Գլուխ 8

   
1․ Եւ եղեւ յետ այնորիկ, եւ ինքն շրջէր ընդ քաղա՛քս եւ ընդ գեղս, քարոզէր եւ աւետարանէր զարքայութիւն Աստուծոյ. եւ երկոտասանքն ընդ նմա:

2․ Եւ կանա՛յք ոմանք՝ որ բժշկեալ էին յայսո՛ց չարաց եւ ի հիւանդութենէ. Մարիամ՝ որ կոչէր Մագդաղէնացի, յորմէ եւթն դեւն ելեալ էր.

3․ եւ Յովաննա՛ կին՝ Քուզայ հազարապետին Հերովդի. եւ Շուշան, եւ այլք բազումք որք պաշտէին զնա յընչից իւրեանց:

4․ Եւ ի ժողովել բազում ժողովրդոց, եւ ըստ քաղաքաց քաղաքաց եկելոցն առ նա, ասէ՛ առակաւ:

5․ Ե՛լ սերմանացան՝ սերմանե՛լ զսերմանիս իւր. եւ ի սերմանելն իւրում, էր որ անկաւ առ ճանապարհաւ՝ եւ եղեւ կոխա՛ն, եւ թռչո՛ւնք երկնից կերան զնա:

6․ Եւ այլն անկաւ յապառաժի՛. եւ ընդ բուսանելն՝ չորացա՛ւ, առ ի չգոյէ հիւթոյ:

7․ Եւ այլն անկաւ ի մէ՛ջ փշոց, եւ ընդ նմին բուսեալ փշոցն՝ հեղձուցի՛ն զնա:

8․ Եւ այլն անկաւ յերկի՛ր բարի եւ պարարտ, եւ բուսեալ՝ արար պտո՛ւղ հարիւրապատիկ: Զայս իբրեւ խաւսեցաւ, ասէ՛. Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ՛:

9․ Հարցանէին զնա աշակերտքն՝ թէ զի՞նչ իցէ առակն:

10․ Եւ նա՝ ասէ. Ձե՛զ տուեա՛լ է գիտել զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ, բայց այլոցն առակա՛ւք զի տեսցեն՝ եւ մի՛ տեսցեն, եւ լուիցեն՝ եւ մի՛ իմասցին:

11․ Բայց առակն ա՛յս ինչ է: Սերմն՝ բա՛նն Աստուծոյ է:

12․ Եւ որք առ ճանապարհաւն, այնոքիկ են՝ որ լսենն, եւ ապա գա՛յ սատանայ՝ հանէ՛ զբանն ի սրտից նոցա, զի մի՛ հաւատասցեն՝ եւ ապրեսցին:

13․ Եւ որք յապառաժին, որք յորժամ լսիցեն, խնդութեամբ ընդունին զբանն, եւ արմատս ո՛չ ունիցին. որք առ ժամանակ մի հաւատան, եւ ի ժամանակի փորձութեան հեռանա՛ն:

14․ Իսկ որ ի մէջ փշոցն անկաւ՝ նոքա՛ են, որ իբրեւ լսեն զբանն՝ եւ ի հոգս եւ ի մեծութիւն եւ ի ցանկութիւն աշխարհիս զբաղեալ՝ հեղձնուն եւ անպտո՛ւղ լինին:

15․ Իսկ որ յերկիրն պարարտ, որոց բարւոք եւ զուարթագին սրտիւ լուեալ զբանն՝ ընդունին, եւ տան պտուղ համբերութեամբ:

16․ Ո՛չ ոք լուցանէ ճրագ՝ եւ թաքուցանէ ընդ կարասեաւ, կամ դնէ ընդ մահճաւք. այլ ի վերայ աշտանակի՛ դնէ, զի որ մտանեն՝ զլո՛յս տեսցեն:

17․ Չի՛ք ինչ ծածուկ՝ որ ոչ յա՛յտ լիցի. եւ ո՛չ գաղտնի՝ որ ոչ ծանիցի, եւ եկեսցէ ի յայտ:

18․ Տեսէ՛ք այսուհետեւ զիարդ լսէքդ. զի ոյր գուցէ՝ տացի՛ նմա, եւ ոյր ոչն գուցէ՝ եւ զոր կարծէն թէ ունիցի՝ բարձցի՛ ի նմանէ:

19․ Եկի՛ն առ նա մայրն եւ եղբարք իւր, եւ ո՛չ կարէին հասանե՛լ ի նա՝ վասն բազմութեանն:

20․ Ա՛զդ եղեւ նմա՝ եւ ասեն. Մայր քո եւ եղբարք քո՝ կա՛ն արտաքոյ՝ եւ կամին զքեզ տեսանե՛լ:

21․ Եւ ասէ ցնոսա. Մայր իմ եւ եղբարք իմ սոքա են, որ զբանն Աստուծոյ լսեն՝ եւ առնեն:

22 . Եւ եղեւ ի միում յաւուրց, ինքն ե՛լ ի նաւ՝ եւ աշակերտք նորա, եւ ասէ ցնոսա. Եկա՛յք անցցո՛ւք յայնկոյս ծովակիս: Եւ գնացին:

23․ Եւ մինչ դեռ նաւէին՝ ի քո՛ւն եմուտ. եւ էջ մրրիկ հողմոյ ի ծովակն՝ եւ ուռնոյր, եւ տագնապէին:

24․ Մատուցեալ զարթուցի՛ն զնա՝ եւ ասեն. Վարդապե՛տ վարդապետ՝ կորնչի՛մք աւասիկ: Եւ նա՝ յարուցեալ սաստեաց հողմոյն, եւ խռովութեան ջրոցն՝ եւ հանդարտեցի՛ն, եւ եղեւ խաղաղութիւն:

25․ Ասէ ցնոսա. Ո՞ւր են հաւատք ձեր: Եւ զահի՛ հարեալ զարմացան, եւ ասէին ցմիմեանս. Ո՞վ արդեւք իցէ սա՝ զի եւ հողմոց եւ ջրոց հրաման տայ, եւ հնազանդին սմա:

26․ Եւ նաւեցին իջի՛ն յաշխարհն գերգեսացւոց. որ է յա՛յնկոյս հանդէպ Գալիլեա:

27․ Եւ ընդ ելանելն նորա ի ցամաք, պատահեա՛ց այր մի ի քաղաքէն՝ յորում էին դեւք. եւ բազո՛ւմ ժամանակս չէ՛ր հանդերձ զգեցեալ՝ եւ ո՛չ ի տան բնակեալ, այլ ի գերեզմա՛նս:

28․ Եւ տեսեալ զՅիսուս, աղաղակեաց անկա՛ւ առաջի նորա, եւ ասէ մեծաձայն. Զի՞ կայ՝ իմ եւ քո՝ Յիսուս որդի Աստուծոյ բարձրելոյ, աղաչեմ զքեզ՝ մի՛ տանջեր զիս:

29․ Քանզի հրաման տայր այսոյն պղծոյ՝ ելանե՛լ ի մարդոյ անտի. զի բազում ժամանակս յափշտակեալ էր զնա, եւ կապէ՛ր ի շղթայս՝ եւ պահէր յերկաթս, եւ խզէր զկապանսն, եւ վարէր ի դիւէն յանապատ:

30․ Եհարց ցնա Յիսուս՝ եւ ասէ. Զի՞նչ անուն է քեզ: Եւ նա՝ ասէ. Լեգէո՛վն: Զի դեւք բազումք մտեալ էին ի նա:

31․ Եւ աղաչէին զնա՝ զի մի՛ հրաման տացէ նոցա երթալ յանդունդս:

32․ Եւ է՛ր անդ՝ երամակ մի խոզից բազմաց՝ արաւտական ի լերինն: Եւ աղաչեցին զնա՝ զի հրաման տացէ նոցա մտանե՛լ ի նոսա: Եւ հրամայեաց նոցա:

33․ Եւ ելեալ դեւքն յառնէն, մտի՛ն ի խոզեանն. եւ դիմեա՛ց երամակն ի գահէ անտի ի ծովակն՝ եւ հեղձա՛ւ:

34․ Իբրեւ տեսին խոզարածքն զիրսն որ եղեն՝ փախեա՛ն, եւ պատմեցի՛ն ի քաղաքին եւ յագարակսն:

35․ Եւ իբրեւ ելին տեսանել զգործսն, եւ եկին առ Յիսուս, եւ գտին զայրն ուստի դեւքն ելեալ էին, զգեցեալ եւ զգաստացեալ նստէր առ ոտսն Յիսուսի, եւ երկեա՛ն:

36․ Պատմեցի՛ն նոցա որոց տեսեալն էր՝ թէ զիա՞րդ փրկեցաւ դիւահարն:

37․ Եւ աղաչէր զնա ամենայն բազմութիւնն շուրջ զկողմամբքն գերգեսացւոց՝ գնա՛լ ի սահմանացն նոցա, քանզի ահի՛ւ մեծաւ տագնապէին: Եւ նա՝ մտեալ ի նաւ, դարձա՛ւ անդրէն:

38․ Աղաչէր զնա՝ այրն ուստի դեւքն ելեա՛լ էին՝ շրջե՛լ ընդ նմա: Արձակեաց զնա՝ եւ ասէ.

39․ Դա՛րձ ի տուն քո, եւ պատմեա՛ զոր միանգամ արար քեզ Աստուած: Գնա՛ց ի քաղաքն եւ քարոզէ՛ր զոր ինչ արար նմա Յիսուս:

40․ Եւ իբրեւ դարձաւ անդրէն Յիսուս, ընկալա՛ւ զնա ժողովուրդն. քանզի ամենեքեա՛ն ակնունէին նմա:

41․ Եւ ահա՝ եկն ա՛յր մի՝ որում անուն էր Յայրոս, եւ նա՝ էր իշխա՛ն ժողովրդեանն. անկեալ առ ոտսն Յիսուսի, աղաչէր զնա՝ մտանե՛լ ի տուն նորա.

42․ զի դուստր մի՝ միամա՛ւր էր նորա, ամաց իբրեւ երկոտասանից, եւ էր մե՛րձ ի մահ: Եւ ընդ երթալն նորա՝ ժողովուրդքն նեղէի՛ն զնա:

43․ Եւ կին մի՝ էր ի տեռատեսութեան արեան յամաց երկոտասանից, որում ո՛չ էր լիեալ հնար յումեքէ բժշկել:

44․ Մատուցեալ յետոյ մերձեցա՛ւ ի քղանցս հանդերձի նորա. եւ նոյն ժամայն՝ եկա՛ց բղխումն արեան նորա:

45․ Եւ ասէ Յիսուս. Ո՞վ է որ մերձեցաւն յիս: Իբրեւ ամենեքեան ուրանային, ասէ Պե՛տրոս՝ եւ որ ընդ նմա էին. Վա՛րդապետ՝ ժողովո՛ւրդքդ պնդեն եւ նեղեն զքեզ:

46․ Եւ ասէ Յիսուս. Ո՛մն մերձեցաւ յիս, քանզի գիտացի՝ եթէ զաւրութիւն ել յինէն:

47․ Իբրեւ ետես կինն՝ թէ ո՛չ ծածկեցաւ ի նմանէ, ե՛կն դողալով՝ եւ անկա՛ւ առաջի նորա թէ վասն որո՞յ իրաց մերձեցաւ ի նա, եւ պատմեա՛ց առաջի ամենայն ժողովրդեանն. եւ թէ ո՞րպէս բժշկեցաւ առժամայն:

48․ Եւ ասէ. Քաջալերեա՛ց դուստր՝ հաւատք քո կեցուցի՛ն զքեզ, ե՛րթ ի խաղաղութիւն:

49․ Եւ մինչ դեռ նա խաւսէր, գա՛յ ոմն ի տանէ ժողովրդապետին՝ եւ ասէ ցնա. Մեռա՛ւ դուստրն քո, մի՛ ինչ աշխատ առներ զդա:

50․ Իսկ Յիսուս՝ իբրեւ լուաւ, պատասխանի՛ ետ նմա եւ ասէ. Մի՛ երկնչիր, միայն հաւատա՝ եւ կեցցէ՛:

51․ Եւ մտեալ ի տունն, ո՛չ զոք եթող մտանել, բայց միայն զՊե՛տրոս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս, եւ զհայր մանկանն եւ զմայր նորա:

52․ Լային ամենեքեան՝ եւ կոծէին զնա: Եւ նա՝ ասէ. Մի՛ լայք զի չէ մեռեալ, այլ ննջէ:

53․ Եւ նոքա՝ ծա՛ղր առնէին զնա, զի գիտէին թէ մեռա՛ւ:

54․ Եւ նորա՝ հանեալ զամենեսին արտաքս,

55․ կալա՛ւ զձեռանէ նորա, բարբառեցա՛ւ եւ ասէ. Արի կա՛ց մանո՛ւկ դու:

56․ Եւ դարձա՛ւ ոգի նորա, եւ կանգնեցա՛ւ վաղվաղակի. եւ հրամայեաց տալ նմա ուտե՛լ:

57․ Եւ զարմացա՛ն ծնաւղքն նորա: Եւ նա՝ պատուիրէր մի՛ ումեք ասել՝ որ ինչ եղեւն: