1․ Եւ էին մե՛րձ առ նա ամենայն մաքսաւո՛րք եւ մեղաւորք՝ լսե՛լ ի նմանէ:
2․ Տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրք՝ եւ ասէին. Ընդէ՞ր սա՝ զմեղաւորս ընդունի՝ եւ ուտէ՛ ընդ նոսա:
3․ Ասա՛ց առ նոսա զառա՛կս զայս:
4․ Ո՞վ ոք իցէ ի ձէնջ մարդ՝ որոյ իցէ հարեւր ոչխար, եւ կորուսանիցէ մի ի նոցանէ. ո՞չ թողուցու զիննսո՛ւն եւ զինն յանապատի, եւ երթիցէ զհետ կորուսելոյն՝ մինչեւ գտանիցէ զնա:
5․ Եւ իբրեւ գտանէ՝ դնէ՛ զնա ի վերայ ուսոց իւրոց խնդալով,
6․ եւ երթա՛յ ի տուն. կոչէ զբարեկա՛մս եւ զդրացիս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ուրա՛խ եղերուք ընդ իս, զի գտի՛ զոչխա՛րս իմ զկորուսեալ:
7․ Ասե՛մ զի այսպէս է ուրախութիւն յերկինս վասն միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ, քան վասն իննսո՛ւն եւ ինն արդարոյ՝ որոց չիցէ՛ պիտոյ ապաշխարութիւն:
8․ Կամ ո՞վ իցէ կին, որոյ իցեն դրամք տասն. եւ եթէ կորուսանիցէ դրա՛մ մի, ո՞չ լուցանէ ճրա՛գ, եւ ածիցէ աւե՛լ ի տան, եւ խնդրիցէ՛ ստէպ՝ մինչեւ գտանիցէ:
9․ Եւ իբրեւ գտանէ, կոչէ՛ զբարեկամս եւ զդրացիս՝ եւ ասէ. Ուրա՛խ լերուք ընդ իս, զի գտի՛ զդրամն իմ զոր կորուսի:
10 ․Ա՛յնպէս՝ ասեմ ձեզ, ուրախութիւն եղիցի առաջի հրեշտակա՛ց Աստուծոյ՝ ի վերայ միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ:
11․ Եւ ասէ՛. Ա՛ռն միոջ էին երկո՛ւ որդիք.
12․ Ասէ կրտսերն ի նոցանէ ցհայրն. հա՛յր՝ տո՛ւր ինձ բաժին որ անկանի յընչիցդ: Եւ նա՝ բաժանեա՛ց նոցա զկեա՛նսն:
13․ Եւ յետ ո՛չ բազում աւուրց՝ ժողովեալ զամենայն կրսերոյն՝ գնա՛ց յաշխարհ հեռի. եւ անդ վատնեա՛ց զինչս իւր, զի կեա՛յր անառակութեամբ:
14․ Եւ իբրեւ սպառեա՛ց զամենայն, եղեւ սո՛վ սաստիկ յաշխարհին յայնմիկ, եւ սկսա՛ւ ինքն չքաւորե՛լ:
15․ Եւ գնացեալ յարեցա՛ւ ի մի՛ ոմն քաղաքացւոց աշխարհին այնորիկ. եւ յղեա՛ց զնա յագարա՛կ իւր՝ արածե՛լ խոզս:
16․ Եւ ցանկա՛յր լնուլ զորովայն իւր յեղջերէն զոր խո՛զքն ուտէին, եւ ո՛չոք տայր նմա:
17․ Եւ եկեալ ի մի՛տս իւր՝ ասէ. Քանի՞ վարձկանք իցեն ի տան հա՛ւր իմոյ հացալիցք, եւ ես աստ՝ սովամահ կորնչիմ:
18․ Յարուցեալ գնացից առ հա՛յր իմ, եւ ասացի՛ց ցնա. Հայր՝ մեղա՛յ յերկինս՝ եւ առաջի քոյ,
19․ եւ ո՛չ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո. արա՛ զիս իբրեւ զմի ի վարձկանա՛ց քոց.
20․ Եւ յարուցեալ ե՛կն առ հայր իւր: Եւ մինչ դեռ հեռագո՛յն էր, ետե՛ս զնա հայրն՝ եւ գթացա՛ւ. յարեաւ եւ ընթացա՛ւ ընդառաջ, անկա՛ւ զպարանոցաւն նորա, եւ համբուրեա՛ց զնա:
21․ Եւ ասէ ցնա որդին. Հայր՝ մեղա՛յ յերկինս՝ եւ առաջի քոյ, եւ ո՛չ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո:
22․ Ասէ հայրն ցծառայսն իւր. Վաղվաղակի հանէ՛ք զպատմուճանն առաջին, եւ ագուցէ՛ք նմա, եւ տո՛ւք զմատանին ի ձե՛ռն նորա, եւ կաւշի՛կս յո՛տս նորա.
23․ եւ ածէ՛ք զե՛զն պարարակ, զենէ՛ք կերիցո՛ւք եւ ուրա՛խ լիցուք.
24․ զի այս որդի իմ մեռեա՛լ էր՝ եւ եկեա՛ց, կորուսեալ էր՝ եւ գտա՛ւ. եւ սկսան ուրա՛խ լինել:
25․ Եւ է՛ր երէ՛ց որդի նորա յագարակի. եւ մինչդեռ գա՛յր՝ եւ մե՛րձ եղեւ ի տունն, լուա՛ւ զձայն երգո՛ց եւ զպարուց.
26․ եւ կոչեցեալ առ ինքն զմի ի ծառայիցն՝ հարցանէր թէ զի՞նչ իցէ այն:
27․ Եւ նա՝ ասէ ցնա. Զի եղբայր քո եկեալ է, եւ եզե՛ն հայր քո զե՛զն պարարակ, զի ողջա՛մբ ընկալաւ զնա:
28․ Բարկացաւ՝ եւ ո՛չ կամէր մտանել: Եւ հայրն ելեալ արտաքս՝ աղաչէ՛ր զնա:
29․ Պատասխանի՛ ետ՝ եւ ասէ ցհայրն. Այս քանի ամք են՝ զի ծառայեմ քեզ, եւ երբէք զպատուիրանա՛ւ քով ո՛չ անցի. ո՛ւլ մի երբէք ո՛չ ետուր ինձ՝ զի ուրա՛խ եղէց ընդ բարեկամս իմ:
30․ Յորժամ եկն որդի՛դ քո այդ, որ եկե՛ր զկեանս քո ընդ պոռնիկս, զենե՛ր դմա զե՛զն պարարակ:
31․ Եւ ասէ ցնա. Ո՛րդեակ, դու հանապա՛զ ընդ իս ես: Եւ ամենայն որ ինչ ի՛մ է՝ քո՛
32․ այլ ուրա՛խ լինել եւ խնդալ պա՛րտ էր, զի եղբայր քո այս՝ մեռեա՛լ էր, եւ եկեա՛ց. կորուսեալ եւ գտաւ:
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: