Գլուխ 2

   
1. Եւ եղեւ իբրեւ զաւրս զայս. եւ եկին հրեշտակք Աստուծոյ կալ առաջի Աստուծոյ. եկն եւ սատանայ ի մէջ նոցա ¡ ընդ նոսա կալ  առաջի Տեառն:

2. Եւ ասէ Տէր ցսատանայ. դու ուստի՞ գաս: յայնժամ ասէ սատանայ առաջի Տեառն. սահեալ ի ներքոյ երկնից` եւ շրջեալ ընդ ամենայն, եկեալ կամ:

3. Եւ ասէ Տէր ցսատանայ. ապաքէն հայեցա՞ր ընդ ծառայ իմ ընդ Յոբ. զի ոչ գոյ իբրեւ զնա ի վերայ երկրի, այր ճշմարիտ անարատ, աստուածապաշտ, մեկնեալ յամենայն չարութենէ. եւ տակաւին կայ յանմեղութեան. եւ դու տարապարտ խաւսեցար կորուսանել զինչս նորա:

4. Կրկնեաց անդրէն սատանայ` եւ ասէ ցՏէր. մորթ ընդ մորթոյ, եւ որ ինչ իցէ մարդոյ ընդ անձին իւրոյ տուժեսցի:

5. Ապա թէ ոչ` աղէ առաքեա զձեռն քո, եւ արկ զոսկերաւք եւ զմարմնովք նորա. եթէ ո՞չ յերեսս իսկ աւրհնեսցէ զքեզ:

6. Եւ ասէ Տէր ցսատանայ. ահա մատնեմ զնա քեզ, բայց միայն զոգի նորա պահեսցես:

7. Եւ ել սատանայ յերեսաց Տեառն. եւ եհար զՅոբ չարչար կեղով յոտից մինչչեւ ցգլուխ:

8. եւ առեալ խեցի քերէր զթարախն. եւ նստէր յաղբեւս արտաքոյ քաղաքին:

9. Եւ իբրեւ բազում ժամանակք անցանէր ի վերա: ասէ ցնա կինն իւր. Մինչչեւ յե՞րբ ժուժկալեալ ասիցես` թէ ահա համբերեցից տակաւին` սակաւ ինչ ժամանակ ակն կալեալ յուսոյ փրկութեան իմոյ: Ահաւադիկ ապականեալ է յիշատակ քո ի վերայ երկրի. ուստերք քո եւ դստերք` իմոյ որովայնի երկք եւ երկունք. յորս տարապարտուց վաստակեցի տառապանաւք: Դու ինքնին ի զազրութիւն որդանց նստիս աւթագացեալ բացական. եւ ես մոլորեալ եւ հարկահար, տուն ի տանէ, եւ տեղի ի տեղւոջէ. սպասէմ թէ ե՞րբ մտանիցէ արեգակն` զի հանգեայց ի տառապանաց իմոց` որ այժմ պատեալ են զինեւ. Աղէ` ասա բան ինչ ի Տէր, եւ վախճանեաց:

10. Եւ նորա հայեցեալ ընդ նա` ասէ. իբրեւ զմի ի կանանց անզգամաց խաւսեցար: եթէ զբարիսն ընկալաք ի ձեռանէ Տեառն` չարեացս ո՞չ համբերիցեմք: Եւ յայսմ ամենայնի որ ինչ անցք անցին ընդ նա, ոչ մեղաւ Յոբ շրթամբք իւրովք առաջի Տեառն. եւ ոչ ետ անզգամութիւն Աստուծոյ:

11. Եւ լուեալ երից բարեկամաց զչարիսն ամենայն որ հասին ի վերա նորա, եկին յիւրաքանչիւր աշխարհէ առ նա: Եղիփազ արքայ թեմնացւոց. Բաղդատ բռնաւոր սաւքեցւոց. Սովփար արքայ մինեցւոց: եւ եկին առ նա միաբան մխիթարել եւ սփոփել զնա:

12. Եւ տեսեալ զնա ի բացուստ` ոչ ծանեան: եւ բարբառեալ մեծաձայն լացին. եւ պատառեցին իւրաքանչիւր զպատմուճան իւր, եւ ցանեցին հող ի վերայ գլխոց իւրեանց ընդ երկինս հայելով:

13. Եւ նստան շուրջ զնովաւ յերկրի զեւթն աւր եւ զեւթն գիշեր: եւ ոչ ոք ի նոցանէ խաւսեցաւ ընդ նմա բան. քանզի տեսանէին զանհնարին հարուածսն եւ զմեծամեծս յոյժ: