի կինն. զի եւթնեքեան կալան զնա կին:

24․ Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ո՞չ վասն այդորիկ իսկ մոլորեալ էք. զի ո՛չդ գիտէք զգիրս՝ եւ ո՛չ զզաւրութիւն Աստուծոյ:

25․ Զի յորժամ ի մեռելոց յարիցեն, ո՛չ արք՝ կանայս առնեն, եւ ո՛չ կանայք՝ արանց լինին. այլ իբրեւ զհրեշտա՛կս իցեն՝ որ յերկինսն են:

26․ Այլ վասն յարութեան մեռելոց զի յառնեն, ո՞չ իցէ ընթերցեալ ձեր ի գիրսն Մովսիսի, ի մորենւոջն ո՛րպէս ասա՛ց ցնա Աստուած. Ես եմ ասէ՝ Աստուած Աբրահամու, եւ Աստուած Իսահակայ, եւ Աստուած Յակովբայ:

27․ Եւ ո՛չ է Աստուած մեռելոց՝ այլ կենդանեա՛ց: Եւ արդ դուք՝ յո՛յժ մոլորեալ էք: ԼԹ

28․ Զ Եւ մատուցեալ մի ոմն ի դպրացն՝ լսէ՛ր նոցա մինչ վիճէինն. իբրեւ ետես թէ բարւո՛ք ետ նոցա զպատասխանին, եհա՛րց ցնա՝ եւ ասէ. Ո՞ր պատուիրան է առաջին:

29․ Եւ Յիսուս՝ ասէ ցնա. Առաջին քան զամենայն՝ լո՛ւր Իսրայէլ՝ Տէր Աստուած մեր՝ Տէր՝ մի՛ է,

30․ եւ սիրեսցե՛ս զՏէր Աստուած քո յամենայն սրտէ քումմէ, եւ յամենայն անձնէ քումմէ, եւ յամենայն մտաց քոց, եւ յամենայն զաւրութենէ քումմէ: Ա՛յս է առաջին պատուիրան:

31․ Եւ երկրորդն՝ նմա՛ն սմին. Սիրեսցե՛ս զընկեր քո՝ իբրեւ զանձն քո: Մեծ քան զսոսա այլ՝ պատուիրան ո՛չ գոյ:

32․ Եւ ասէ ցնա դպիրն. Բարւո՛ք է վարդապետ. ճշմարտութեամբ ասացեր՝ թէ մի է Աստուած, եւ ո՛չ գոյ այլ՝ բա՛ց ի նմանէ:

33․ Եւ սիրելն զնա՝ յամենայն սրտէ, եւ յամենայն զաւրութենէ, եւ յամենայն մտաց. եւ սիրե՛լն զընկերն իբրեւ զանձն, առաւե՛լ է քան զողջակէզս եւ զզոհս:

34․ Եւ տեսեալ Յիսուսի թէ իմաստութեամբ ետ զպատասխանին՝ ասէ ցնա. Չե՛ս հեռի յարքայութենէ Աստուծոյ: Եւ ո՛չ եւս ոք իշխէր ինչ հարցանել զնա:

35․ Պատասխանի՛ ետ Յիսուս եւ ասէ, մինչ ուսուցանէր ի տաճարին. Զիա՞րդ ասեն դպիրքն, թէ Քրիստոսն որդի Դաւթի է:

36․ Եւ ինքն Դաւիթ հոգւո՛վն սրբով ասէ. Ասաց Տէր ցՏէր իմ, նի՛ստ ընդ աջմէ իմմէ՝ մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդան ոտից քոց:

37․ Արդ՝ եթէ ինքն իսկ Դաւիթ զնա Տէր կոչէ՝ զիա՞րդ իցէ որդի նորա: Եւ բազում ժողովուրդ լսէ՛ր նմա քաղցրութեամբ:

38․ Եւ ասէ՛ր ուսուցանելով ի վարդապետութեան իւրում. Զգո՛յշ լերուք ի դպրաց անտի՝ որ կամին ի հանդերձս երեւելիս շրջել, զնախողջո՛յնս խնդրել ի հրապարակս,

39․ եւ զնախաթո՛ռս ի ժողովուրդս, եւ զգահագլուխս յընթրիս:

40․ Որ ուտեն զտունս այրեաց, պատճառանաւք յերկարեալ զաղաւթս, զի աւելի՛ եւս դատաստանս ընկալցին:

41․ Կա՛յր Յիսուս ընդդէմ գանձանակին, տեսանէր զիա՛րդ ժողովուրդն արկանէր պղինձ ի գանձանակն. եւ բազում մեծատունք՝ արկի՛ն բազում ինչ:

42․ Եկն այրի՛ մի՝ եւ արկ երկո՛ւս լումայս, որ է նաքարակի՛տ մի:

43․ Եւ կոչեցեալ առ ինքն զաշակերտսն իւր՝ ասէ ցնոսա. Ամէն ասե՛մ ձեզ, զի այրին այն տառապեալ՝ շա՛տ արկ քան զամենեսեան որ արկին ի գանձանակն:

44․ Քանզի ամենեքին՝ յաւելորդա՛ց իւրեանց արկին. այլ նա՝ ի չքաւորութենէ իւրմէ՝ զամենայն ինչ զոր ունէր՝ արկ գոյիւ չափ զկեանս իւր: