Հովհաննես Ծործորեցի
Եւ մինչ նա դեռ խօսում էր, ահա մի լուսաւոր ամպ նրանց վրայ հովանի եղաւ. ամպից մի ձայն եկաւ ու ասաց. «Դա՛ է իմ սիրելի Որդին, որին հաւանեցի, դրա՛ն լսեցէք»:
Մինչ նա խոսում էր, ահա մի լուսավոր ամպ հովանի եղավ նրանց վրա:
Պետրոսը ձեռագործ տաղավար էր պատրաստում, իսկ Հայրն ի վերուստ անձեռագործը տնօրինում, որպեսզի [Պետրոսն] իմանար, որ մարմնական տաղավարի կարիք չկա: Բայց ինչո՞ւ էր ամպով երևում, և լուսավոր ամպն ի՞նչ էր [նշանակում]: Աստված սովորություն ունի ամենուր ամպով երևալու՝ ըստ այսմ. «Ամպ և մեգ է Նրա շուրջ» (Սաղմ. 96։2), «Ամպերի մեջ հաստատեց Իր ընթացքը» (հմմտ. Սաղմ. 102։3), «Թեթև ամպի վրա նստած» (Ես. 19։1), Եզեկիելը կառքի [տեսիլքում] մեծ ամպ տեսավ 903, և Մարդու Որդին էլ երկնքի ամպերով է գալու 904, անպատմելի, ծնող ու սնող լինելու, որպես բուժիչ ցող՝ իմանալի անձրև շնորհելու, ինչպես նաև ամենուրեք արագ ժամանելու պատճառով: Իսկ այստեղ [ամպը] լուսավոր է, որովհետև երբ [Աստված] սպառնալիքներով էր խոսում, խավարային ամպերով էր երևում՝ ըստ Դավթի. «Խավարային ջրեր կան մինչև օդի ամպերը» (Սաղմ. 17։12), և Մովսեսը մտավ ամպի ու մեգի մեջ 905: Սակայն այստեղ ոչ թե ահաբեկել էր կամենում, այլ սովորեցնել, ուստի ամպը լուսավոր էր, և ձայնը՝ ոչ թե սպառնալից, այլ հաճելի: Լուսավոր ամպը, ինչպես ասացի, նաև Սուրբ Հոգին էր նշանակում՝ լուսավորելու [առաքյալների] միտքը և հայտնելու, որ «Նա է ճշմարիտ Լույսը, որ լուսավորում է ամեն մարդու, որ գալիս է աշխարհ» (հմմտ. Հովհ. 1։9): Կամ էլ լուսավոր ամպ է Տիրոջ մարմինը՝ աստվածության լույսով պայծառացած՝ ըստ երգի. «Մեր հովանավոր մահիճների մոտ» (հմմտ. Երգ 1։15), որովհետև ծանր բեռներից [ազատելով]՝ հանգստացրեց ու մեղքերի տապից զովացրեց նրանց, ովքեր գալիս են դեպի Օրենքը, մարգարեները և Ավետարանները:
Ամպից ձայն եղավ, որն ասաց. «Դա է Իմ սիրելի Որդին, Ում հավանեցի. Դրա՛ն լսեք»:
Այս զանազան երևումներն ու ձայնով վկայությունը Պետրոսի համար եղան, ով Տիրոջ չարչարանքներին ընդդիմանում էր: Ուստի նախ [Տերը] փառավորվեց, որպեսզի չկարծեին, թե Նրա մահը հարկադիր է կամ Նրա փառքի նվազում, ապա մարգարեները եկան ու հորդորեցին դեպի նույնը, և այժմ բոլորից մեծը և վստահության արժանի վկան՝ Հայրը, ձայնեց ամպից ի վերուստ: Թե ինչո՛ւ ամպից, ասվել է: Ոչ [Հիսուսն] էր խոսում, ոչ Մովսեսը, ոչ Եղիան, այլ Հայրը ամպից, ինչպես ասում է [ավետարանիչը]:
Եվ ի՞նչ էր [նշանակում] այդ խոսքը. «Դա է Իմ սիրելի Որդին»: Նախ՝ [այդ խոսքը հնչեց], որպեսզի աշակերտները հավատային, որ իսկապես [Հիսուսն] է Աստծո Որդին, հատկապես Պետրոսը [հավատար], որովհետև եթե սկզբում Հոր հայտնությամբ դավանեց այն, ապա հետո երկրայիններին հավասարեցրեց [Հիսուսին՝ ասելով]. «Քա՛վ լիցի Քեզ, Տե՛ր» (Մատթ. 16։22), և Տիրոջը ծառաների հետ կարգեց տաղավարները հաշվելիս: Ուստի Հայրը խորհրդակից դարձրեց Որդու խորհրդակիցներին, որպեսզի սովորեին Հորից և չմո ռանային ինչ որ միշտ լսում էին Որդուց ու մոռանում: Երկրորդ՝ առաքյալները լսեցին այս ձայնը, որովհետև երբ քահանայապետը երդմամբ կամենում էր իմանալ [Հիսուսի ով լինելը՝ հարցնելով]. «Դո՞ւ ես Օրհնյալի Որդին» (հմմտ. Մարկ. 14։61), և Պիղատոսը հարցնում էր. «Դո՞ւ ես թագավորը» (Մատթ. 27։11), առաքյալները ժողովրդին համոզում էին թե՝ «Այս ձայնը մենք ինքներս լսեցինք, երբ Նրա հետ սուրբ լեռան վրա էինք, թե՝ Դա է Իմ սիրելի Որդին ընտրյալ, ճշմարիտ ու ստույգ Որդին, Ում հավանեցի»: [Այսինքն]՝ ոչ միայն Որդի ու սիրելի, այլև՝ լիովին հավանում եմ Նրա գործերը, և հաճելի են Նրա խոսքերը, որովհետև [Ինձ] հավասար ու նման է, [Ինձ հետ] միաբան և Իմ կամքը կատարող: «Դրա՛ն լսեք», այսինքն՝ այն, որ կամենում է խաչը ելնել: Եվ ինչ էլ որ անի, մի՛ ընդդիմացեք, որովհետև ով Որդուն է լսում, Հորն է պատվում:
«Դա՛ է Իմ սիրելի Որդին, Ում հավանեցի. Դրա՛ն լսեք»:
Այս վկայությունը հայրական ձայնը մի ժամանակ նաև Հորդանանում տվեց: Քանի որ մինչ այդ [Հիսուսն] Իրեն ծածուկ էր պահում մարդկանցից և պատրաստվում էր հրաշքներ գործել մկրտությունից հետո, Հայրը վայելչաբար այդ վկայությունը տվեց Տիրոջ հետագա [չարչարանքների] խորհրդի համար, թե [Հոր] հաճությամբ ու սիրով է կատարվելու: Նաև Հովհաննես [Մկրտչի] համար, որովհետև նրան մեծ էին կարծում նրա՝ քահանայապետի որդի լինելու և հրաշքով ծնվելու պատճառով, և նրա մոտ [մարդիկ] ուղարկեցին՝ [հարցնելու]. «Դո՞ւ ես նա, որ գալու է, թե ուրիշին սպասենք» (Մատթ. 11։3), և ահա ձայնը հնչեց, և Հոգին իջավ, որպեսզի [Հայրն] Իր Որդուն հռչակեր: Այս պատճառներով էր, որ [Հայրն] այնտեղ վկայեց: Իսկ այստեղ կրկնեց [վկայությունը] Պետրոսի դավանության պատճառով՝ այն հաստատելու համար և նրա հակառակ խորհուրդները ցրելու, որ հակաճառում էր, երբ խաչելության մասին էր խոսվում: Կարծես ասում էր նրան. «Մի՛ հակառակիր, ո՛վ Պետրոս, ընդդեմ աշխարհի փրկության և ներհակ մի՛ եղիր մահկանացու մարդկային ցեղի կենդանությանը, որովհետև դու այնքան չես սիրում [Հիսուսին], որքան Ես, Որիս ծոցի Ծնունդն է Նա և հայրական սրտիս բխումը: Եվ Ինձ ցույց մի՛ տուր իբրև Աբրահամից նվաստ և անգութ, որովհետև ահա նա իր միամոր սիրելի միածնին՝ խոստման ծնունդին, չխնայեց Ինձ համար 906 : Ուրեմն թող սիրո մեջ հետ չմնամ նրանից, ով կանխեց ու պարտավորեցրեց Ինձ: Դա Իմ հանդեպ մտերմություն չէ, այլ թշնամություն»: Եվ այլ այսպիսի բաներ այս մեկ խոսքով ասաց [Պետրոսին]՝ կասեցնելու նրան, որ մտածում էր խափանել համաշ խարհային փրկությունը:
Բայց դու տե՛ս այստեղ այս ճշմարիտ աստվածաբանությունը, որովհետև երբ Հայրն է աստվածաբանողը և աստվածաբանում է Որդու մասին, ի՞նչ կարելի է ասել: Ինչպես Որդին հայտնեց Հոր մասին, այդպես էլ Հայրը՝ Որդու՝ ասելով.«Դա՛ է Իմ սիրելի Որդին»և ոչ թե «Դրա մեջ է». Նա աստվածությունը մարմնի հետ միասին դավանեց որպես Իր մեկ Որդին և «Որդի» է կոչում [Իր հետ] համագոյության պատճառով, քանի որ [Որդին] Հոր բնությունից է և սիրելի: Լինելով սիրո ծնունդ՝ հիրավի սիրելի է: Կարծես ասում է [Հայրը]. «Սիրում եմ Դրան՝ Իմ մարմնացած Խոսքին, Ով Իմ հավատարիմ Որդին ու Աստված է, և Ում հավանեցի»: Որովհետև շատերը սիրելի որդի կոչվեցին շնորհով՝ ըստ այսմ. «Իսրայելն Իմ անդրանիկ որդին է» (Ելք 4։22), և «Ես սիրեցի նրան» (Ովսե 11։1), բայց հետո ապստամբ դարձան, և [Աստված] չհավանեց նրանց, իսկ Սրան, ասում է, «հավանեցի», այսինքն՝ այն խորհրդի իրականացումը, որ Նրա կողմից փրկություն է գործում մարդկային ցեղի համար: Հատկապես հավանեց Նրան Իմ կամքը, որ սկզբում բարկացել էր Ադամի հանցանքի պատճառով:
«Դա է Իմ սիրելի Որդին»:
Նաև քանի որ [Հիսուսն] Ինքը շատ անգամ Իրեն Աստծո Որդի էր կոչել, իսկ հրեաները, քարեր առած, շպրտում էին [Նրա կողմը՝ ասելով]. «Դու Օրենքը խախտող մարդ ես և քեզ Աստված ես դարձնում» (հմմտ. Հովհ. 10։33), ձայնը եկավ ու վկայեց թե՝ «Իմ սիրելի Որդին է և հակառակ չէ [Ինձ], ինչպես դուք եք կարծում»:
Ստեփանոս Սյունեցի
Եւ մինչ նա դեռ խօսում էր, ահա մի լուսաւոր ամպ նրանց վրայ հովանի եղաւ. ամպից մի ձայն եկաւ ու ասաց. «Դա՛ է իմ սիրելի Որդին, որին հաւանեցի, դրա՛ն լսեցէք»:
«Եվ մինչ Նա դեռ խոսում էր, ահա մի լուսավոր ամպ նրանց վրա հովանի եղավ»:
Երեք տաղավարների փոխարեն մի լուսավոր ամպ նրանց վրա հովանի եղավ, որպեսզի [ի մի] հանգուցի այն, որին նայում էին՝ Ավետարանին, օրենքներին և մարգարեություններին:
«Եվ ահա ամպից մի ձայն եղավ»:
Ամպից ձայն եղավ Մովսեսին, Եղիային և մանավանդ աշակերտներին, որպեսզի հաստատապես իմանան, թե իսկապես Նա է Աստծու Որդին: Եվ ամպը, ինչպես կարծում եմ, հոգևոր էր, և Տիրոջ Խոսքը ուղղվեց նրանց, ինչպես մարգարեներին:
Եվ երբ լսում ենք Եսայիից, թե «Զավակներ ծնեցի և մեծացրի» (Եսայի 1։2), չենք ասում Եսայիի որդիները, այլ մարգարեի երկնավոր Հոր: Նույնպես և ձայնը, որ ամպից եղավ, ամպից չէր, այլ Հորից, որ ամպից լսեցին, Հիսուսի իրենց մոտենալիս:
Մաղաքիա արք. Օրմանյան
Եւ մինչ նա դեռ խօսում էր, ահա մի լուսաւոր ամպ նրանց վրայ հովանի եղաւ. ամպից մի ձայն եկաւ ու ասաց. «Դա՛ է իմ սիրելի Որդին, որին հաւանեցի, դրա՛ն լսեցէք»:
Տե՛ս Մեկնություն Ավետարան ըստ Մատթեոսի գլուխ 17:2
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: