Գիրք` 44. Երեմիա

Գլուխ 20

 

1. Եւ լուաւ Պասքովր որդի Եմմերայ քահանայ, եւ ինքն էր հրամանատար եւ իշխան տանն Տեառն, յԵրեմիայէ ի մարգարէանալն զբանս զայսոսիկ։

2. Եւ եհար Պասքովր զԵրեմիա մարգարէ, եւ արգել զնա ի վերնադրանդն. որ էր ի դրանն Բենիամինի, ի վերնատանն որ էր ի տան Տեառն։

3. Եւ եղեւ ի վաղիւ անդր, եհան Պասքովր զԵրեմիա ի վերնադրանդէ անտի։ եւ ասէ ցնա Երեմիա. Ոչ Պասքովր կոչեաց զանուն քո Տէր, այլ գերի թափառական։

4. Զի այսպէս ասէ Տէր. Ահաւադիկ ես տաց զքեզ ի գերութիւն հանդերձ ամենայն բարեկամաւք քովք, եւ անկցին ի սուր թշնամեաց իւրեանց. եւ աչք քո տեսցեն։ եւ զքեզ եւ զամենայն տունդ Յուդայ տաց ի ձեռս թագաւորին բաբելացւոց. եւ գերեսցեն զնոսա ի Բաբելոն, եւ կոտորեսցեն զնոսա սրով։

5. Եւ տաց զամենայն զաւրութիւնս քաղաքիդ այդորիկ. եւ զամենայն վաստակս դորա, եւ զամենայն պատիւ դորա, եւ զամենայն գանձս թագաւորին Յուդայ, տաց ի ձեռս թշնամեաց իւրեանց. եւ յափշտակեսցեն եւ առցեն զնոսա եւ տարցին ի Բաբելոն։

6. Եւ դու Պասքովր՝ եւ ամենայն բնակիչք տան քոյ, երթիջիր գերի ի Բաբելոն, երթիցես եւ անդ մեռանիցիս, եւ անդ թաղեսցիս. դու եւ ամենայն բարեկամք քո՝ որոց մարգարէացարն ստութիւն։

7. Խաբեցեր զիս Տէր, եւ խաբեցայ, յաղթահարեցեր եւ զաւրացար. եղէ ի կատականս. զաւր ամենայն հանի ի գլուխ այպանեալ։

8. զի դառնութեամբ բանից իմոց արարից այպն զարհամարհութիւն, եւ ի չուառութենէ բարձից. զի եղեւ ինձ բան Տեառն ի նախատինս եւ ի կատականս զաւր հանապազ։

9. Եւ ասացի՝ Ոչ անուանեցից զանուն Տեառն, եւ ոչ եւս խաւսեցայց յանուն նորա։ Եւ եղեւ ի սրտի իմում իբրեւ զհուր վառեալ, բորբոքեալ ընդ ոսկերս իմ. եւ լքայ յամենայն կողմանց, եւ ոչ կարեմ հանդարտել։

10. Զի լուայ զպարսաւանս բազմաց շուրջ զինեւ միահամուռն ժողովելոց. թէ արիք եւ յարիցուք ի վերայ նորա ամենայն արք բարեկամք դորա. հնարեցարուք նմա հնարս, թերեւս խաբեսցի՝ եւ յաղթեսցուք նմա. եւ խնդրեսցուք զվրէժ մեր ի նմանէ։

11. Եւ Տէր ընդ իս էր իբրեւ զպատերազմաւղ՝ եւ զաւրացուցանէր. վասն այնորիկ հալածեցին, եւ իմանալ զհնարս ոչ կարէին. յամաւթ եղեն յոյժ, զի ոչ ինչ իմացան. անարգանք նոցա յաւիտենից մի մոռասցին։

12. Եւ Տէր զաւրութեանց որ կշռես զիրաւունս՝ եւ քննես զսիրտս եւ զերիկամունս, տեսից առ ի քէն զվրէժխնդրութիւն ի վերայ նոցա. զի առ քեզ յայտնեցի զաղերս իմ։

13 Աւրհնեցէք զՏէր. գովեցէք զնա, զի փրկեաց զանձն տնանկի ի ձեռաց չարաց։

14. Անիծեալ լիցի աւրն յորում ծնայ, եւ աւրն յորում ծնաւ զիս մայր իմ, մի եղիցի ուխտադրութիւն։

15. Անիծեալ լիցի մարդն որ ետ աւետիս հաւր իմոյ, եւ ասէ՝ թէ. Ծնաւ քեզ արու մանուկ. եւ ուրախութեամբ ուրախ առնէր զնա։

16. Եւ եղիցի մարդն այն իբրեւ զքաղաքս՝ զոր կործանեաց Տէր սրտմտութեամբ՝ եւ ոչ զղջացաւ։ լուիցէ գոյժ ընդ առաւաւտս եւ աղաղակ ի միջաւրեայ ժամանակի։

17. Զի ոչ սպան զիս անդէն յարգանդի, եւ լինէր ինձ մայրն իմ գերեզման. եւ արգանդ յղութեան յաւիտենից։

18. Ընդէ՞ր է ինձ այս. զի ելի յարգանդէ տեսանել զցաւս եւ զվաստակս, եւ վախճանեցան ամաւթով աւուրք իմ։