Գլուխ 21

   
1. Որդեակ, փախիր ի մեղաց՝ որպէս յերեսաց աւձի, զի թէ մերձենաս՝ հարկանէ զքեզ։

2. Ամենայն անաւրէնութիւն որպէս սուր երկսայրի է՝

4. եւ հարուածոց նորա չիք բժշկութիւն։

5.Թշնամանք եւ պատուհասք աւերեսցեն զմեծութիւն, սոյնպէս եւ տունք ամբարտաւանից կործանեսցին։

6. Աղաւթք աղքատաց մերձ է առ Աստուած, եւ նոցա իրաւունք փութապէս ելանեն։

7. Եւ որ ատէ զյանդիմանութիւն՝ ի ճանապարհս մեղաւորաց գտանի. զի որ երկնչի ի Տեառնէ՝ դառնայ վաղվաղակի սրտիւ իւրով։

8. Ի հեռաստանէ յայտնի է հզաւրն լեզուաւ իւրով։ իսկ զգայթագղելն նորա գիտէ իմաստունն։

9. Եւ որ շինէ զտուն իւր ընչիւք աւտարաց, այնպէս է՝ որպէս առնէ ոք քարինս շեղջակոյտ։

10. զի ժողով անաւրինաց խծուծ կուտեալ է, եւ կատարած նոցա բոց հրոյ։

11. Մեղաւորաց ճանապարհք ղորկ եւ հորդեալ քարաքաղ, բայց վախճան նոցա կորուստ ի դժոխս։

12. իսկ որ պահէ զաւրէնս՝ խորհրդոց իւրոց հասու լինի,

13. եւ վախճան երկիւղի Տեառն իմաստութիւն։

14. Մարդ որ ոչ է խորագէտ՝ ոչ խրատի,

15. զի է խորագիտութիւն որ յաճախէ ի դառնութիւն.

16. եւ իմաստնոյ գիտութիւն որպէս հեղեղ յորդեսցէ, եւ որպէս բղխումն աղբեր։

17. Սիրտ անմտի որպէս աման ջախջախեալ, զի զգիտութիւն ամենեւին ոչ ընդունի։

18. Իմաստունն իբրեւ լսէ զբան հանճարեղին՝ գովէ զնա եւ յանգի ի նա։ անագորոյնն իբրեւ լսէ տհաճ լինի, դարձուցանէ զերեսս՝ եւ զայն յետս ընկենու։

19. Ճառ բանից առն մորոսի՝ բեռն ընկեցեալ ի ճանապարհի.

22. եւ իբրեւ կապանք յոտս անմտաց իմաստութիւն։

23. Մորոսն ի ծիծաղելն իւրում բարձրացուցանէ զանձն. իսկ խորագէտն հազիւ ընդ քիմսն ժպտի։

24. Իբրեւ զարդ ոսկի է իմաստնոյ խրատ, եւ որպէս ապարանջան յաջոյ ձեռին նորա։

27. Անմտութիւն է մարդոյ կալ առ դուրս՝ եւ ունկն դնել ի ներքս, եւ որ իմաստուն է՝ ծանր թուի նմա այս եւ անարգանք։

29. Առն անմտի սիրտ ի բերան իւր է, եւ բանք իմաստնոյ կշիռ կացցէ ի բերան եւ ի սիրտ։

30. Անիծանէ ամբարիշտն զսատանայ՝ եւ ոչ իմանայ թէ անիծանէ զանձն իւր։

31. Զանձն իւր պղծէ քսուն, եւ ի բնակութեան իւրում ատեցեալ լինի։