Գլուխ 5

   
1․ Եւ եղեւ ի խռնել զնովաւ ժողովրդեանն, եւ լսել զբանն Աստուծոյ, եւ ինքն կա՛յր առ ծովակին Գէննէսարեթայ:

2․ Եւ ետես երկուս նաւս զի կային առ ծովակին, եւ ձկնորսքն ելեալ ի նոցանէ՝ լուանայի՛ն զգործիսն:

3․ Ե՛լ նա՝ ի մի՛ նաւուցն որ էր Սիմովնի, եւ աղաչեաց զնա՝ սակաւի՛կ մի տանել ի ներքս ի ցամաքէն. նստաւ՝ եւ ուսուցանէ՛ր ի նաւէ անտի զժողովուրդսն:

4․ Եւ իբրեւ լռեաց ի խաւսիցն, ասէ ցՍիմովն. Խաղացո՛ ի խորն, եւ արկէ՛ք զգործիս ձեր յորս:

5․ Պատասխանի ետ Սիմովն՝ եւ ասէ ցնա. Վա՛րդապետ՝ զամենայն գիշերս աշխա՛տ եղեաք, եւ ո՛չինչ կալաք. բայց վասն քո բանիդ՝ արկցո՛ւք զգործիսս:

6․ Զայս իբրեւ արարին՝ փակեցին ի ներքս բազմութիւն ձկանց յոյժ, մինչեւ պարպատէին ուռկանք նոցա:

7․ Եւ ակնարկէին որսակցացն ի մեւս նաւն՝ գալ աւգնե՛լ նոցա. եւ եկին, եւ լցա՛ն երկոքին նաւքն՝ մինչեւ մե՛րձ յընկղմե՛լ նոցա:

8․ Իբրեւ ետես Սի՛մովն Պե՛տրոս՝ անկա՛ւ առ ծունկսն Յիսուսի՝ եւ ասէ. Ի բա՛ց գնա յինէն Տէր, զի այր՝ մեղա՛ւոր եմ ես:

9․ Քանզի ա՛հ պատեաց զնա, եւ զամենեսեան որ ընդ նմա՛յն էին, վասն որսո՛յ ձկանցն զոր ըմբռնեցին:

10․ Նոյնպէս եւ զՅա՛կովբոս եւ զՅովհա՛ննէս՝ զորդիսն Զեբեդեայ, որ էին որսակիցք Սիմովնի: Եւ ասէ ցՍիմովն Յիսուս. Մի՛ երկնչիր՝ յայսմ հետէ զմարդի՛կ որսայցես ի կեանս:

11․ Եւ հանեալ զնաւն ի ցամաք, թողին զամենայն, եւ գնացի՛ն զհետ նորա:

12․ Եւ եղեւ ի հասանելն նորա ի մի՛ ի քաղաքացն, ահա՛ ա՛յր մի լի՛ բորոտութեամբ՝ իբրեւ ետես զՅիսուս, անկեալ ի վերայ երեսաց աղաչեա՛ց զնա՝ եւ ասէ. Տէր՝ եթէ կամիս կարա՛ւղ ես զիս սրբել:

13․ Ձգեա՛ց զձեռն իւր՝ հասո՛յց ի նա՝ եւ ասէ. Կամիմ՝ սրբեա՛ց: Եւ վաղվաղակի՛ գնաց ի նմանէ բորոտութիւնն:

14․ Եւ նա՝ պատուիրեաց նմա՝ մի՛ ումեք ասել, այլ թէ ե՛րթ ցոյց զանձն քո քահանային. եւ մատո՛ պատարագ վասն սրբութեան քոյ, որպէս եւ հրամայեաց Մովսէս՝ ի վկայութիւն նոցա:

15․ Եւ յորդէ՛ր առաւել բանն զնմանէ. եւ ժողովէին ժողովո՛ւրդք բազումք լսե՛լ եւ բժշկե՛լ ի հիւանդութենէ իւրեանց:

16․ Եւ նա՝ խո՛յս տայր յանապատ տեղիս, եւ կայր յաղա՛ւթս:

17․ Եւ եղեւ ի միո՛ւմ աւուրց՝ եւ ինքն ուսուցանէր, եւ փարիսեցիքն եւ աւրինա՛ցն վարդապետք նստէին. որք ժողովեալ էին յամենայն քաղաքաց գալիլեացւոց՝ եւ Հրէաստանի, եւ Երուսաղէմի. եւ զաւրութիւն Տեառն է՛ր ի բժշկել զնոսա:

18․ Եւ ահա արք՝ բերէին մահճաւք զա՛յր մի՝ որ էր անդամալո՛յծ, եւ խնդրէին զնա մուծանե՛լ ի ներքս, եւ դնե՛լ առաջի նորա:

19․ Եւ իբրեւ ո՛չ գտանէին թէ ընդ ո՛ր մուծանիցեն զնա ի ներքս՝ վասն ամբոխին, ելին ի տանիս, եւ ի ցուո՛ցն կախեցին զնա, եւ իջուցին մահճաւքն հանդերձ ի մէջ առաջի Յիսուսի:

20․ Եւ տեսեալ զհաւատսն նոցա՝ ասէ ցնա. Ա՛յր դու՝ թողեա՛լ լիցին քեզ մեղք քո:

21․ Սկսան խորհել դպիրքն եւ փարիսեցիք՝ եւ ասեն. Ո՞վ է սա՝ որ խաւսի՛ զհայհոյութիւնս, ո՞վ կարէ թողուլ զմեղս, բայց միայն Աստուած:

22․ Իբրեւ գիտաց Յիսուս զխորհուրդսն նոցա, պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խորհիք ի սիրտս ձեր:

23․ Զի՞նչ դիւրագոյն ասել՝ թողեալ լիցին քեզ մեղք քո, եթէ ասել՝ արի եւ գնա՛:

24․ Այլ զի գիտասջիք՝ եթէ իշխանութիւն ունի որդի մարդոյ յերկրի՝ թողուլ զմեղս: Ասէ ցանդամալոյծն. Քե՛զ ասեմ՝ արի՛ ա՛ռ զմահիճս քո, եւ ե՛րթ ի տուն քո:

25․ Եւ առժամայն յարուցեալ առաջի ամենեցուն, առ զիւրեւ՝ յորոյ վերայ անկեալն դնէր, գնա՛ց ի տուն իւր, եւ փառաւո՛ր առնէր զԱստուած:

26․ Զարմանք կալան զամենեսին, եւ փառաւո՛ր առնէին զԱստուած. լի՛ եղեն ահիւ՝ եւ ասեն, եթէ տեսա՛ք այսաւր՝ նո՛ր նշան:

27․ Եւ յետ այնորիկ՝ ե՛լ անտի, եւ ետես մաքսաւո՛ր մի՝ որում անուն էր Ղեւի, զի նստէ՛ր ի մաքսաւորութեան. եւ ասէ ցնա՝ ե՛կ զկնի իմ:

28․ Եւ թողեա՛լ զամենայն՝ յարեաւ գնաց զկնի նորա:

29․ Եւ արար ընդունելութիւն մեծ նմա Ղեւի ի տան իւրում: Եւ էր ժողովուրդ բազում մաքսաւորաց, եւ այլոց՝ որ էին բազմեալ ընդ նոսա:

30․ Եւ տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրքն նոցա զնմանէ առ աշակերտսն նորա՝ եւ ասէին. Ընդէ՞ր ընդ մաքսաւորս եւ ընդ մեղաւորս ուտէք եւ ըմպէք:

31․ Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Ո՛չ են պիտոյ բժիշկք ողջոց, այլ հիւանդաց.

32․ ո՛չ եկի կոչել զարդարս, այլ զմեղաւո՛րս յապաշխարութիւն:

33․ Եւ նոքա ասեն ցնա. Ընդէ՞ր աշակերտքն Յովհաննու պահեն ստէպ, եւ խնդրուածս առնեն, նո՛յնպէս եւ փարիսեցւոցն. եւ քո՛յքդ ուտեն եւ ըմպեն:

34․ Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Միթէ՝ կարա՞ւղ էք մանկանց առագաստի, մինչ փեսայն ընդ նոսա իցէ՝ հրամա՛ն տալ պահել:

35․ Եկեսցեն աւուրք՝ յորժամ բարձցի ի նոցանէ փեսայն, ապա՛ պահեսցեն յաւուրսն յայնոսիկ:

36․ Ասա՛ց եւ առակ մի առ նոսա, թէ. Ո՛չոք արկանէ ի նոր հանդերձէ ի վերայ հնացեա՛լ ձորձոյ. ապա թէ ոչ՝ եւ զնո՛րն պատառէ, եւ ընդ հնոյն չմիաբանի կապերտն որ ի նորոյն:

37․ Եւ ո՛չոք արկանէ գինի նոր ի տիկս հինս. ապա թէ ոչ՝ պայթուցանէ՛ գինին նոր զտիկսն հինս. ինքն հեղու, եւ տիկքն կորնչին:

38․ Այլ գինի նոր՝ ի տիկս նորս արկանելի՛ է, եւ երկոքին պահին:

39․ Եւ ո՛չ ոք ըմպէ զհինն՝ եւ կամիցի զնորն. քանզի ասէ՝ թէ հինն քաղցրագո՛յն է: