1․ Եւ ասէ առ աշակերտսն. Ա՛յր մի էր մեծատուն, որոյ էր՝ տնտե՛ս. եւ եղեւ զնմանէ ամբաստանութիւն որպէս թէ վատնիցէ՛ զինչս նորա:
2․ Կոչեաց՝ եւ ասէ ցնա. Զի՞նչ է այս զոր լսեմս զքէն, տո՛ւր զհամա՛ր տնտեսութեան քոյ, զի ո՛չ եւս կարես լինել տնտես:
3․ Ասէ ընդ միտս իւր տնտեսն. Զի՞նչ գործեցից, զի տէր իմ հանէ՛ զտնտեսութիւնս. գործել՝ ո՛չ կարեմ. մուրանալ՝ ամաչե՛մ:
4․ Գիտե՛մ զինչ արարից. զի յորժամ ի բա՛ց լինիցիմ ի տնտեսութենէս, ընկալցի՛ն զիս ի տո՛ւնս իւրեանց:
5․ Եւ կոչեցեալ առ ինքն մի ըստ միոջէ ի պարտապանաց տեա՛ռն իւրոյ. ասէ ցառաջինն. Քանի՞ ինչ պարտիս տեա՛ռն իմում:
6․ Եւ նա ասէ. Հարեւր մա՛ր ձիթոյ: Ասէ ցնա. Կա՛ զգիր քո, եւ նի՛ստ գրեա վաղվաղակի յիսո՛ւն:
7․ Դարձեալ՝ ասէ ցմեւսն. Դու՝ քանի՞ ինչ պարտիս: Եւ նա ասէ. Հարեւր քոռ ցորենոյ: Եւ ասէ ցնա. Կա՛ զգիր քո՝ եւ նի՛ստ գրեա ութսո՛ւն:
8․ Եւ գովեա՛ց տէրն զտնտե՛սն անիրաւութեան, զի իմաստութեամբ արար: Զի որդիք աշխարհիս այսորիկ իմաստնագո՛յնք են քան զորդիս լուսոյ յա՛զգս իւրեանց:
9․ Եւ ե՛ս ձեզ ասեմ. Արարէք ձեզ բարեկա՛մս ի մամոնայէ անիրաւութեան. զի յորժամ պակասիցէ՛ այն, ընկալցին զձեզ ի յա՛րկսն յաւիտենականս:
10․ Որ ի փոքուն հաւատարի՛մ է, եւ ի բազմի՛ն հաւատարիմ եւ որ ի փոքուն՝ անիրաւ, եւ ի բազմին անիրաւ է՛:
11․ Իսկ արդ՝ եթէ յանիրա՛ւ մամոնային չեղէ՛ք հաւատարիմք, զճշմարիտն ձեզ՝ ո՞ հաւատասցէ:
12․ Եւ եթէ յաւտարին չեղէ՛ք հաւատարիմք, զձերն՝ ո՞ տայցէ ձեզ:
13․ Ո՛չոք կարէ երկո՛ւց տերանց ծառայել. զի եթէ զմին՝ ատիցէ, եւ զմեւսն սիրէ՛. կամ զմին՝ մեծարիցէ, եւ զմեւսն արհամարհիցէ՛: Ո՛չ կարէք Աստուծո՛յ ծառայել եւ մամոնայի:
14․ Իբրեւ լսէին զայս ամենայն փարիսեցիքն՝ քանզի արծաթասէրք էին, անկոսնէին զնա:
15․ Եւ ասէ ցնոսա. Դուք՝ որ արդարացուցանէք զանձինս առաջի մարդկան, սակայն Աստուած գիտէ՛ զսիրտս ձեր. զի որ առաջի մարդկան բարձր է, պի՛ղծ է առաջի Աստուծոյ:
16․ Աւրէնքն եւ մարգարէք մինչեւ ցՅովհա՛ննէս. յայնմ հետէ արքայութիւն Աստուծոյ աւետարանի, եւ ամենա՛յն ոք զնա բռնաբարէ:
17․ Դիւրի՛ն իցէ երկնից եւ երկրի անցանել քան յաւրինացն միո՛յ նշանախեցի անկանել:
18․ Ամենայն որ արձակէ զկին իւր, եւ առնէ այլ՝ շնա՛յ. եւ որ զարձակեալն առնէ՝ շնայ:
19․ Այր ոմն էր մեծատուն, եւ ագանէր բեհե՛զս եւ ծիրանիս, եւ ուրա՛խ լինէր հանապազ առատապէս:
20․ Եւ աղքա՛տ ոմն անուն Ղա՛զարոս, անկեալ դնէր առ դրան նորա վիրաւորեա՛լ.
21․ եւ ցանկա՛յր լնուլ զորովայն իւր ի փշրանացն՝ որ անկանէին ի սեղանոյ մեծատանն: Այլ եւ շո՛ւնք եւս՝ գային եւ լիզուին զվէրս նորա:
22․ Եղեւ մեռանել աղքատին, եւ տանել հրեշտակացն զնա ի գո՛գ Աբրահամու: Մեռա՛ւ եւ մեծատունն՝ եւ թաղեցաւ:
23․ Եւ ի դժոխսն՝ ամբա՛րձ զաչս իւր մինչ ի տանջանսն էր. ետե՛ս զԱբրահամ ի հեռաստանէ եւ զՂազարոս ի գո՛գ նորա հանգուցեալ:
24․ Եւ նա՝ աղաղակեա՛ց եւ ասէ. Հայր Աբրահամ՝ ողորմեա՛ց ինձ, եւ առաքեա՛ զՂազարոս, զի թացցէ զծագ մատին իւրոյ ի ջուր, եւ զովացուսցէ՛ զլեզու իմ, զի պապակի՛մ ի տապոյ աստի:
25․ Եւ ասէ ցնա Աբրահամ. Ո՛րդեակ՝ յիշեա՛ զի ընկալա՛ր անդէն զբարիս քո ի կեանսն քո, եւ Ղազարոս նոյնպէս զչարչարա՛նս. արդ՝ սա աստ մխիթարի, եւ դու այդր՝ պապակի՛ս:
26․ Եւ ի վերայ այսր ամենայնի՝ վիհ մե՛ծ է ընդ մեզ եւ ընդ եթէ կամիցին աստի՝ առ ձեզ անցանել, ո՛չ կարեն. եւ ո՛չ այտի ոք՝ առ մեզ անցանել:
27․ Եւ ասէ. Արդ աղաչեմ զքեզ հա՛յր, զի արձակեսցես զդա ի տուն հաւր իմոյ.
28․ են իմ անդ եղբա՛րք հինգ, որպէս զի տայցէ նոցա վկայութիւն. զի մի՛ եւ նոքա գայցեն յայս տեղի տանջանաց:
29․ Եւ ասէ Աբրահամ. Ունին զՄովսէ՛ս եւ զմարգարէսն, նոցա լուիցեն:
30․ Եւ նա՛ ասէ. Ո՛չ՝ հա՛յր Աբրահամ, բայց թէ ի մեռելոց ոք երթիցէ առ նոսա, եւ ապաշխարիցեն:
31․ Եւ ասէ ցնա. Եթէ Մովսիսի եւ մարգարէիցն ո՛չ լսեն, եւ ո՛չ թէ ի մեռելոց ոք յառնիցէ՝ հաւանեսցին:
Հաղորդում կայքում սխալի վերաբերյալ
Տվյալ հատվածում առկա է սխալ: